บทที่ 37 หญิงบ้า

บทที่ 37

หญิงบ้า

หลิงอวี่จื้อรีบหลบการจู่โจมของหญิงผู้นั้น หากแต่สะดุดก้อนหินเข้า สีหน้าของหญิงผู้นั้นน่ากลัว ก่อนเจ้าตัวจะโผเข้ามาอีกครั้ง หนานเยี่ยนกอดรั้งเอวของหญิงบ้าจากด้านหลังเอาไว้เต็มแรงก่อนตะโกน “คุณหนู รีบหนีไปเจ้าค่ะ”

คนดูแลบ้านที่ได้ยินเสียงจับตัวหญิงบ้าไว้ ก่อนช่วยกันมาพาตัวออกไป หญิงคนนั้นก่นด่าไปตลอดทาง “พวกสารเลว พวกเจ้าต้องตาย ตายซะ...”

หลิงอวี่จื้อปัดฝุ่นบนตัว เมื่อครู่นางตกใจไม่น้อย หลังจากนั้นจึงถามขึ้น “นางเป็นใครกัน?”

“หญิงบ้าผู้นั้นเป็นพี่สาวไม่แท้ของฮูหยินเจ้าค่ะ” หนานเยี่ยนกระซิบบอก “หลังจากเสียสตินางก็ถูกขังในเรือนทางเหนือ ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ วันนี้ถึงได้หนีออกมา”

“มีคนแบบนี้อยู่ในจวนอัครเสนาบดีด้วยหรือ? อย่างนั้นนางก็เป็นท่านป้าของข้าน่ะสิ? แล้วทำไมอยู่ๆ นางถึงได้เสียสติแบบนี้”

“จะว่าไปแล้วอนุฉวี่ก็น่าสงสารนะเจ้าคะ เมื่อก่อนนายท่านโปรดปรานนางมาก หลังจากแต่งเข้าจวนอัครเสนาบดีได้สามปีก็ยังไม่มีลูก ฮูหยินเฒ่าจึงไม่พอใจนาง นอกจากนี้อนุฉวี่ยังทำให้อนุอีกสองคนแท้งลูกอีกต่างหาก”

“ฮูหยินเฒ่ารู้เรื่องนี้และบีบบังคับให้ปลดนางจากตำแหน่งอนุ ทั้งยังให้แต่งน้องสาวตนเองเข้าบ้าน ภายหลังอยู่ๆ อนุฉวี่ก็ตั้งท้อง แต่เด็กก็คลอดในช่วงวันสารทจีน ไม่นานหลังจากนั้นอนุฉวี่ก็เสียสติไปเจ้าค่ะ”

เด็กคนนั้นเกิดวันเดียวกันนาง นางเองก็เกิดช่วงเทศกาลสารทจีนซึ่งเรียกได้อีกอย่างว่าเทศกาลปล่อยผี เด็กที่เกิดในช่วงนี้ถูกเรียกว่าเด็กผี ถือว่าไม่น่าพิสมัยนัก เมื่อครั้งที่นางเกิดมา ผู้เป็นพ่อไม่แยแสแม่ของนางและไม่รักนาง ทุกคนต่างคิดว่านางเคราะห์ร้าย และภายหลังนางก็ตกอยู่ในสภาพโง่เขลา

ช่างบังเอิญนักที่เกิดวันเดียวกัน หรือจะมีความเชื่อมโยงกัน?

หลิงอวี่จื้อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อนึกสิ่งใดไม่ออกจึงเดินกลับห้องตนเอง

เด็กสาววัยสิบห้าย่างสิบหกคนหนึ่งอยู่ภายในห้องของ หลิงอวี่หรง นางอยู่ในชุดสีชมพูอ่อน รูปร่างผอมบาง หน้าตาดูดีกว่าหลิงอวี่หรงเล็กน้อย

ดวงตากลมโตพร้อมริมฝีปากสีเชอร์รี ท่าทีดูสำรวมเรียบร้อยกว่ามาก นางคือหลิงอวี่ซิวซึ่งเป็นคุณหนูรองของบ้าน แม่บังเกิดเกล้าของนางคืออนุจาง ทั้งยังเป็นลูกสาวผู้มีความสามารถของบ้าน นางช่ำชองทั้งด้านร้อยแก้วและร้อยกรอง ทำให้ดูเป็นคนมีความรู้และยังอ่อนโยนมากทีเดียว

“น้องสาม เจ้าเป็นอะไรไปหรือ? ช่วงนี้เจ้าดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลย”

“ข้าจะมีความสุขได้อย่างไร พี่รองเองก็รู้ว่าพี่ใหญ่กลับมาเป็นปกติแล้ว และนางก็หันมาเล่นงานข้าและแม่ของข้า ใครจะไปคิดว่าคนโง่ในตอนนั้นจะย้อนกลับมาเอาคืนเราตอนนี้”

หลิงอวี่หรงถอนหายใจและกลัดกลุ้มเต็มทน หากแต่นางทำอะไรหลิงอวี่จื้อไม่ได้ ยามนี้อีกฝ่ายเป็นที่โปรดปรานของไทเฮาและผู้แทนพระองค์ แม้แต่ฮูหยินเฒ่ายังไม่คิดถือโทษ ซ้ำจูจิ่นยังแวะมาหาเป็นพิเศษอีก การได้รับความสำคัญถึงขนาดนี้ทำให้นางไม่ได้สามารถทำอะไรหลิงอวี่จื้อได้แม้แต่น้อย

หลิงอวี่ซิวสะบัดพัดในมือเบา ๆ “น้องสามเป็นกังวลเรื่องท่านซื่อจื่อหรือ?”

“พี่รองก็รู้ว่าข้าคิดอย่างไร ตอนนี้ดูเหมือนท่านซื่อจื่อจะ ชอบนางมาก ข้าไม่เข้าใจเลยว่าเขาชอบคนอย่างนางไปได้อย่างไร แค่การเป็นลูกสาวโดยชอบธรรมอย่างนั้นหรือ ต่อให้นางกลับมาเป็นปกติแล้วแต่ก็ไม่ได้ถูกอบรมมาตั้งแต่เด็ก นางจะไปเข้าใจอะไร คนไร้มารยาทแบบนั้นจะคู่ควรกับท่านซื่อจื่อได้อย่างไร”

ความขุ่นเคืองใจฉายชัดในน้ำเสียงของหลิงอวี่หรง หลิงอวี่ซิวกล่าวให้ความมั่นใจ “น้องสาม พี่ใหญ่เทียบเจ้าไม่ได้หรอก แต่ว่าข้าก็มีหนทาง เจ้าจะลองดูก็ได้”

เมื่อได้ยินว่าหลิงอวี่ซิวมีหนทาง หลิงอวี่หรงก็โผเข้าหาและถามขึ้นอย่างสนอกสนใจ “หนทางใดหรือ?”