บทที่ 2 เคียว คริสตัล และปราสาท

บทที่ 2 เคียว คริสตัล และปราสาท

เพื่อเป็นการให้รางวัลตัวเอง ไป๋อวี้ตัดสินใจสั่งเดลิเวอรีจากแอป 'ยังไม่หิว' หลังจากกดสั่งของกินไปมั่วซั่ว เธอก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าเงินในบัญชีเริ่มร่อยหรอเต็มที

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปตลอดเวลา ตอนแรกไป๋อวี้คิดว่าเพื่อลดความอ้วน ที่ไหนได้ เป็นเพราะถังแตกนี่เอง

ไป๋อวี้กดสั่งข้าวไก่ตุ๋นน้ำแดงไปส่งๆ และไม่นาน ไรเดอร์ในชุดเครื่องแบบสีฟ้าก็นำอาหารมาส่งถึงหน้าประตู

ตอนที่ไป๋อวี้ออกไปรับอาหาร สายตาของพี่ไรเดอร์ที่มองมานั้นช่างล้ำลึกเหลือเกิน

ไป๋อวี้แอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

"ไม่เป็นไรหรอกพ่อหนุ่ม ฉันเข้าใจนาย!"

ไป๋อวี้กล่าวขอบคุณไรเดอร์เสียงหวาน ก่อนจะปิดประตูแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะ

ไป๋อวี้กินอย่างเอร็ดอร่อย แต่พอทานไปได้ครึ่งทาง เธอกลับพบว่าตัวเองกินต่อไม่ไหวแล้วเสียอย่างนั้น

"กระเพาะฉันเล็กขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? ช่างเถอะ อิ่มก็ดีแล้ว"

ไป๋อวี้มองดูโน้ตบุ๊กตรงหน้า ซึ่งยังมีไฟล์นิยายที่เขียนค้างไว้อยู่

"แย่แล้ว ฉันเขียนนิยายไม่เป็น! แล้วทีนี้จะเอาอะไรกินล่ะเนี่ย อ๊ากกก!"

ทันใดนั้น เสียงเครื่องจักรโบราณก็ดังก้องขึ้นในหัวของไป๋อวี้

"ประกาศจากโลก: ทุกคนจะเข้าสู่ทวีปเวทมนตร์ในอีกหนึ่งชั่วโมง"

"นับถอยหลัง: 00 ชั่วโมง 59 นาที 58 วินาที"

"ที่นี่ ทุกคนจะได้รับโอกาสในการพิชิตที่ยุติธรรมและเสมอภาคที่สุด"

"ทวีปเวทมนตร์เป็นที่อยู่อาศัยของเผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วน ที่ซึ่งโอกาส อันตราย และความท้าทายดำรงอยู่ร่วมกัน"

"ทุกคนจะเริ่มต้นด้วยปราสาทและค่ายทหาร อัญเชิญกองทัพ ปล้นชิงทรัพยากร แข็งแกร่งขึ้น และต่อกรกับเผ่าพันธุ์นานาชนิด"

"ที่นี่ คุณสามารถไขว่คว้าทุกสิ่งที่คุณปรารถนา: อำนาจ ความมั่งคั่ง และแม้แต่ชีวิตอมตะ!"

"ท่านลอร์ดทั้งหลาย จงออกไปสู้ จงออกไปพิชิต!"

"หือ?"

"อะไรวะเนี่ย? นี่คือระบบของฉันเหรอ? จำได้ว่าการเกิดใหม่มักจะมาพร้อมกับระบบ แต่นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่แฮะ?"

ขณะที่ไป๋อวี้กำลังครุ่นคิด เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!

ไป๋อวี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและพบว่าอินเทอร์เน็ตแทบระเบิด บัญชีทางการของเวยป๋อและโต่วอินต่างก็ออกประกาศด่วนเช่นกัน

พวกเขาเองก็น่าจะยังมึนงงอยู่ ทำได้เพียงพยายามควบคุมสถานการณ์ และชาวเน็ตก็กำลังคอมเมนต์กันอย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่าฮ่าฮ่า ทุกคนปลุกระบบขึ้นมาพร้อมกันเลยเหรอ?"

"น่าจะเป็นเกม VR เสมือนจริงที่พัฒนาโดยบริษัทยักษ์ใหญ่สักแห่งหรือเปล่า?"

"อย่ามาหลอกกันน่า เมนต์บน! เกมบ้าอะไรจะส่งเสียงในหัวได้? ฉันค่อนข้างเชื่อเม้นต์แรกนะว่ามันเป็นระบบ นายไม่อ่านนิยายออนไลน์เหรอ? เชยชะมัด!"

"อ่านมากไปก็เสียสติได้นะ!"

"เริ่มด้วยเมืองเดียว อุปกรณ์ทั้งหมดต้องไปปล้นเอา? นี่มันสโลแกนโฆษณาเกมของดาราคนนั้นชัดๆ ว่าแต่จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อนับถอยหลังหนึ่งชั่วโมงนี่จบลง?"

........

ไป๋อวี้ดูผู้คนสแปมหน้าจอด้วยความคิดเห็น และตระหนักได้ว่าไม่ใช่แค่คนเดียวที่ได้ยินข้อความนี้ แม้แต่ทางการยังออกมาเคลื่อนไหว ดังนั้นมีความเป็นไปได้สูงมากที่ทุกคนจะได้ยินเสียงนี้

ไป๋อวี้สังหรณ์ใจไม่ดี

ทุกคนเผชิญสถานการณ์นี้เป็นครั้งแรก บ้างก็ตื่นตระหนก และแน่นอนว่าบ้างก็ไม่เกรงกลัว

หนึ่งชั่วโมงดูเหมือนนาน แต่ในความเป็นจริง มันไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งตัวเลย

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปในพริบตา และทางการก็ไม่ได้ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลภายในเวลานั้น พวกเขาทำได้เพียงรอดูกับตาตัวเองว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อการนับถอยหลังสิ้นสุดลง

"นับถอยหลัง: 3, 2, 1, 0"

เมื่อตัวเลขนับถอยหลังถึงศูนย์ ไป๋อวี้รู้สึกถึงสภาวะไร้น้ำหนัก ร่างกายของเธอดูเหมือนจะหงายหลังล้มลง และเปลือกตาของเธอก็ปิดลงโดยไม่รู้ตัว

"กำลังตรวจสอบสถานะลอร์ด"

"กองกระดูกที่ทับถมจะจุดไฟแห่งวิญญาณให้ลุกโชนอีกครั้ง และไพร่ฟ้านับหมื่นจะสยบแทบเท้าท่าน"

เสียงหนึ่งดังก้องในหัวของเธอ ความรู้สึกว่ากำลังตกลงมาที่จินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้น เท้าของไป๋อวี้แตะพื้นอย่างมั่นคง และเธอก็ลืมตาขึ้น

ไป๋อวี้พบว่าตัวเองอยู่ในปราสาทที่ทรุดโทรม แม้ตัวปราสาทจะเก่าแก่มาก แต่กลับดูสะอาดสะอ้านทีเดียว

ท้องฟ้าโดยรอบเป็นสีเทาหม่น และมองเห็นต้นไม้แห้งเหี่ยวไม่กี่ต้นกระจายอยู่นอกปราสาท จากระยะไกล แว่วเสียงร้องประหลาดดังมาเป็นระยะ

สภาพแวดล้อมโดยรวมทำให้ไป๋อวี้รู้สึกกดดันอย่างมาก

"ไม่จริงน่า เอาอีกแล้วเหรอ?"

"ฉายหนังซ้ำชัดๆ!"

"ฉันเพิ่งจะทะลุมิติมาเป็นสาวสวยได้ไม่ถึงสามชั่วโมงเองนะ"

ไป๋อวี้ก้มมองตัวเอง: รองเท้าหนังสีดำกับถุงเท้าสีขาว ขาเรียวยาวขาวผ่อง และยังคงเป็นชุดกะลาสีกับกระโปรงจีบชุดเดิม

"ดี ดี" ไป๋อวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"โชคดีที่คราวนี้ไม่ได้ทะลุมิติไปเป็นสัตว์ประหลาด ถือเป็นเรื่องดีในเรื่องร้ายจริง ๆ!"

"ขอคารวะท่านลอร์ดผู้ทรงเกียรติ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!"

"ขอแสดงความยินดีกับท่านลอร์ดที่ได้รับอาวุธคู่กาย: เคียวพิพากษาความตาย"

"ท่านลอร์ดคือสายเลือดที่สูงส่งที่สุดของเผ่าพันธุ์อันเดด ประเภทกองทหารจะถูกกำหนดเป็นอัญเชิญอันเดด และจะมีเพียงหนึ่งเดียว"

"ห๊ะ อะไรนะ?"

ก่อนที่ไป๋อวี้จะทันตั้งตัว กำไลข้อมือสีแดงก็ปรากฏขึ้นที่แขนขวาของเธอ โดยมีกระดิ่งเล็กๆ สองลูกห้อยอยู่

ไป๋อวี้ยื่นมือไปแตะมัน กำไลนั้นหลุดออกจากแขนของเธอทันทีและเปลี่ยนรูปร่างเป็นเคียวยักษ์

เคียวนั้นยาวประมาณ 1.8 เมตร สูงกว่าตัวไป๋อวี้ถึง 20 เซนติเมตร และใบมีดยาวประมาณ 80 เซนติเมตร เกือบครึ่งหนึ่งของความยาวด้ามจับ โดยรวมเป็นสีแดงและดำ มีใบมีดโค้งมหึมาที่แผ่ประกายเย็นยะเยือก

ที่ส่วนบนสุดและล่างสุดของด้ามจับมีหัวกะโหลกสองหัว หัวหนึ่งใหญ่หัวหนึ่งเล็ก ดวงตาของหัวกะโหลกด้านบนลุกโชนด้วยไฟสีฟ้า ด้ามจับถูกพันด้วยผ้าสีขาวทั้งอัน และมีกระดิ่งสองลูกกับริบบิ้นสีขาวสองเส้นผูกอยู่ที่รอยต่อระหว่างใบมีดและด้ามจับ

"ว้าว เท่สุดๆ ไปเลย! เอฟเฟกต์จัดเต็มมาก!"

ขณะที่ไป๋อวี้ถือเคียวไว้ในมือ ข้อมูลเกี่ยวกับมันก็ปรากฏขึ้นในหัวของเธอ

"อาวุธคู่กาย: เคียวพิพากษาความตาย"

"คุณภาพ: อาวุธระดับอาณาเขต (เติบโตได้)"

"สกิลกดใช้: เวทอัญเชิญอันเดด (ขั้น 1)"

"สกิลติดตัว: การโจมตีมาพร้อมกับการโจมตีวิญญาณและผลแห่งความเหี่ยวเฉา ค่าสถานะพื้นฐานเพิ่มขึ้นสองเท่า"

มิน่าล่ะ ไป๋อวี้ถึงรู้สึกว่าพละกำลังเพิ่มขึ้นอย่างมากหลังจากถือเคียว แต่เด็กสาวที่หนักเพียง 42 กิโลกรัมจะมีแรงสักแค่ไหนเชียว? ต่อให้เพิ่มขึ้นสองเท่า ไป๋อวี้ในตอนนี้ก็ยังอ่อนแออย่างน่าเวทนาอยู่ดี

เพียงแค่คิด เคียวพิพากษาความตายก็เปลี่ยนกลับเป็นกำไลและปรากฏขึ้นที่แขนขวาของไป๋อวี้อีกครั้ง

"จากนี้ไป ปราสาทของคุณจะได้รับระยะเวลาคุ้มครองผู้เริ่มต้นเจ็ดวัน"

"ในช่วงระยะเวลาคุ้มครอง ปราสาทจะอยู่ในสถานะอมตะอย่างสมบูรณ์"

"หลังจากระยะเวลาคุ้มครองเจ็ดวันสิ้นสุดลง ลอร์ดทุกคนจะต้องเผชิญกับคลื่นสัตว์อสูรระลอกแรก"

"หากแกนวิญญาณของปราสาทถูกทำลาย คุณและปราสาทจะถูกลบหายไป"

ทันใดนั้น ไป๋อวี้ก็สังเกตเห็นโล่ป้องกันขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นรอบปราสาท

เธอไม่คาดคิดว่ามันจะเป็นมากกว่าแค่เกม แต่มันสามารถนำไปสู่ความตายได้จริงๆ

ไป๋อวี้เริ่มร้อนรน เดินวนสำรวจรอบปราสาท ปราสาทมีห้องต่างๆ มากมาย แต่ไม่มีอุปกรณ์เครื่องใช้ใดๆ เลย เรียกได้ว่าทั้งปราสาทเป็นเพียงเปลือกเปล่าๆ ส่วนอื่นๆ ว่างเปล่า ไม่มีห้องครัว ไม่มีห้องนอน

"นี่นางฟ้าตัวน้อยอย่างฉันต้องนอนพื้นเหรอเนี่ย?!"

ไป๋อวี้เดินมาที่ลานเล็กๆ นอกปราสาทและพบคริสตัลสีเขียวเข้มก้อนหนึ่งในลาน ไป๋อวี้เดินเข้าไปใกล้คริสตัล และปุ่มเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้น

ไป๋อวี้กดปุ่มนั้น

"คริสตัลอันเดด: Lv1 (ค่ายทหารเฉพาะตัว)"

"ค่ายทหารสามารถสุ่มอัญเชิญกองทหารเผ่าพันธุ์อันเดดได้ทั้งหมด รวมถึงโครงกระดูก ซอมบี้ ภูตผี อัศวินความตาย ลิช มังกรกระดูก มังกรผี ไททันซอมบี้ การ์กอยล์ และอื่นๆ"

"ค่ายทหารเลเวล 1 สามารถอัญเชิญ: โครงกระดูก ซอมบี้ และภูตผี (สุ่มสิบยูนิต) มีโอกาส 1% ที่จะสุ่มได้กองทหารระดับสูง"

"สิ่งที่ต้องใช้ในการอัปเกรดค่ายทหาร: ผลึกเวทมนตร์ 100 ชิ้น, แกนวิญญาณ 1 ชิ้น"

"นี่ฉันต้องอยู่กับพวกไม่มีสมองพวกนี้ไปตลอดเลยเหรอ? คุณพระช่วย!"

ไป๋อวี้แทบจะร้องไห้ออกมา ที่นี่ก็น่ากลัวพออยู่แล้ว ตอนนี้ยังจะมีพวกอันเดดแห่กันมาอีก

"คริสตัลอันเดดชาร์จพลังเสร็จสมบูรณ์ ต้องการเกณฑ์ทหารทันทีหรือไม่?"

มีสองปุ่มเด้งขึ้นมาด้านล่าง มือเล็กๆ ของไป๋อวี้กดปุ่มบนอย่างไม่ลังเล

"ตกลง"