ยอดยุทธคลิกเดียว!! ตอนที่ 1 ระบบยอดยุทธคลิกเดียว

<br >“-เจ้านาย ผลตรวจระบุว่า ระดับร่างกายของเจ้านายอ่อนแอที่สุด-”

“อืม”

“-เจ้านาย ผลตรวจระบุว่า ระดับการฝึกยุทธของของเจ้านายอยู่ในขั้นต่ำสุดเช่นเดียวกัน-”

“อะ-อืม.…”

“-เจ้านาย ผลตรวจระบุว่า เจ้านายไม่เคยฝึกฝนร่างกายเลย-”

“อื้ม!!!”

“-เจ้านาย จากทุกอย่างสรุปว่าเจ้านายนั้นโครตไร้ค่าอ่อนแอที่สุด-”

“เออ!!! หยุดซ้ำเติมฉันสักทีได้ไหม”

เมื่อครู่เป็นการพูดคุยกันระหว่าง ซู่เสี่ยวไป่กับระบบที่เขาพึ่งจะมี

ซู่เสี่ยวไป่ คนธรรมดาเดินดิน

เมื่อสิบนาทีก่อนนี้เขาถูกส่งข้ามมาอีกโลกใบหนึ่งที่เหมือนกับโลกที่เขาจากมาทุกประการ แต่มันก็มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนกันอยู่ และเป็นเรื่องใหญ่มากๆ

โลกใบนี้มีสัตว์อสูรที่ดุร้ายมากมายและปีศาจที่โจมตีเหล่ามนุษย์

เพื่อที่จะอยู่รอดบนโลกใบนี้ทำให้ผู้คนหันหน้าเข้าสู่หนทางแห่งการฝึกตน และได้สร้างกำแพงขนาดใหญ่ล้อมเมืองเอาไว้ อีกทั้งท้องฟ้าเหนือเมืองก็ถูกปกคลุมด้วยม่านพลังที่ปิดกั้นไม่มีสิ่งใดบุกรุกเข้ามาได้

ทำให้ดินแดนของมนุษย์และสัตว์อสูรแยกออกจากกัน

และทั้งสัตว์อสูรและผู้ฝึกตนก็มีแบ่งระดับตามความแข็งแกร่งเช่นกัน

ผู้ฝึกตนที่ทรงพลังสามารถเหาะเหินบินอยู่บนฟากฟ้าได้ราวกับดาวตก ถล่มภูเขาให้หายกลายเป็นฝุ่นผง เคลื่อนน้ำทั้งมหาสมุทรได้อย่างง่ายดาย เรียกได้ว่าพลานุภาพเพียงพอที่จะกวาดล้างทั้งทวีปให้หายไปได้ในพริบตาเดียว

ทำให้โลกใบนี้ผู้ฝึกตนคือผู้ที่ยืนอยู่จุดสูงสุดของสังคม มีอำนาจเด็ดขาดและได้รับความเคารพนับถือ

ด้วยความแข็งแกร่งนั้นทำให้สามารถทำอะไรก็ได้ตามที่ใจต้องการ

ด้วยความแข็งแกร่งที่มีไม่ว่าสิ่งใดพวกเขาก็ได้ครอบครอง

ด้วยความแข็งแกร่งที่มากล้นทำให้เป็นที่รักของทุกผู้ทุกคน

มีทั้งชื่อเสียงและความมั่งคั่งที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

ซู่เสี่ยวไป่เมื่อรู้ถึงเรื่องพวกนี้ ก็ทำให้เขารู้สึกตื่นตาตื่นใจอย่างมาก

ถึงแม้ว่าเขาจะมาจากโลกที่สงบสุขก็ตาม

แต่เขานั้นกลับไม่มีกลิ่นไอหรือกระแสพลังอะไรเลย ไม่ต่างจากขอนไม้ริมทาง

ทั้งความสามารถในการบ่มเพาะของเขาที่มีในตอนนี้ จะเรียกว่าขยะเปียกยังสงสารขยะเปียก

แต่ถึงยังงั้นเขาก็มีระบบ

“-ระบบเปิดการใช้งาน-”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ในหัวทำให้ซู่เสี่ยวไป่ถึงกับลิงโลดและอยากกรีดร้องดังๆ

แต่เมื่อระบบเริ่มทำงานและได้แจ้งข้อมูลทุกอย่างกับเขา ถึงการจะเข้าถึงความสามารถของระบบจำเป็นต้องใช้เงิน!!!

และระบบต้องการเงินถึง 100,000 เหรียญจิต

“100,000 เหรียญจิต…. แม้งนี้เราฆ่าตัวตายแล้วไปเกิดใหม่จะง่ายกว่าไหม?”

จากที่ดีใจจนออกหน้าออกตา เวลานี้ซู่เสี่ยวไป่กลับห่อเหี่ยวราวกับศพแห้งๆ

ถ้าหากว่าเขาได้กลายเป็นผู้ฝึกตนเงินแค่ 100,000 เหรียญจิต เขาสามารถหาได้ภายในเวลาไม่กี่ปี แต่ถึงยังงั้นการเป็นผู้ฝึกตนก็จำเป็นต้องมีความแข็งแกร่ง เพื่อที่จะได้รับเงินตอบแทนสูงมากกว่าคนธรรมดาทั่วไป อย่างน้อยๆ เดือนหนึ่งก็มีไม่ต่ำกว่า 1,000 เหรียนจิต หรือมากกว่านั้นถึง 2,000 3,000

ระดับความแข็งแกร่งของผู้ฝึกตนสามารถพัฒนาเติบโตขึ้นได้ ยิ่งแข็งแกร่งยิ่งได้ค่าตอบแทนสูงขึ้น

แต่เวลานี้ซู่เสี่ยวไป่นั้นโครตของโครตสิ่งปฏิกูลมูลฝอยจักรวาล

ไม่มีทั้งพื้นฐาน ไม่มีกำลังกาย ไม่มีพรสวรรค์หรือเงินที่มากพอ หากต้องออกไปทำงานเช่นเดียวกับคนธรรมดาทั่วไป คงได้ค่าแรงไม่ถึง 100 เหรียนจิตต่อเดือน เขาต้องเก็บเงินกี่ชาติกว่าจะครบแสน

“นี้ระบบ ขอติดไว้ก่อนไม่ได้หรอ?”

ซูเสี่ยวไป่เริ่มสิ้นหวังและยอมแพ้

“-เจ้านายเคยได้ยินที่ไหนเขาติดเงินระบบไหมล่ะ-”

เจ้าระบบก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่น่ารักและดูไร้เดียงสา

“ถ้างั้นแกก็เปิดให้ใช้งานสักระยะก่อนสิ…”

ซูเสี่ยวไป่ได้แต่ส่งสายตามองบน

“พี่!!”

มีเสียงที่ดังฟังชัดและไพเราะเสนาะหูดังขึ้นจากนอกห้องของซูเสี่ยวไป่

เมื่อมองไปตามต้นเสียง ประตูก็ถูกเปิดออกทำให้เห็นดรุณีน้อยวัยแรกแย้มอายุราวๆ 15 16 ปี ไว้ทรงผมหางม้า ผิวขาวผ่องใสดวงตากลมโตดูน่ารักน่าเอ็นดูทุกครั้งที่ได้เห็นใกล้ๆ

“พี่!! ตื่นได้แล้ว”

สาวน้อยยิ้มร่าออกมา รอยยิ้มของเธอนั้นสดใสราวกับมอบพลังชีวิตให้กับสิ่งที่อยู่รอบๆ ตัวราวกับสายลมพัดอ่อนๆ ในฤดูใบไม้ผลิ

ซู่เสี่ยวไป่ถึงกับเคลิ้มไปกับความสดใสของเด็กสาวผู้นี้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะได้สติคืนมาอย่างรวดเร็วด้วยความทรงจำที่มีอยู่ในตัวเขา

ซู่หลิงเกอ

น้องสาวของซู่เสี่ยวไป่

แต่ในเวลาเดียวกันเธอนั้นก็มีอีกสถานะหนึ่ง คือเจ้าสาวตัวน้อยของซู่เสี่ยวไป่

เดิมทีซู่เสี่ยวไป่เป็นลูกคนเดียว แต่เมื่อตอนที่สัตว์อสูรได้บุกเข้ามาทำให้พ่อและแม่ของซู่หลิงเกอได้เสียชีวิตลงจากหายนะครั้งนั้น เพื่อที่ลูกชายของตัวเองจะได้มีเจ้าสาวในอนาคต ทำให้พ่อและแม่ของซู่เสี่ยวไป่รับซู่หลิงเกอมาเลี้ยงดูพร้อมกับเปลี่ยนชื่อสกุลให้

ทำให้ตั้งแต่วัยเยาว์พ่อและแม่ของซู่เสี่ยวไป่ต่างปฏิบัติกับเธอราวกับเป็นลูกสะใภ้ของบ้านมาตลอด และตัวของซู่หลิงเกอเองก็รู้ว่าเธอนั้นต้องเป็นเจ้าสาวของซู่เสี่ยวไป่ในอนาคต ทำให้เธอนั้นก็ปฏิบัติกับซู่เสี่ยวไป่เหมือนสามีเช่นเดียวกัน

“เอาหว่ะถึงจะเป็นแค่สิ่งปฏิกูลมูลฝอยจักรวาล แต่เราก็มีว่าที่ภรรยาอยู่”

“แต่ว่าที่ภรรยาเราเองก็คงต้องลำบากเช่นเดียวกัน…”

ซู่เสี่ยวไป่รู้สึกอับจนหนทางอีกครั้ง

“พี่หิวไหม อยากกินอะไรรึป่าว”

ซู่หลิงเกอถามอย่างเอาอกเอาใจ

“วันนี้ฉันไปทำงานให้กับป้าอ้วนๆ ข้างบ้านมา ป้าให้ค่าแรงต้อง 5 เหรียญจิต พี่ชอบกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อไม่ใช่หรอ ไปหาก๋วยเตี๋ยวเนื้อกินกันเถอะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของซู่หลิงเกอ ทำให้ซู่เสี่ยวไป่รู้สึกหนักใจ

เวลานี้ซู่เสี่ยวไป่อายุ 17 ปี และยังเป็นนักเรียนอยู่

แต่พ่อแม่ของเขาจากไปอย่างกระทันหันทำให้ซู่หลิงเกอชอบออกไปรับจ้างทำงานแถวๆ ระแวกบ้าน เพื่อหาเงินมาคอยดูแลซู่เสี่ยวไป่

หากโชคดีอย่างวันนี้ ก็พอจะหาเงินได้ 5 เหรียนจิตต่อวัน

แต่หากโชคร้ายแม้แต่สักแดงเดียวก็ไม่มี

“น้องหลิง พวกเรายังมีเงินเก็บเหลืออยู่อีกไหม?”

ซู่เสี่ยวไป่ถามออกมาด้วยความรู้สึกลังเล

“ใช่ยังมีอยู่”

ซู่หลิงเกอพยักหน้าตอบ

“เท่าไร?”

“ก็น่าจะซัก 100,000 เหรียนจิตได้”

ซู่หลิงเกอตอบอย่างใสซื่อ

“ว่าไงนะ!!”

“บ้านเรามีเงินมากขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่!!”

ซู่เสี่ยวไป่ถึงกับลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงทันที อีกทั้งใบหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความตกใจ

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าบ้านเขาจะมีเงินมากมายขนาดนี้

ด้วยเงิน 100,000 เหรียญจิต มากพอที่เขาจะซื้อบ้านอยู่ที่ชนบทและใช่ชีวิตอยู่อย่างสบายๆ

“หลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้นกับพ่อกับแม่ ผู้ทำผิดได้จ่ายเงินทดแทนให้”

น้ำเสียงของซู่หลิงเกอนั้นดูเศร้าลง

“แม่เป็นคนขอให้ฉันเก็บเอาไว้ จนกว่าที่พี่จะเข้าเรียนมหาลัยและให้ใช้เงินก้อนนี้เป็นค่าเล่าเรียน”

ในยุคนี้ค่าใช้จ่ายในมหาลัยนั้นแพงมาก

ไม่ต่างจากการไปเรียนต่อต่างประเทศในยุคก่อนอสูรบุกเลย ค่าใช้จ่ายต่อปีก็ตก 20,000 ถึง 30,000 เหรียญจิต ซึ่งคนส่วนมากไม่มีปัญญาจ่าย

‘ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้มาก่อน’

ซู่เสี่ยวไป่ไม่ได้พูดออกไป

แต่เขาก็ไม่อาจจะกล่าวโทษพ่อแม่ของเขาได้ เพราะเงินก้อนนี้แลกมาด้วยชีวิตของท่านทั้งสอง

คงเป็นเพราะพ่อแม่ของเขาคิดว่าซู่เสี่ยวไป่คงผลาญเงินหมดภายในพริบตาเดียว และรู้ว่าซู่เสี่ยวไป่ไม่มีทางไปเรียนมหาลัยอย่างแน่นอน การปกปิดเรื่องนี้ไว้ถือว่าถูกต้องแล้ว และในเวลานี้มันจะถูกใช้ให้เกิดประโยชน์แล้ว

“ดีเลย!! น้องหลินเอาเงินมาให้พี่เร็ว”

ซู่เสี่ยวไป่พูดอย่างร้อนรน

“ได้พี่เสี่ยวไป่..”

ซู่หลิงเกอนั้นเชื่อฟังซู่เสี่ยวไป่มาก เธอนั้นไปหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียงในห้องของเธอแล้วหยิบเงินออกมาจากกล่อง

“100,000 เหรียญจิต”

ซู่เสี่ยวไป่ถือธนบัตรเงินมากมายไว้ในมือ ด้วยอาการสั่นสะท้านอย่างดีใจ

“พี่….เงินก้อนนี้คือเงินสำหรับส่งเสียพี่เรียนมหาลัยในอนาคต จะเอามาใช้สุรุ่ยสุร่ายไม่ได้นะ”

ซู่หลิงเกอพูดเตือนสติอีกครั้ง

“เคยได้ยินใช่ไหมว่าดอกไม้งามมักเลือกที่ขึ้น”

“เวลานี้ฉันจะใช้เงินในเรื่องที่ดีกว่าส่งตัวเองเรียนมหาลัย”

ในเวลานี้แววตาของซู่เสี่ยวไป่ส่องเป็นประกาย

“-ติ๊ง!! ระบบตรวจพบว่าเจ้านายมีเงิน!!-”

“-เจ้านายที่รัก เจ้านายอยากจะใช้เงิน 100,000 เหรียญจิต เพื่อเริ่มการทำงานแรกของระบบหรือไม่-”

เสียงของระบบถามขึ้น

ฮ่าๆๆ

พอเห็นมีเงินหน่อยเรียกที่รักเลยนะ

ซู่เสี่ยวไป่แอบด่าในใจ

แต่ก็ยังยืนยันคำตอบกลับไป

“ใช่เปิดใช้งานระบบ”

“เจ้าระบบ!!...แกต้องให้ความสามารถดีๆ ให้กับฉันนะเว้ย!!”

ฉันไม่ได้ต้องการจะปกครองทั้งผืนฟ้า แต่อย่างน้อยๆ ก็พาฉันไปยังจุดสูงสุดของชีวิตนี้ทีเถอะ

ซู่เสี่ยวไป่สวดอ้อนวอนอยู่ภายในใจ

เวลานี้เขานั้นถังแตกแล้ว

หากว่าความสามารถของระบบที่เปิดออกมานั้นกระจอกละก็ ทั้งเขาและซู่หลิงเกอไม่มีเงินแม้แต่จะกินข้าวเย็นนี้แน่

“-ระบบถูกเปิดใช้ความสามารถ-”

“-ขอแสดงความยินดีด้วยเจ้านาย เจ้านายได้ความสามารถ *พื้นที่ฝึกฝนในคลิกเดียว*-”</br >