บทที่ 5 โอกาสทางธุรกิจ!

บทที่ 5 โอกาสทางธุรกิจ!

ไป๋อวี่นั่งยองๆ อย่างเบื่อหน่ายอยู่ด้านข้าง รอให้ทหารโครงกระดูกออกล่า ระหว่างนั้นก็อ่านแชทโลกดูบรรดาเจ้านครคนอื่นๆ โม้เหม็นใส่กัน เพราะนี่เป็นความบันเทิงเดียวที่มีให้ทำ

เพียงแต่ไป๋อวี่ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

นี่มันสงครามชิงความเป็นใหญ่ของเผ่าพันธุ์นับหมื่นนะ เกมเอาชีวิตรอดนะเฮ้ย!

พวกเจ้านครว่างกันนักหรือไง? ไม่ใช่ว่าควรรีบบ่นหาวิธีกลับโลกเดิมเหรอ? ไม่ต้องรวบรวมทรัพยากรกันหรือไง? ไม่กินข้าวกินปลากันเหรอ?

ทำไมถึงยังมีกะใจมาคุยเล่นในแชทโลกได้อีก?

ไป๋อวี่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในหัว เธออยากจะถามออกไปใจจะขาด แต่ก็กลัวจะโดนคนพวกนี้มองว่าเป็นตัวตลก

คนในโลกนี้ช่างยอมรับความจริงได้เร็วจริงๆ...

ในเวลานั้น บนกระดานแลกเปลี่ยนการค้าที่เป็นธรรมของเผ่าพันธุ์นับหมื่น มีเจ้านครหลายคนนำทรัพยากรมาประกาศขายแลกเปลี่ยน

ไป๋อวี่กดเข้าไปดูแก้เบื่อ

อาหารหนึ่งหน่วย แลกไม้สิบหน่วย หรือหินห้าหน่วย

ที่ด้านหลังสุดของข้อมูลการค้านี้ ไป๋อวี่เห็นไอคอนขีดแนวนอนสีเทา

ยังมีข้อความอื่นๆ อีกสองสามรายการ

อาหารหนึ่งหน่วย แลกไม้ยี่สิบหน่วย หรือหินสิบหน่วย

ด้านหลังข้อมูลการค้านี้ มีลูกศรชี้ขึ้นสีแดง

ไป๋อวี่พอจะเข้าใจแล้ว ขีดแนวนอนสีเทาน่าจะหมายถึงราคาตลาดที่ระบบกำหนดไว้ ส่วนลูกศรชี้ขึ้นสีแดงแสดงว่าราคาสูงกว่าตลาด หมายความว่าแพงเกินไป เป็นการเตือนเจ้านครว่าจะขาดทุนจากการแลกเปลี่ยนนี้

แต่ในทางกลับกัน หากมีเจ้านครใช้ไม้ราคายี่สิบหน่วยแลกอาหารหนึ่งหน่วย ไอคอนที่แสดงด้านหลังจะเป็นลูกศรชี้ลงสีเขียว

หมายความว่าการค้าขายกับเจ้านครคนนี้จะได้กำไรเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม ไป๋อวี่สังเกตเห็นว่าคำสั่งซื้ออาหารที่แลกด้วยไม้และหินแทบจะถูกกวาดเกลี้ยงในทันที ในขณะที่คำสั่งซื้อไม้และหินที่แลกด้วยอาหารกลับค้างเติ่งไม่มีใครสนใจเป็นเวลานาน

นี่มันบ่งบอกอะไร!

มันบ่งบอกว่าในช่วงต้นเกม อาหารมีค่ามากสำหรับเจ้านครเหล่านี้ ดังนั้นแม้จะโก่งราคาหลายเท่า ผู้คนก็ยังยอมซื้อ

ในทางกลับกัน แทบไม่มีใครยอมเอาทรัพยากรพื้นฐานมาแลกเป็นอาหารเลย

เพราะกองทหารของไป๋อวี่เป็นพวกอันเดด และอันเดดไม่จำเป็นต้องกิน! แต่เจ้านครคนอื่นทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่เพียงแต่พวกเขาต้องกินเอง แต่กองทหารของพวกเขาก็ต้องกินด้วย

เรื่องความภักดีของกองทหารลดลงเพราะความหิวโหย เป็นสิ่งที่ไป๋อวี่เพิ่งเห็นในแชทโลก

ยากจะจินตนาการได้ว่าพวกเจ้านครที่อัญเชิญมังกรออกมาจะต้องใช้อาหารมากขนาดไหนในช่วงแรก

เจ้านครส่วนใหญ่ยังพอหาอาหารได้ แต่ก็มีแค่พอกินสำหรับตัวเองและลูกน้องในสังกัด จึงไม่มีอาหารเหลือพอจะมาแลกเปลี่ยน

พวกเขายังต้องรวบรวมหินและไม้ และอื่นๆ อีก

นั่นหมายความว่าไป๋อวี่แค่ต้องเก็บอาหารไว้กินเองส่วนหนึ่ง ส่วนที่เหลือสามารถเอาไปแลกเปลี่ยนได้หมดเลย!

ด้วยวิธีนี้ เธอจะสามารถหาทรัพยากรทั้งหินและไม้ได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อทหารโครงกระดูกออกล่า ไม่เพียงแต่กองทหารและตัวไป๋อวี่เองจะได้เลื่อนระดับ และเธอยังสามารถสร้างกองทหารเพิ่มได้อีก แต่เธอยังจะได้รับหินและไม้ด้วย

"นี่มันยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัวชัดๆ!"

"เอ๊ะ ทำไมรู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล?"

"ยิงธนูดอกเดียวได้นกสามตัว! แบบนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย"

ไป๋อวี่พบโอกาสทางธุรกิจและลงมือทันที

ตอนนี้ในโกดังของไป๋อวี่มีเนื้อหมูป่า 120 หน่วย เนื้อกระต่าย 10 หน่วย และเนื้อไก่ป่า 10 หน่วย

ไป๋อวี่ลองกะดู อาหารหนึ่งหน่วยหนักประมาณหนึ่งกิโลกรัม เพียงพอให้เจ้านครกินอิ่มหนึ่งมื้อ ถ้าเป็นไป๋อวี่เอง อาหารหนึ่งหน่วยคงกินไม่หมดครึ่งด้วยซ้ำ

"อื้ม... ตั้งราคาเท่าไหร่ดีนะ?"

ไป๋อวี่เท้าคางครุ่นคิด มองดูข้อมูลบนกระดานแลกเปลี่ยน

"ตัวใครตัวมันล่ะนะ ตัดสินใจแล้ว!"

【ป้อมปราการไข่ปู เริ่มต้นการแลกเปลี่ยน!】

【อาหารหนึ่งหน่วย แลกไม้สี่สิบหน่วย หรือหินยี่สิบหน่วย】

【จำนวนคงเหลือ: หนึ่งร้อยหน่วย】

"คนอื่นโก่งราคาได้สองสามเท่า งั้นสี่เท่าก็คงไม่มากไปหรอกมั้ง?"

"แถมฉันยังปล่อยของทีเดียวตั้งร้อยหน่วยเลยนะ ฮึ่ม!"

ด้วยฐานประชากรโลกนับพันล้านคน ไป๋อวี่ไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีใครมาแลก

ไป๋อวี่ยังคงนั่งยองๆ อยู่ที่หน้าประตูปราสาท จ้องมองข้อมูลการแลกเปลี่ยนและมือน้อยๆ ก็กดรีเฟรชรัวๆ

ไม่ถึงสิบวินาที ข้อความนับสิบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าไป๋อวี่

【แลกเปลี่ยนอาหารสำเร็จหนึ่งหน่วย ได้รับหินยี่สิบหน่วย】

【แลกเปลี่ยนอาหารสำเร็จสิบหน่วย ได้รับไม้สี่ร้อยหน่วย】

【แลกเปลี่ยนอาหารสำเร็จยี่สิบหน่วย ได้รับหินสี่ร้อยหน่วย】

.........

เพียงแค่ไม่กี่วินาที อาหารหนึ่งร้อยหน่วยที่ไป๋อวี่วางไว้บนกระดานแลกเปลี่ยนก็ถูกแลกไปจนเกลี้ยง

ไป๋อวี่ได้รับไม้ทั้งหมดสองพันหน่วย และหินหนึ่งพันหน่วย

ไอเทมที่แลกเปลี่ยนสำเร็จจะถูกโอนเข้าโกดังโดยอัตโนมัติ

การอัพเกรดปราสาทใช้ไม้แค่หนึ่งพันหน่วย และหินห้าร้อยหน่วย

เธออัพเกรดปราสาทได้แล้ว!

ไป๋อวี่เรียกหน้าต่างปราสาทขึ้นมาและเลือกอัพเกรดโดยไม่ลังเล

【ระดับปราสาท: LV2】

【HP: 6k (อมตะ)】

【พื้นที่อาณาเขต: รัศมี 1000 เมตร】

【ฟังก์ชั่น: ภายในอาณาเขต เจ้านครมีสิทธิ์รับรู้ทุกสิ่ง รวมถึงความสามารถในการย่อยสลายและรีไซเคิลไอเทมในโกดัง】

【สิ่งก่อสร้างพิเศษ: ไม่มี】

【เงื่อนไขการอัพเกรด: ไม้ 2k, หิน 1k】

"ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนไปเท่าไหร่ แค่เลือดเยอะขึ้นกับอาณาเขตใหญ่ขึ้น"

ไป๋อวี่นึกว่าจะปลดล็อคฟังก์ชั่นใหม่ๆ บ้าง แต่กลับไม่มีอะไรเลย

ไป๋อวี่อดผิดหวังไม่ได้ และกลับไปอ่านแชทโลกต่อ

"เอ๊ะ ฉันดังแล้วเหรอ?"

ไป๋อวี่พบว่าหลายคนกำลังพูดถึงเธอ

【เหล่าแปด】: "ลูกพี่ป้อมปราการไข่ปู ผมแค่แวบไปกิน 'โอลี่เก้' แป๊บเดียว อาหารร้อยหน่วยหายวับไปกับตาเลย!"

【วัวเขาน้อย】: "เม้นบน เอ็งกิน 'โอลี่เก้' อยู่แล้ว จะเอาอาหารไปทำซากอะไร!"

【บอสแพลงก์ตอน】: "ลูกพี่ป้อมปราการไข่ปู รับเลี้ยงผมหน่อย ผมเป็นลูกค้าประจำของลูกพี่นะ บอสแพลงก์ตอนไง!"

【วัวหูใหญ่】: "เม้นบน เอ็งมันแฟนคลับปลอม ไปกิน 'โอลี่เก้' กับเหล่าแปดไป๊"

【ราชาแห่งป่า】: "ลูกพี่คนไหนยังมีอาหารเหลือบ้าง? ทางนี้มีไม้เพียบพร้อมแลก!"

【เจ้านครเบเฮมอธ】: "ป้อมปราการไข่ปู กองทหารของนายเป็นเบเฮมอธเหมือนฉันหรือเปล่า?"

【ไช่จี】: "เม้นบน ฉันสงสัยว่านายพกปากกาไว้ในกระเป๋าแน่ๆ"

【เฟ่ยหยางหยาง】: "ลูกพี่ป้อมปราการไข่ปู แอดเพื่อนผมหน่อยครับ!"

【เสือดำ】: "หยุดโวยวายกันได้แล้ว มีลูกพี่อีกคนมาขายอาหารแล้ว!"

เห็นดังนั้น ไป๋อวี่ก็กดเข้าไปดูที่กระดานแลกเปลี่ยน พบว่าเจ้านครชื่อ "จิตวิญญาณเพลิง" ได้เริ่มการแลกเปลี่ยน อาหารรวมสามสิบหน่วย

ไม่นานหลังจากนั้น เจ้านครอีกคนชื่อ "เขยอุลตร้าแมน" ก็เริ่มการแลกเปลี่ยนเช่นกัน คราวนี้อาหารห้าสิบหน่วย

ทั้งสองคนตั้งราคาสูงกว่าตลาดสี่เท่าเหมือนไป๋อวี่ ไป๋อวี่เดาว่าสองคนนี้ก็น่าจะมีกองทหารที่ไม่ต้องกินอาหารเหมือนเธอ

"จิตวิญญาณเพลิง" ไป๋อวี่พอเข้าใจได้ น่าจะเป็นกองทหารธาตุ ซึ่งพวกนี้ไม่ต้องกินอาหารอยู่แล้ว

แต่ไอ้ "เขยอุลตร้าแมน" นี่มันอะไรกัน? อัญเชิญอุลตร้าแมนมาเป็นทหารเหรอ?

อุลตร้าแมนก็ไม่น่ารอด อยู่ได้แค่สามนาทีเอง

ด้วยประชากรโลกหลายพันล้านคน ต้องมีบางคนที่รับสมัครกองทหารที่แข็งแกร่งได้แน่นอน อย่างเช่น เบเฮมอธ โทรลล์ ไททัน มังกร ฯลฯ แน่นอนว่าพวกเขาก็ต้องรับสมัครกองทหารที่ไม่ต้องกินอาหารด้วย เช่น แวมไพร์ ปีศาจ มอนสเตอร์ดิน มนุษย์หิน พวกธาตุ พวกพืช และอื่นๆ

ต่อให้มีคนรับสมัครกองทหารพวกนี้ได้ ก็ยังถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับประชากรโลกพันล้านคน ต่อให้คนพวกนี้ออกมาขายอาหารกันหมด ตลาดก็ยังรองรับได้สบาย และไม่กระทบกับไป๋อวี่เลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น นี่เพิ่งเป็นวันแรก เจ้านครส่วนใหญ่ยังขาดแคลนอาหาร บางทีอีกไม่กี่วัน อาหารอาจจะไม่สำคัญขนาดนี้ก็ได้ ดังนั้นตอนนี้ อาหารอาจเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

"เอาล่ะ ถลกแขนเสื้อลุยงานกันเถอะ!"

ไป๋อวี่ฮึกเหิมเต็มที่