บทที่ 8 สัญชาตญาณเป็นกลลวง

บทที่ 8

สัญชาตญาณเป็นกลลวง

หลิงอวี่จื้อเป็นเด็กน้อยน่ารัก ตัวจ้อย หน้ากลม ดวงตาโต และใสซื่อบริสุทธิ์ ผิวกายเรียบเนียน ไม่ทั้งผอมหรืออ้วนจนเกินไป รูปลักษณ์น่ารักน่าชัง เป็นความน่ารักขนาดที่ทำผู้คนพบเห็นก็พร้อมจะเข้ามาหยิกแก้ม เป็นใบหน้าอันไร้เดียงสาน่ารักน่าแกล้ง

พี่อวี้กลายเป็นเด็กน้อย แม้ว่าไม่ใช่งดงามเหมือนดังก่อนหน้า แต่ก็หาได้เป็นไรไม่

หลิงอวี่จื้อ จงรอคอยไม่นาน พี่หญิงจะทำให้เจ้าถือกำเนิดขึ้นใหม่

หลิงอวี่จื้อเก็บตัวรักษาอาการบาดเจ็บเป็นอย่างดีภายในห้องอยู่หลายวัน ภายหลังอาการบาดเจ็บหาย นางแสร้งเป็นลมภายในห้อง ผ่านพ้นหนึ่งวันหลังบาดเจ็บ นางจึงกลับมาหายดี

เรื่องราวนี้เป็นข่าวคราวใหญ่ภายในคฤหาสน์อัครมหาเสนาบดี เป็นที่ทราบกันทั่วว่านางไร้สติปัญญายาวนานหลายปี ขณะนี้ฟื้นคืนกลับมา ย่อมเป็นข่าวคราวใหญ่

ผ่านพ้นไม่กี่วัน หลิงจื่อเชิ่งนำหลิงอวี่จื้อไปยังวังของผู้แทนพระองค์ ภายหลังลงจากรถลาก หลิงจื่อเชิ่งย้ำเตือนอีกครั้ง “อวี่จื้อ จดจำเอาไว้ว่าเมื่อใดเข้าสู่วังผู้แทนพระองค์แล้ว อย่าได้กล่าวเรื่องที่ไม่ควรกล่าว อย่าวิ่งเพ่นพ่าน ติดตามข้าใกล้ชิด เข้าใจหรือไม่? ให้ข้าพูดกล่าวแทนเอง”

“ท่านพี่ ย้ำเตือนเกินไปแล้ว ตลอดทางในรถม้าจนมาถึงข้าได้ฟัง จนหูข้าแทบขึ้นราแล้ว นี่ข้าไม่ใช่เด็กน้อยสามขวบ”

หลิงอวี่จื้อนึกแล้วก็ปวดหัว เพราะหลิงจื่อเชิ่งกังวลกับนางเกินไป ราวเกรงว่านางจะไปจุดไฟเผาวังผู้แทนพระองค์อย่างไรอย่างนั้น

หลิงจื่อเชิ่งนึกเสียใจ เขาเองยังไม่ทราบว่าตอบรับคำขอของหลิงอวี่จื้อได้เช่นไร ราวกับเป็นคำขอที่ไม่อาจปฏิเสธ หลิงอวี่จื้อผู้ได้รับสติปัญญากลับคืน ขณะนี้กลับฝีปากดีเยี่ยม นั่นคือสิ่งที่เขารู้สึกอยู่ตอนนี้

“อวี่จื้อ เหตุใดไม่แจ้งให้ท่านพ่อและท่านแม่ทราบเรื่องเจ้าถูกพิษเล่นงาน?”

“ท่านทราบดีว่าพวกเขาไม่ชอบข้าเพียงใด ท่านพี่ ข้าคิดสืบสวนเรื่องนี้เป็นการลับ อย่าได้ทำให้เรื่องราววุ่นวาย ตอนนี้เพียงล้างพิษก็พอแล้ว”

หลิงจื่อเชิ่งถอนหายในเสียงเบา “ข้าไม่ได้มีสัมพันธ์       ฉันมิตรกับผู้แทนพระองค์มากนัก ดังนั้นคงแทบเป็นไปไม่ได้”

“ชีวิตและความตาย เรื่องราวไม่อาจปล่อยผ่าน หากไม่แล้วข้ากลายเป็นผีจะมาหลอกหลอนท่านทุกวี่วัน”

หลิงจื่อเชิ่งไม่ตอบคำใดอีก เรื่องราวของความเป็นและความตายของหลิงอวี่จื้อ เขาจำเป็นต้องตั้งใจให้ดี ทั้งสองเดินไปยังลานหลักด้วยการนำทางของพ่อบ้านประจำตัวผู้แทนพระองค์ หลิงอวี่จื้อผ่อนลมหายใจอยู่ตลอดทาง ผู้แทนพระองค์ที่ร่ำรวยอย่างมหาศาล ความฟุ่มเฟือยปรากฏอยู่ทั่วทุกที่ ได้อาศัยในพระราชวังใหญ่โตเช่นนี้ เกรงว่าคงต้องมีหลงทางกันบ้าง

“นายน้อยอวิ๋น รอที่นี่ชั่วครู่ ผู้แทนพระองค์กำลังอยู่ระหว่างชำระกาย สักครู่จะเข้ามาพบ”

อาบน้ำเวลากลางวัน นับได้ว่าแปลก หลิงอวี่จื้อพึมพำกับตัวเองในใจ

ก่อนนางมาที่นี่นั้นได้ตระหนักไว้แล้วว่าควรโน้มน้าวเซียวเยี่ยนเช่นไร โลกนี้ไม่มีอะไรที่ได้มาโดยเปล่า หรือต่อให้มี นางก็ไม่กล้ากินเข้าไป

คนทั้งสองนั่งดื่มชาร่วมกัน เซียวเยี่ยนยังไม่มา หลิงอวี่จื้อไม่อาจนั่งเฉย นางโน้มกายลง พร้อมลดเสียงเบากล่าวบอก หลิงจื่อเชิ่งที่อยู่ตรงหน้า “พี่ชาย ผู้แทนพระองค์พวกลิ้นสองแฉกหรือไม่ จนถึงเวลานี้ยังไม่ออกมา นี่ลอกคราบที่ด้านในหรือไร?”

มุมปากหลิงจื่อเชิ่งกระตุก ใบหน้าแสดงชัดว่าเคร่งเครียด “หยุดวาจาไร้สาระ เงียบลงเสีย”

“คือว่าข้า ดื่มไปก็เยอะแล้ว ข้าอยากเข้าห้องน้ำ!”

“ทนไม่ได้แล้ว?”

“ไม่ไหวแล้ว ข้านั่งรอต่อไม่ได้”

หลิงอวี่จื้อลุกขึ้นแน่วแน่ พ่อบ้านให้หญิงรับใช้ตัวน้อยนำพาหลิงอวี่จื้อไปยังห้องน้ำ ภายหลังหลิงอวี่จื้อออกจากห้องน้ำ หญิงรับใช้ตัวน้อยกลับหายตัวไป หลิงอวี่จื้อสำรวจมองรอบ สถานที่แห่งนี้ค่อนข้างวังเวง นางที่เร่งร้อนเดิน จนทำให้ไม่ทราบเส้นทาง วังผู้แทนพระองค์แห่งนี้ใหญ่โต หากจะลงก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

นางเดินไปตามความทรงจำที่นึกได้ จนเมื่อถึงทางแยก หลังลังเลครู่หนึ่ง จึงเดินไปทางขวา แต่ผลลัพธ์กลับเป็นยิ่งเดินเพียงใด นางยิ่งหลงทางเพียงนั้น การรับรู้ทิศทางตอนนี้ไม่อาจใช้การได้อีก