บทที่ 39 ข่าวลือ

บทที่ 39

ข่าวลือ

มันเป็นเรื่องในวันที่นางถูกลงโทษ นางฉูกับหลิงไส้เทียนปิดข่าวนี้เอาไว้ไม่ใช่หรือ? พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้ผู้คนแพร่งพรายเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ออกไป ไม่เช่นนั้นคนจวนอัครเสนาบดีคงเสื่อมเสียเกียรติ อีกทั้งผ่านมานานขนาดนี้ อยู่ ๆ กลับมีข่าวหลุดออกมา ให้ตายสิ ใครมันช่างนึกบ้าอะไรขึ้นมากัน

“ลือกันว่าอย่างไรบ้างล่ะ?”

“นินทากันเสียหายมากเจ้าค่ะ ลือกันไปทั่วถนนตรอกซอกซอยว่าคุณหนูเสียบริสุทธิ์ไปแล้ว ทั้งยังไร้ยางอายอีกต่างหาก... ว่าแต่คุณหนูเจ้าคะ ลือกันไปแบบนี้แล้วทีนี้จะทำอย่างไรดี เรื่องนี้สะพัดออกไปแล้วคุณหนูจะสู้หน้าผู้คนในภายภาคหน้าได้อย่างไรกัน?”

หนานเยี่ยนเป็นกังวลมาก เช่นเดียวกับหลูเยี่ยน ชื่อเสียงนับว่าสำคัญกว่าชีวิตสำหรับสตรี ข่าวลือเหล่านี้มีผลต่อตัว หลิงอวี่จื้อ ต่อไปไม่ว่าจะออกไปที่ใดก็คงถูกชี้หน้า

“ไม่มีข้ารับใช้คนใดกล้าเปิดเผยเรื่องเก่าก่อนแบบนี้แน่ ข้าว่าน่าจะเป็นฝีมือหลิงอวี่หรงกับอนุเหลียน พวกนางคงจะงัดท่าไม้ตายมาใช้”

หลิงอวี่จื้อตื่นเต็มตาเช่นกัน นางลุกขึ้นนั่ง

“คุณหนู เราต้องคิดหาทางแก้ไขนะเจ้าคะ”

หนานเยี่ยนเอ่ยอย่างวิตก

“อย่าแตกตื่นไป ขอเพียงจุดแดงพรหมจรรย์ของคุณหนูยังอยู่ เรื่องนี้ย่อมสยบลงได้โดยง่าย ตอนนี้คุณหนูปลีกวิเวกอยู่แต่ในห้อง เรื่องนี้ให้ฮูหยินและคนอื่นจัดการ หากเกิดเรื่องขึ้นเกรงว่าฮูหยินจะเป็นคนที่เป็นกังวลมากกว่าเรา”

หลูเยี่ยนนึกถึงจุดแดงพรหมจรรย์บนแขนของหลิงอวี่จื้อขึ้นได้จึงเอ่ยปลอบใจอีกฝ่าย

หลิงอวี่จื้อพับแขนเสื้อขึ้นและเห็นว่ามีจุดสีแดงอยู่ที่แขนตนเอง นางไม่รู้ว่ามันสิ่งวิเศษจริงหรือไม่ แต่คำพูดหลูเยี่ยนก็ดึงสติของนางได้

หลูเยี่ยนสามารถนึกถึงเรื่องจุดแดงพรหมจรรย์ได้ แต่คนต้นเรื่องนี้คงไม่อาจหาทางยืนยันการกระทำน่าขายหน้าของนาง เจ้าตัวน่าจะหาทางทำลายจุดแดงพรหมจรรย์ของนางอยู่ ดังนั้นนางจึงต้องระวังตัวเอาไว้

“หนานเยี่ยน ออกไปกับข้า ไปดูว่าข้างนอกพูดถึงข้าว่าอย่างไร ข้าต้องการฟังให้ละเอียด”

หลิงอวี่จื้อลุกขึ้นและตั้งท่าจะแอบหนีออกจากจวน เมื่อเห็นเช่นนั้นหลูเยี่ยนรีบเอ่ยห้าม “คุณหนู ตอนนี้อยู่แต่ในจวนก่อนเถิด หากเกิดเรื่องขึ้นอีกจะทำอย่างไรเจ้าคะ?”

หลิงอวี่จื้อไม่ยอม “ทุกคนในบ้านล้วนตกอยู่ในความอึดอัดใจ ใครจะมาสนใจข้า ไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก”

“ฮูหยินเฒ่าและท่านแม่เห็นจุดแดงพรหมจรรย์ของข้าด้วยตาตนเองแล้ว หากเกิดเรื่องขึ้นพวกเขาคงไม่มาหาเรื่องข้า มีแต่จะสยบข่าวเท่านั้น ข้านอนเจ็บมาสองวัน ถึงเวลาต้องออกไปเดินเล่นข้างนอก หลูเยี่ยน เจ้าอยู่ที่นี่ ค่ำแล้วข้าจะกลับ          หนานเยี่ยน เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปกัน”

หนานเยี่ยนรู้นิสัยคุณหนูดี เมื่อนางต้องการทำสิ่งใดย่อมไม่สามารถขัดได้เหมือนกับแต่ก่อน

หลูเยี่ยนไม่มีทางเลือกนอกจากบอกให้หนานเยี่ยนดูแล หลิงอวี่จื้อให้ดี

หนานเยี่ยนถือโอกาสตอนหลิงอวี่จื้อไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากระซิบข้างหู “ข้าตามอารมณ์คุณหนูไม่ถูกเลย”

หลูเยี่ยนเผยสีหน้าเหนื่อยใจ คุณหนูที่กลับมาเป็นปกติช่างก๋ากั่นนัก ดูแตกต่างจากเดิมมากเสียจนพวกนางยังไม่คุ้นชินกระทั่งทุกวันนี้

หลิงอวี่จื้อรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนลากหนานเยี่ยนหนี   ออกจากจวนไปทางประตูหลัง

ข่าวมักแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วในร้านอาหาร ผู้คนมากมายนิยมชมชอบข่าวลือกัน เทียบกับร้านอาหารหรูแล้ว ควรเป็นร้านอาหารบ้าน ๆ มากกว่า ดังนั้นหลิงอวี่จื้อจึงพาหนานเยี่ยนไปที่ร้านไท่ไป๋ ยามนี้ที่ที่เซียวเยี่ยนเคยถูกลอบฆ่ากลับมามีชีวิตชีวาตามปกติแล้ว

หลิงอวี่จื้อสวมเสื้อผ้าบุรุษ นางนั่งลงที่มุมหนึ่งของร้าน ขณะที่โต๊ะรอบข้างล้วนถูกจับจอง และกิจการเป็นไปอย่างราบรื่น