บทที่ 6 สักหลายวัน

บทที่ 6

สักหลายวัน

แม้แต่อนุเหลียนยังรู้สึกหวาดกลัว สิ่งที่สำคัญที่สุดในราชวงศ์เว่ย์ตะวันตกคือ ผู้แทนพระองค์ และหลิงอวี่จื้อกล่าวคำเหล่านี้ต่อหน้าผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ทั้งหมดเป็นคำกล่าวที่สามารถฆ่านางได้

เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ หน้าผากของอนุเหลียนปรากฏเหงื่อเม็ดใหญ่ ร่างกายสั่นสะท้านไร้แรงควบคุมเมื่อต้องเผชิญหน้ากับออร่าที่เย็นชาของหวังเซียวเยี่ยน นางรีบร้องขอความเมตตา "ท่านผู้แทนพระองค์ ข้าถูกใส่ร้าย ข้าไม่เคยกล่าวเช่นนั้น"

ทันใดนี้เองที่หลิงอวี่จื้อรู้สึกว่าเป็นการดีที่จะใช้ตัวตนนี้เพื่อสอนบทเรียนแก่ผู้อื่น เพราะแทบไม่มีใครสงสัยในสิ่งที่นางพูด ทุกคนต่างเชื่อว่าบุคคลที่มีอายุสมองเพียงสี่หรือห้าขวบไม่ทราบวิธีโกหก มันเป็นเรื่องชัดว่าตัวนางไม่มีสติปัญญามากพอจะกล่าวคำโกหก

เรื่องราวน่าสนุกเช่นนี้ สมควรต้องเล่นสักหลายวัน

หวังเซียวเยี่ยนเอามือไพล่หลัง และก้มมองลงอนุเหลียน “หายนะเกิดจากปาก อนุเหลียนก็สมควรทราบเรื่องนี้ดี!”

ก่อนอนุเหลียนจะกล่าวปฏิเสธ หลิงไส้เทียนมาถึง เขาเห็นอนุเหลียนคุกเข่าลงกับพื้น และหดตัวคุดคู้ ใบหน้าของเขาเย็นเยือก วันนี้เกิดเรื่องราวเลวร้ายขึ้นมากมายจนเกินไป

กระทั่งอนุภรรยาของตัวเขายังสร้างปัญหา เวลานี้อยู่ต่อหน้าผู้แทนพระองค์ เรื่องราวสมควรใหญ่โต

เขาก้าวเดินไปด้านหน้า และกล่าวกับหวังเซียวเยี่ยนด้วยความเคารพ "ขอบังอาจเรียนถามว่าผู้แทนพระองค์อยู่ที่นี่ด้วยเหตุใด? ตาเฒ่าผู้นี้กำลังตามหาผู้แทนพระองค์อยู่พอดี ขณะนี้ทั้งอาหาร และเครื่องดื่มต่างตระเตรียมไว้พร้อมแล้ว"

หลังกล่าวจบ เขาเห็นอนุเหลียนนั่งอยู่บนพื้น ก่อนจะแสร้งเผยใบหน้าประหลาดใจ “อนุเหลียน เกิดสิ่งใดขึ้น?”

“หลิงเซี่ยงเป็นถึงข้าราชบริพารชั้นผู้ใหญ่ ภายหน้าจงควบคุมคนของคฤหาสน์ตนเองให้ดีกว่านี้ ทราบว่าอะไรควรกล่าว ทราบว่าอะไรไม่ควรกล่าว”

“เป็นจริงอย่างที่ผู้แทนพระองค์กล่าว เพราะตาเฒ่าผู้นี้ไม่สามารถควบคุมคนในคฤหาสน์ได้ดีพอ จนเกิดการกระทบกระทั่งกับผู้แทนพระองค์ ขอผู้แทนพระองค์อย่าได้ลดตัวข้องแวะกับสตรีเหล่านั้น ตาเฒ่าผู้นี้จะลงโทษพวกนางในภายหลังอย่างแน่นอน”

หลิงไส้เทียนโค้งลงครั้งแล้วครั้งเล่า เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นอัครมหาเสนาบดีของราชวงศ์เว่ย์ตะวันตก แต่ในตอนนี้การเมืองของราชสำนักอยู่ภายใต้การควบคุมของเซียวเยี่ยน ในฐานะอัครมหาเสนาบดี เขายังคงต้องพึ่งพาเซียวเยี่ยน และต้องให้เกียรติอีกฝ่าย หากเขาทำให้        เซียวเยี่ยนขุ่นเคือง เรื่องราวดีดีคงไม่ตกแก่เขา

ได้เห็นหลิงไส้เทียนโอนอ่อนต่อหน้าเซียวเยี่ยน                  หลิงอวี่จื้ออดไม่ได้จนต้องเดาะลิ้น นางได้เห็นแล้วถึงอำนาจของเซียวเยี่ยน ราวกับเป็นมหาเทพที่ไม่อาจมีผู้ใดกล้าหาเรื่อง และภายหน้าควรอยู่ให้ห่างจากตัวเขา

หลิงไส้เทียนนำทางเซียวเยี่ยนออกไป แต่ก่อน               เซียวเยี่ยนออกไปนั้นเขามองยังหลิงอวี่จื้อ กล่าวกันว่าคฤหาสน์อัครมหาเสนาบดีมีคุณหนูใหญ่ที่โง่งม เขากลับรู้สึกว่าหลิงอวี่จื้อดูเรียบร้อย ไม่ใช่ดูเป็นคนโง่เขลาแต่อย่างใด

หลังจากที่พวกเขาจากไป หลิงอวี่จื้อคิดที่จะกลับ ในตอนนี้เองอนุเหลียนลุกขึ้นจากพื้นดิน นางรู้ว่าหลิงไส้เทียนไม่ยกโทษให้นางแน่ แม้มันจะเป็นเวลาเพียงชั่วครู่ แต่เมื่อนางเห็นว่าหลิงอวี่จื้อกำลังจะจากไป นางหยุดหลิงอวี่จื้อไว้พร้อมกล่าวอย่างขุ่นเคือง “เจ้า... เจ้าพูดเรื่องไร้สาระต่อหน้าผู้แทนพระองค์ได้อย่างไร? ใครสอนถ้อยคำเหล่านั้นให้แก่เจ้า?”

“ข้าได้ยินจากน้องสาม น้องสามสนิทสนมกับอนุเหลียนที่สุด อนุเหลียนไม่ได้สอนนางหรือ?”

หลิงอวี่จื้อมองอนุเหลียนอย่างไร้เดียงสา แววตานี้ทำ    อนุเหลียนสับสนยิ่ง นางรู้สึกว่าคนโง่ผู้นี้แตกต่างกันกับเมื่อก่อนลิบลับ แต่นางไม่สามารถอธิบายได้ว่ามีอะไรแตกต่างไปจากเดิม

เรื่องราวต้องปล่อยผ่าน ตอนนี้นั่นไม่ใช่เรื่องที่นางต้องใส่ใจ แต่เป็นนางต้องคิดว่าหลิงไส้เทียนจะจัดการกับนางเช่นไรในเวลาอันใกล้มาถึง

หลิงอวี่จื้อกลับไปที่ห้องพร้อมเสื้อผ้าสกปรกของตน ทันใดนั้น หญิงรับใช้ใบหน้ากลมเดินนำยามาให้ นางรู้ทันทีว่าหญิงรับใช้ผู้นี้คือ หนานเยี่ยน หญิงรับใช้ส่วนตัวของหลิงอวี่จื้อ เป็นคนอ่านง่าย และยังพูดมาก ส่วนผู้มีใบหน้าเหลี่ยมที่ยืนอยู่ข้างนางอีกคนคือ หลูเยี่ยน สีหน้าของนางเรียบนิ่ง ทั้งสองเป็นหญิงรับใช้ของนางเอง

หลังจากทานยาไปแล้วสักพัก สาวใช้ทั้งสองช่วยพยุง  หลิงอวี่จื้อไปนอนบนเตียง หลูเยี่ยนคลุมผ้าห่มให้กับหลิงอวี่จื้อ “คุณหนู นอนก่อนเถิดเจ้าค่ะ อย่าเพิ่งออกไปไหนอีกสักพัก พักรักษาตัวจากอาการบาดเจ็บก่อนนะเจ้าคะ”