บทที่ 1 คำเตือน ตรวจพบราชาเงินครามแปดหมื่นปี!
บทที่ 1 คำเตือน ตรวจพบราชาเงินครามแปดหมื่นปี!
มณฑลฟาสั่ว
หมู่บ้านหัตถ์วิญญาณ
ที่ด้านหลังหมู่บ้าน เด็กชายหน้าตาหล่อเหลา คิ้วคมดั่งกระบี่และดวงตาสุกใส กำลังกวัดแกว่งดาบไม้ในมืออย่างต่อเนื่อง แววตาของเขามุ่งมั่นอย่างยิ่ง
"เสี่ยวเทียน ทำไมเจ้ายังซ้อมดาบอยู่อีก? วิญญาณจารย์ที่มาช่วยปลุกวิญญาณยุทธ์มาถึงแล้วนะ ขืนพลาดไป เจ้าต้องเสียเงินไปจ้างคนมาปลุกเองนะ!"
ทันใดนั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความร้อนรนก็ดังมาจากด้านข้าง
"ปู่หัวหน้าหมู่บ้าน มาเร็วขนาดนี้เชียว? งั้นพวกเราไปกันเถอะ"
เสี่ยวเทียนเก็บดาบยาวทำจากไม้ แล้วรีบเข้าไปประคองปู่หัวหน้าหมู่บ้าน
"เจ้าเด็กบ้า ทำไมถึงทำตัวเฉยชากับการปลุกวิญญาณยุทธ์นักฮะ!"
ปู่หัวหน้าหมู่บ้านบ่นอย่างหัวเสีย
เสี่ยวเทียนตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ "ปู่ครับ ร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์ การปลุกวิญญาณยุทธ์ขึ้นอยู่กับสายเลือด ผมมันก็แค่เด็กกำพร้าไม่มีใครเอา วิญญาณยุทธ์จะเป็นอะไรก็ไม่สำคัญหรอกครับ แค่ดาบในมือเล่มนี้ก็เพียงพอแล้ว!"
พูดจบ แววตาของเสี่ยวเทียนก็สว่างวาบขึ้น "จริงสิปู่ ไหนปู่เคยรับปากว่าถ้าปลุกวิญญาณยุทธ์แล้วจะให้ดาบยาวกับผมไง? ผมไม่อยากใช้ดาบไม้แล้ว มันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง"
ปู่หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มอย่างจนใจ "เออๆ รู้แล้วน่า ปลุกวิญญาณยุทธ์เสร็จข้าจะยกให้เจ้า ข้าเตรียมไว้ให้แล้ว"
เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเสี่ยวเทียนถึงหลงใหลในดาบยาวมาตั้งแต่เด็กขนาดนี้ ได้แต่หวังว่าเจ้าหนูจะปลุกได้วิญญาณยุทธ์ดีๆ
ชาวบ้านในหมู่บ้านหัตถ์วิญญาณส่วนใหญ่ปลุกได้วิญญาณยุทธ์สายเครื่องมือประเภทตีเหล็ก ไม่รู้ว่าเสี่ยวเทียนจะได้อะไร
ทำไมเสี่ยวเทียนถึงเฉยชากับพิธีปลุกวิญญาณนักน่ะหรือ?
นั่นเป็นเพราะเขาคือผู้ข้ามภพ ไม่สิ ต้องเรียกว่าผู้กลับชาติมาเกิด เขาฟื้นความทรงจำในอดีตได้ตั้งแต่เริ่มจำความได้
ในชาติก่อน นอกจากอ่านนิยายออนไลน์แล้ว เขายังชื่นชอบการฝึกกระบี่และสะสมดาบที่มีชื่อเสียงต่างๆ เรียกได้ว่าคลั่งไคล้ในวิถีแห่งดาบเข้าเส้น
น่าเสียดายที่ชาติก่อนเป็นยุค 'ปลายธรรม' เมื่อรู้ว่าได้มาเกิดใหม่ในโลกโต้วหลัว เขาก็ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี
เขาดีใจที่โลกนี้สามารถบำเพ็ญเพียรฝึกฝนได้ แต่เสียใจที่โลกนี้วัดกันที่สายเลือด!
วิญญาณยุทธ์สืบทอดทางสายเลือด!
คนธรรมดาที่อยากมีพลังวิญญาณสูงๆ ต้องพึ่งการกลายพันธุ์เท่านั้น!
เรื่องนี้ทำให้เสี่ยวเทียนผิดหวังเล็กน้อย แต่จู่ๆ เขาก็นึกถึงอัจฉริยะไม่กี่คนในโต้วหลัวที่แหวกขนบ หนึ่งในคนที่เขาประทับใจที่สุดคือ 'จี้เจวี๋ยเฉิน'!
จี้เจวี๋ยเฉินมีพลังวิญญาณแต่กำเนิดแค่ระดับสาม แต่สามารถฝืนฝึกฝนจนถึงระดับราชทินนามพรหมยุทธ์ได้ด้วยการทำความเข้าใจในเจตจำนงแห่งกระบี่ แล้วทำไมเสี่ยวเทียนจะลองดูบ้างไม่ได้ล่ะ?!
ดังนั้นตั้งแต่จำความได้ เขาจึงตื๊อให้ปู่หัวหน้าหมู่บ้านทำดาบไม้ให้ วันๆ เอาแต่ฝึกดาบ พกติดตัวตลอดแม้กระทั่งเวลากินและนอน!
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ค่อยสนว่าวิญญาณยุทธ์ของตนจะเป็นอะไร หรือจะมีระบบหรือไม่
เพราะยิ่งหวังมาก ก็ยิ่งผิดหวังมาก!
ไม่นาน ปู่หัวหน้าหมู่บ้านก็นำทางเสี่ยวเทียนมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่งที่หมู่บ้านสร้างไว้สำหรับปลุกวิญญาณยุทธ์โดยเฉพาะ
"ท่านมหาวิญญาณจารย์ ทุกคนมาครบแล้ว รบกวนท่านด้วย" ปู่หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มให้วิญญาณจารย์หนุ่ม
เสี่ยวเทียนมองไป... โอ๊ะ บังเอิญจัง นี่มัน 'ซูอวิ๋นเถา' ตาบอดแห่งโต้วหลัวในต้นฉบับนี่นา!
ซูอวิ๋นเถากล่าวอย่างหมดความอดทนเล็กน้อย "เอาล่ะ ไม่ต้องมากพิธี หลังจากช่วยพวกเจ้าปลุกวิญญาณยุทธ์ ข้ายังต้องรีบไปหมู่บ้านถัดไปอีก"
"เอาล่ะ เด็กๆ พวกเจ้าตามท่านมหาวิญญาณจารย์เข้าไปปลุกวิญญาณยุทธ์ข้างในเถอะ หวังว่าพวกเจ้าจะปลุกได้วิญญาณยุทธ์ที่ดีนะ" ปู่หัวหน้าหมู่บ้านไม่กล้าชักช้า รีบหันไปบอกพวกเด็กๆ ที่รอปลุกวิญญาณยุทธ์
ภายในห้อง
"เด็กๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ อย่าได้กลัวไป ข้าชื่อซูอวิ๋นเถา เป็นมหาวิญญาณจารย์ระดับยี่สิบหก จะเป็นผู้แนะนำของพวกเจ้า"
ซูอวิ๋นเถาพยายามทำตัวให้อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางหยิบหินสีดำทรงกลมหกก้อนและลูกแก้วผลึกหนึ่งลูกออกมาจากกระเป๋า
จากนั้นซูอวิ๋นเถาก็วางหินสีดำทั้งหกเป็นรูปหกเหลี่ยม และส่งสัญญาณให้เด็กคนแรกเข้าไปยืนตรงกลาง
"วิญญาณยุทธ์เคียว ไร้พลังวิญญาณ"
"วิญญาณยุทธ์ค้อน พลังวิญญาณระดับหนึ่ง"
"วิญญาณยุทธ์ตะปู ไร้พลังวิญญาณ"
"..."
ในขณะที่พิธีปลุกดำเนินไป ในที่สุดก็ถึงคิวคนสุดท้าย เสี่ยวเทียน
เมื่อได้รับสัญญาณจากซูอวิ๋นเถา เสี่ยวเทียนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเข้าไปยืนในค่ายกลหกเหลี่ยม
แม้ก่อนหน้านี้เขาจะดูสงบนิ่งมาก แต่ในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
ถึงแม้เขาจะคิดแผนสำรองไว้ให้ตัวเองแล้ว แต่ใครบ้างล่ะจะไม่หวังให้วิญญาณยุทธ์และพลังวิญญาณแต่กำเนิดของตัวเองออกมาดี? แบบนั้นหนทางฝึกฝนในภายภาคหน้าจะได้ง่ายขึ้นหน่อย
จากนั้น ภายใต้การชี้แนะของซูอวิ๋นเถา จู่ๆ ดาบเหล็กขึ้นสนิมเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือขวาของเสี่ยวเทียน เหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาเผลอหลุดปากออกมาว่า "ดาบสิบห้า?"
ซูอวิ๋นเถาขมวดคิ้วมองดาบเหล็กในมือเสี่ยวเทียน "ดาบสนิมเขรอะนี่ชื่อสิบห้าหรือ? ชื่อแปลกจริง... ในเมื่อเป็นวิญญาณยุทธ์ดาบ มีโอกาสสูงที่จะมีพลังวิญญาณ มาทดสอบพลังกันก่อน"
ประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของซูอวิ๋นเถาแฝงไปด้วยความตื่นเต้น
ช่วงนี้เขาช่วยปลุกวิญญาณยุทธ์ไปหลายหมู่บ้านแล้ว แต่ไม่มีข้อยกเว้น ไม่มีใครมีพลังวิญญาณเลยสักคน
ทว่าด้วยสายเลือดของสามัญชน โอกาสที่จะมีพลังวิญญาณนั้นต่ำมาก ซึ่งเขาก็เข้าใจได้ แต่มันก็ยังน่าผิดหวังอยู่ดี
แต่หมู่บ้านหัตถ์วิญญาณนั้นต่างออกไป ทุกปีที่เขามาช่วยปลุกพลัง อย่างน้อยจะมีหนึ่งคนที่มีพลังวิญญาณ ซึ่งนับว่าค่อนข้างดีทีเดียว
เสี่ยวเทียนมองดาบสนิมในมือ หรือนี่จะเป็นดาบสิบห้าในความทรงจำของเขา?
ถ้าใช่ ต่อให้พลังวิญญาณแต่กำเนิดจะต่ำไปหน่อย เขาก็ยังมีโอกาสฝืนชะตาลิขิต!
ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวเทียนสัมผัสได้ชัดเจนว่าดาบสิบห้ามี 'จิตวิญญาณ' ต้องบอกว่านี่คือจิตวิญญาณกระบี่แห่งกระบี่ซวนหยวนจริงๆ งั้นหรือ?
เขาไม่คิดเลยว่าจะปลุกได้วิญญาณยุทธ์เครื่องมือที่พิเศษขนาดนี้ ไม่สิ เสี่ยวเทียนคิดว่านี่น่าจะถือเป็นวิญญาณยุทธ์ทรงปัญญาได้เลยใช่ไหม?
เหมือนกับวงแหวนวิญญาณทรงปัญญาที่หนอนไหมน้ำแข็งสวรรค์ล้านปีคิดค้นขึ้นในอีกหมื่นปีให้หลัง!
เพราะเท่าที่เขารู้จักวิญญาณยุทธ์สายกระบี่ แม้แต่ 'กระบี่เจ็ดสังหาร' ของเฉินซินแห่งวิถีกระบี่ ก็ยังไม่มีจิตนึกคิดเท่ากับดาบสิบห้า
หากนี่คือดาบสิบห้าเล่มนั้นจริงๆ ความแตกต่างพื้นฐานที่สุดระหว่างเขากับวิญญาณยุทธ์เครื่องมืออื่นๆ คือดาบสิบห้าสามารถเคลื่อนไหวเองได้โดยที่เขาไม่ต้องจงใจควบคุม แต่วิญญาณยุทธ์เครื่องมืออื่นทำไม่ได้!
แน่นอนว่าเรื่องนี้เขาต้องไปลองทดสอบดูหลังจากจบพิธีปลุกวิญญาณ
คิดได้ดังนั้น เสี่ยวเทียนก็วางมือลงบนลูกแก้วผลึก
"พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดระดับห้า!"
ผลลัพธ์นี้ทำให้ซูอวิ๋นเถาประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าดาบเหล็กธรรมดาๆ จะมอบพลังวิญญาณระดับห้าให้เสี่ยวเทียน ตอนที่เขาปลุกวิญญาณยุทธ์หมาป่าเดียวดาย เขามีพลังวิญญาณแค่ระดับสองเอง!
สำหรับผลลัพธ์นี้ เสี่ยวเทียนพอใจมากแล้ว พลังวิญญาณระดับห้าถือว่าไม่เลว แถมยังเป็นวิญญาณยุทธ์ดาบ เขาจะลองตั้งใจฝึกฝนดูว่าตนจะสามารถฝึกสำเร็จเจตจำนงแห่งกระบี่เหมือนจี้เจวี๋ยเฉินได้หรือไม่
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ปลุกวิญญาณยุทธ์สำเร็จ ระบบกำลังทำการผูกมัด]
[ติ๊ง คำเตือน ตรวจพบราชาเงินครามแปดหมื่นปีในบริเวณใกล้เคียง โปรดอพยพด่วน มิฉะนั้นจะมีอันตรายถึงชีวิต!]
เสี่ยวเทียน: "???"
เชี่ย! จริงดิ? ความระแวดระวังของเสี่ยวเทียนพุ่งสูงขึ้นทันที พร้อมกับความงุนงง โดยปกติราชาเงินครามจะเฝ้าอยู่ที่ป่าบรรพบุรุษเงินครามไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมาโผล่ในหมู่บ้านเล็กๆ ของพวกเขาได้?
"ระบบ มีวิธีแก้ไขไหม?"
[ติ๊ง ไม่มี แต่โฮสต์ไม่ต้องกังวล ราชาเงินครามโดยทั่วไปมีนิสัยอ่อนโยนและจะไม่โจมตีก่อน แน่นอนว่าถ้าโฮสต์ดวงซวย ระบบก็แค่ต้องหาโฮสต์ใหม่เท่านั้นเอง]
เสี่ยวเทียนรู้สึกทันทีว่าระบบนี้เชื่อถือไม่ได้สุดๆ แต่เขาก็รู้สึกทะแม่งๆ กับคำพูดของระบบ ในหมู่บ้านจะมีราชาเงินครามได้ยังไง แม้จะมีหญ้าเงินครามเยอะมากก็เถอะ