บทที่ 14 ยาหว่านฮวา ยาคุมกำเนิดบุรุษ

บทที่ 14 ยาหว่านฮวา ยาคุมกำเนิดบุรุษ

เธอรีบติดต่อสนมเหลียวชิงชิงเพื่อสอบถามความสนใจเรื่อง ‘ยาหว่านฮวา’ ทันที

สนมเหลียวชิงชิงกำลังอยู่ระหว่างพักฟื้นหลังแท้งบุตร นับตั้งแต่สูญเสียลูกไป ‘ฮ่องเต้สุนัข’ ก็กริ้วจัดสั่งกักบริเวณนาง โดยโทษว่านางดูแลเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไม่ดี ในช่วงเวลานี้ นางจึงต้องอุดอู้อยู่แต่ในตำหนักลึก เบื่อหน่ายถึงขั้นนั่งนับช่องแสงที่ลอดผ่านหน้าต่างลายฉลุเล่นไปวันๆ

ฮ่องเต้สุนัขจะมาอาละวาดที่นี่วันละครั้ง แม้นางจะยืนกรานจนไม่มีใครต้องสังเวยชีวิต แต่ข้าวของเครื่องใช้ในห้องกลับต้องเปลี่ยนใหม่ทุกวันเพราะถูกเขาทุบทำลายจนพังพินาศ

สนมเหลียวชิงชิงรำคาญเสียงหนวกหู จึงสั่งให้นางกำนัลขนย้ายข้าวของออกไปจนเกลี้ยง ทำให้โถงกว้างดูว่างเปล่าและวังเวงชอบกล

บรรยากาศช่วงนี้ตึงเครียด เหล่านางกำนัลต่างพากันสงบปากสงบคำและหลบฉากไปด้านข้าง สนมเหลียวชิงชิงนานทีปีหนจะได้รับความสงบเช่นนี้ เมื่อเห็นสรรพคุณของยาหว่านฮวาที่เย่ซิงส่งมา นางก็รีบคว้าโอกาสตอบกลับทันที “เอาสิ! ขายยังไง?”

ถ้าทำหมันฮ่องเต้สุนัขได้ นางคงหัวเราะร่าไปสามวันสามคืนแน่!

หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าการตอนด้วยมีดจะทำให้ตนเองมีภัยถึงชีวิต สนมเหลียวชิงชิงคงไม่อยากพึ่งพายาหว่านฮวาที่ไม่ส่งผลเสียต่อร่างกายแบบนี้หรอก

เมื่อได้รับคำตอบ เย่ซิงจึงรีบสอบถามตงฮั่นอี “ฉันต้องการซื้อยาหว่านฮวา ราคาเท่าไหร่คะ?”

ตงฮั่นอีหัวเราะ “ฉันไหว้วานให้เธอทำงานให้ แล้วนี่ยังจะมาซื้อของจากฉันอีกเหรอ? เอาอย่างนี้ ถ้าวันนี้เธอหาครอบครัวฉันเจอ ฉันให้ฟรีเม็ดนึง”

ยานี้เป็นยาสามัญประจำบ้าน ในชาติภพนี้ตงฮั่นอีเกิดในตระกูลเศรษฐี มีสามีถึงแปดคน ไหนจะท่านแม่ ท่านย่า พี่สาวน้องสาว และบรรดาป้าที่ล้วนมีสามีเป็นโขยงอยู่ในเรือนหลัง ทำให้ที่บ้านต้องสั่งซื้อยาหว่านฮวาจำนวนมาก

แต่เย่ซิงเกรงใจที่จะเอาเปรียบอีก เพราะคราวก่อนเพิ่งได้รับ ‘ยาไป๋เจิน’ มาฟรีๆ จนรักษาอาการปวดประจำเดือนหายขาด แถมการช่วยตามหาครอบครัวให้ตงฮั่นอีเธอก็ได้รับค่าจ้างอยู่แล้ว ขืนรับของฟรีอีกคงเสียมารยาทแย่

ตงฮั่นอีไม่ได้คะยั้นคะยอต่อ จึงแจ้งราคาไปว่า “งั้นคิดเม็ดละห้าร้อยอีแปะก็แล้วกัน”

เย่ซิงตกใจ “ถูกขนาดนั้นเชียว?”

ประมุขหญิงจอมเผด็จการ: “ถูกเหรอ? นี่เป็นเพราะบ้านฉันรวยล้นฟ้าเลยสั่งปรุงสูตรพิเศษขึ้นมาต่างหาก ถ้าเป็นยาที่ชาวบ้านทั่วไปใช้กัน ตกเม็ดละสิบอีแปะเอง ฉันบอกแล้วไงว่านี่เป็นยาสามัญในโลกสตรีเป็นใหญ่ ถ้าขายแพงเกินไป ชาวบ้านตาดำๆ จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อกิน?”

เย่ซิง: “...”

เปิดโลกทัศน์เกี่ยวกับโลกสตรีเป็นใหญ่จริงๆ

เธอแจ้งความจำนงขอซื้อสองเม็ด โดยให้หักเงินจากค่าจ้างในอนาคต ซึ่งตงฮั่นอีก็ตกลงอย่างง่ายดาย

แต่พอได้ยาหว่านฮวามาแล้ว เย่ซิงกลับต้องมานั่งกลุ้มใจตอนจะขายต่อให้สนมเหลียวชิงชิง

รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นสนมคนโปรด เงินถุงเงินถังแน่นอน แต่ต้นทุนที่รับมามันต่ำเตี้ยเรี่ยดินเหลือเกิน จะตั้งราคาขายเท่าไหร่ดีนะ?

เย่ซิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ลงในช่องแชท ‘ห้าร้อยตำลึง’ คิดเสียว่าของหายากย่อมมีราคาแพง อีกอย่างเงินที่ได้มาก็เป็นเงินของฮ่องเต้สุนัขอยู่แล้ว

สนมเหลียวชิงชิงตอบกลับแทบจะทันที “ฉันเอาหนึ่งร้อยเม็ด!”

นางต้องการจับคนทำหมันให้หมด ทางที่ดีคือล้างบางตระกูลของฮ่องเต้สุนัขไปเลย

แค่จินตนาการถึงภาพเหตุการณ์อันน่าตื่นเต้นนั้น นางก็แทบจะเก็บอาการไม่อยู่

เย่ซิงซึ่งซื้อยาหว่านฮวามาแค่สองเม็ด: “...”

เธอตอบกลับอย่างเก้อเขิน “งั้นคุณคงต้องรอหน่อยนะคะ”

ต้องจัดการเรื่องของตงฮั่นอีให้เสร็จก่อน ถึงจะหาข้ออ้างสั่งของเพิ่มได้ ไม่อย่างนั้นจะเป็นการทำอะไรข้ามขั้นตอน เดี๋ยวจะพาลทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเปล่าๆ

สนมเหลียวชิงชิงไม่รีบร้อน ยังไงนางก็ต้องอยู่ไฟอีกพักใหญ่ จึงโอนมัดจำมาให้ก่อนและบอกให้ค่อยๆ เตรียมของไป

เย่ซิงดีใจที่ได้ออเดอร์ใหญ่ พอดีกับที่รถไฟความเร็วสูงแล่นเข้าเทียบชานชาลา เธอจึงรีบลุกขึ้นหยิบสัมภาระ เตรียมตัวลงจากรถเพื่อเริ่มงานทันที

เย่ซิงเรียกรถแท็กซี่ไปยังที่อยู่เดิมของตงฮั่นอีตามข้อมูลที่ได้รับมา

ทว่าทันทีที่มาถึงหน้าหมู่บ้าน ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามทาง เธอก็เห็นรถดับเพลิงเปิดไซเรนเสียงดังสนั่นหวั่นไหวพุ่งเข้าไปด้านใน

เย่ซิง: ???

เธอตกใจกับขบวนรถดับเพลิง จึงรีบหลบฉากไปทางป้อมยาม

ภายในป้อมยามกำลังวุ่นวายโกลาหล เสียงวิทยุสื่อสารดังลอดออกมาให้ได้ยิน “ทุกคนไปที่ตึก 5 กั้นพื้นที่และช่วยอพยพลูกบ้าน! รถดับเพลิงมาหรือยัง? เข้าไปหรือยัง? ในครัวห้องนั้นมีถังแก๊สด้วย รีบแจ้งเจ้าหน้าที่ดับเพลิงเร็วเข้า!”

เย่ซิงได้ยินแว่วๆ ว่าไฟไหม้ตึก 5

เดี๋ยวนะ ตึก 5?

นั่นมันตึกที่ครอบครัวตงฮั่นอีอาศัยอยู่ไม่ใช่เหรอ?

เธอตกใจจนหน้าถอดสี ภาวนาขออย่าให้เกิดเรื่องร้ายแรงกับสกุลตงเลย ก่อนจะรีบวิ่งตามรถดับเพลิงเข้าไป

แต่พอไปถึงใกล้ตึก 5 เธอก็ถูกรปภ. กันตัวไว้ด้านนอก ผู้คนจำนวนมากวิ่งหนีตายลงมาจากตึกด้วยความตื่นตระหนก ตึกนี้สูง 18 ชั้น และจุดที่ไฟไหม้คือชั้น 16

ไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว กินพื้นที่ชั้น 16, 17 และ 18 ห้องข้างเคียงต่างพลอยฟ้าพลอยฝนไปด้วย

หัวใจของเย่ซิงดิ่งวูบ ครอบครัวของตงฮั่นอีอยู่ที่ชั้น 17 แม้จะไม่รู้ว่าตำแหน่งห้องอยู่ตรงกับจุดที่ไฟไหม้พอดีหรือไม่ แต่อยู่ใกล้ขนาดนั้นย่อมอันตรายอย่างยิ่ง

โชคดีที่ทีมดับเพลิงเข้าถึงพื้นที่ได้เร็ว จึงควบคุมเพลิงไว้ได้ ถังแก๊สไม่ระเบิด แต่ห้องพักโดยรอบหลายห้องถูกไฟไหม้จนดำเป็นตอตะโก เสียหายหนัก

เมื่อเพลิงสงบลง ผู้ที่หนีออกมาไม่ทันก็ทยอยได้รับการช่วยเหลือออกมา

บางรายบาดเจ็บสาหัสต้องหามขึ้นเปลพยาบาล

เย่ซิงกวาดตามองหาคนที่มีลักษณะตรงกับครอบครัวตงในฝูงชนด้วยความร้อนรน แต่ก็ไม่พบวี่แวว

ขณะที่เธอกำลังจะไปหาโทรโข่งมาช่วยประกาศตามหา หญิงชราคนหนึ่งถือตะกร้าผักจูงมือเด็กหญิงวัยแปดเก้าขวบเดินเข้ามาจากทางหน้าหมู่บ้าน พร้อมร้องอุทานด้วยความตกใจ “เวรกรรมจริงๆ! ฉันเพิ่งออกไปข้างนอกแป๊บเดียว ทำไมไฟไหม้บ้านวอดวายแบบนี้ล่ะเนี่ย?”

เย่ซิงเงยหน้ามอง เห็นหญิงชรามีไฝแดงที่มุมปาก เมื่อหันไปมองเด็กหญิงตาโตสองชั้น ก็เห็นไฝเล็กๆ ที่มุมปากเช่นกัน ตรงตามที่ตงฮั่นอีบอกไว้ไม่มีผิด จะเป็นใครไปได้อีกนอกจากครอบครัวตง?

เย่ซิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ไม่อยู่บ้านก็ดีแล้ว! ขอแค่คนปลอดภัยก็พอ!

เธอรีบเดินเข้าไปหาและทักทายอย่างกระตือรือร้น “คุณป้าคะ คุณป้าคือคุณป้าตงใช่ไหมคะ?”

ตงฮั่นอีใช้นามสกุลแม่ แม่ของเธอก็แซ่ตง ทั้งแม่และลูกสาวต่างแต่งสามีเข้าบ้าน ดังนั้นลูกสาวของตงฮั่นอีจึงใช้นามสกุลเดิมและมีชื่อว่า ‘ตงถัง’

คุณป้าตงยังคงยืนงง ทำอะไรไม่ถูกที่เห็นบ้านถูกไฟไหม้ เมื่อได้ยินดังนั้นจึงหันมามองเย่ซิงด้วยความระแวง “ฉันแซ่ตงก็จริง แต่แม่หนูเป็นใคร ทำไมถึงรู้จักฉันล่ะ?”

เย่ซิงรีบอธิบาย “หนูเป็นพนักงานขายจากบริษัทเจียหนานประกันภัยค่ะ ลูกสาวของคุณป้าเคยซื้อกรมธรรม์ประกันภัยการเงินกับบริษัทเราไว้เมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้กรมธรรม์ครบกำหนดแล้ว เดิมทีพวกเราตั้งใจจะติดต่อเธอเพื่อคืนเงินปันผล แต่พบว่าเธอเสียชีวิตไปแล้ว ทางเราเลยต้องมาตามหาญาติ คุณป้าคือครอบครัวของคุณตงฮั่นอีใช่ไหมคะ?”

นี่เป็นข้ออ้างที่เธอเตรียมมาก่อนหน้านี้ เพื่อที่จะได้มอบเงินให้ครอบครัวอีกฝ่ายได้อย่างแนบเนียน

“อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง...” คุณป้าตงรับคำ แม้จะเข้าใจแต่ก็อดระแวงไม่ได้ “แต่ลูกสาวป้าไม่เคยบอกเลยนะว่าไปซื้อผลิตภัณฑ์ทางการเงินของบริษัทหนูไว้?”