บทที่ 16 มีปัญหาอะไรกับอกของเปิ่นหวางหรือ

บทที่ 16

มีปัญหาอะไรกับอกของเปิ่นหวางหรือ

คุณความดีของหลิงอวี่จื้อในครั้งนี้คงทำให้ผู้แทนพระองค์ซาบซึ้งในใจได้ไม่ใช่หรือ?

เซียวเยี่ยนมองหน้าหลิงอวี่จื้อด้วยความตื้นตันใจ “คุณหนูใหญ่ช่างเป็นคนดีนัก”

“ข้าอยู่ในอ้อมแขนของผู้แทนพระองค์แบบนี้นับว่าไม่เหมาะสม!”

“มีปัญหาอะไรกับอกของเปิ่นหวางหรือ?”

“ไม่ใช่เช่นนั้น เพียงเกรงว่าจะทำให้ท่านบาดเจ็บที่อก” หลิงอวี่จื้ออธิบายด้วยท่าทีประหม่า ความจริงแล้วนางแค่ได้กลิ่นเลือดไม่น่าพิสมัยคลุ้งในจมูก ทั้งยังเปรอะเปื้อนใบหน้าของนาง ทำให้ต้องการเอ่ยเตือนผู้แทนพระองค์

นางเป็นนักแสดง ผ่านการเล่นฉากอารมณ์มาโชกโชน เรียกได้ว่าเคยอยู่ในอ้อมกอดของชายรูปงามมานับไม่ถ้วน แค่อยู่ในอ้อมแขนแบบนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไร นางไม่ได้เก้อเขินหรือใจเต้นแรงแต่อย่างใด

เห็นได้ชัดว่าท่านอ๋องผู้นี้คิดต่างจากนางโดยสิ้นเชิง เขากล่าวเสียงเรียบ “เปิ่นหวางหน้าอกแข็งแรงดี”

เอาเถิด ท่านเป็นถึงผู้แทนพระองค์ ท่านชนะไปแล้วกัน นางจะยอมอดทนไว้เอง

ในที่สุดก็มาถึงวังผู้แทนพระองค์ หลิงอวี่จื้ออยู่ในอาการสะลึมสะลือ ขณะที่เซียวเยี่ยนส่งคนไปเรียกหมอหลวง และพอ  หลิงอวี่จื้อเข้าไปในห้อง

ผู้แทนพระองค์เรียกหาหมอหลวงด้วยตนเอง ใครเล่าจะกล้าเมินเฉย เขารีบมาตรวจดูแผลของหลิงอวี่จื้อ นางนอนอยู่บนเตียงและรู้สึกเจ็บบริเวณอกเมื่อขยับตัวเล็กน้อย ทำให้ได้สติขึ้นมาบ้าง

หมอหลวงสัมผัสได้ถึงความกดดันจากเซียวเยี่ยนที่ยืนอยู่ด้านข้าง หลิงอวี่จื้ออดจะขำกับท่าทีสั่นเทาของเขาไม่ได้ เหตุใดนางถึงได้รู้สึกว่าผู้คนในราชวงศ์เว่ยตะวันออกหวาดกลัวผู้แทนคนนี้นัก

“หมอหลวงฟาง อาการคุณหนูใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง?”

หมอหลวงฟางตอบไปตามตรง “เรียนผู้แทนพระองค์ ลูกศรบนหน้าอกของคุณหนูใหญ่ไม่ร้ายแรงถึงชีวิต เพียงแต่การดึงลูกศรออกจะทำให้เลือดกระเด็น ผู้แทนพระองค์ถอยออกไปรอด้านนอกและทำแผลตนเองก่อนเถิด”

“บาดแผลของเปิ่นหวางไม่ร้ายแรง ดึงศรให้คุณหนูใหญ่ก่อนเถิด!”

เมื่อเห็นเซียวเยี่ยนไม่ยอมออกไป หมอหลวงฟางก็ไม่เซ้าซี้อีก เขาแค่คิดว่าผู้แทนพระองค์เอาใจใส่หญิงผู้นี้นัก แต่ไม่รู้ว่านางเป็นลูกสาวตระกูลใด จึงเพียงเรียกนางว่าคุณหนูใหญ่ตามผู้แทนพระองค์

หมอหลวงฟางให้คนนำผ้าฝ้ายมาเตรียมให้หลิงอวี่จื้อกัด ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจะมากเพียงไหนไม่ต้องนึกถึงเลย

“เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรหรือคุณหนูใหญ่?”

“ผ้าฝ้ายนี่สะอาดหรือไม่?”

คำถามนี้ทำเอาหมอหลวงฟางชะงัก แม้แต่เซียวเยี่ยนยังนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อเห็นทุกคนจ้องมองมาด้วยสายตาแปลกใจนางจึงอธิบาย “จะเอาอะไรใส่ปากก็ควรระวังหน่อยสิ”

“อย่าได้กลัวไป ไม่ได้มีพิษหรอก” เซียวเยี่ยนโน้มกายพลางกล่าวปลอบ ก่อนพยักหน้าให้หมอหลวง “หมอหลวง ลงมือได้เลย!”

“รับทราบ ผู้แทนพระองค์”

เดิมทีหลิงอวี่จื้ออยากขอเวลาสูดหายใจลึกทำใจกับหมอหลวง หากแต่ใครเล่าจะรู้ว่าหมอหลวงฟางจะลงมือดึงลูกศรออกจากอกนางอย่างรวดเร็ว หลิงอวี่จื้อหน้าซีดเผือดอย่างเจ็บปวดพร้อมสายตาเบิกกว้าง “ให้ตาย เจ็บจะตายอยู่แล้ว”

ขั้นต่อไปคือการห้ามเลือด ขณะที่เซียวเยี่ยนเดินออกจากห้องไปทำแผลตนเองเมื่อเห็นว่านางไม่เป็นไรแล้ว

หลิงอวี่จื้อนอนหอบหายใจอยู่บนเตียง เหตุผลนั้นเรียบง่าย ต่อให้หมดสติไปแต่ความเจ็บก็ปลุกให้ต้องฟื้นขึ้นมาอยู่ดี ขณะนี้นางกำลังคิดว่าควรบอกเซียวเยี่ยนเรื่องแมลงจิ่วเซียงอย่างไรดี?

หมอหลวงจางกลับไปหลังจากพันแผลเสร็จ           หลิงอวี่จื้อคิดว่าผู้คนมากมายคงเห็นเซียวเยี่ยนอุ้มนางขึ้นรถม้า ไม่รู้ว่าข่าวนี้จะลอยไปถึงคฤหาสน์อัครเสนาบดีหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นอวี่หรงและอนุเหลียนคงไม่พลาดโอกาสใส่ร้ายนางอย่างแน่นอน