Chapter 40 - นักแสดงหญิงต้นแบบ

Chapter 40 -นักแสดงหญิงต้นแบบ

เอริค พยักหน้าให้และหันกลับมา - " เจฟ ผมจะจัดงานเลี้ยงที่บ้านคืนนี้ ผมต้องการพ่อครัวและเด็กเสิร์ฟและ....ผมก็คิดถึงคุณ "

คนจัดงานเลี้ยงนั้นเป็นอาชีพที่ทำกำไรได้ดีอย่างมาก เจฟ ตั้งใจฟังและพูดขึ้นมา - " ไม่มีปัญหา ฉันจะให้ วาเนสซ่า กับ ซินดี้ ไปจัดการ "

" สำหรับเชฟ วาเนสซ่า ไม่มีปัญหาแต่สำหรับการเสิร์ฟ คุณให้ จูเลีย ไปแทนได้มั้ย ? "

จูเลียโรเบิร์ต มองไปที่ เจฟ ด้วยท่าทีลังเลก่อนที่จะพยักหน้า

เรื่องนี้ตกลงเสร็จสิ้น เอริค เริ่มพูดคุยกับหัวหน้าเก่าของเขาต่อและจดสิ่งที่เขาต้องการในเมนูคืนนี้ เขาเคยเป็นเด็กเสิร์ฟมาก่อน ดังนั้นเขาจึงคุ้นกับอาหารทุกอย่างดี

เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว เจฟ ก็ได้เอากระดาษออกมาและมองไปที่เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆพวกเขาก่อนจะพูดขึ้น - " จูเลีย เธอมากับฉัน เอริค รอสักเดี๋ยวนะ เดี๋ยวฉันกลับมา "

เอริค พยักหน้า

ตอนที่พวกเขาไปถึงครัว จูเลีย ก็เห็นว่า เจฟ ได้ส่งกระดาษนั้นให้กับเชฟ เธออึงและถามขึ้นมา - " ให้ฉันทำอะไรบ้าง ? "

เจฟ มองไปที่เธอตั้งแต่หัวจรดเท้า นอกจากริมฝีปากที่อวบอูมของเธอแล้วเธอไม่ได้ดูน่าสนใจเลย เขาไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไม

" จูเลีย เธอรู้มั้ยว่า เอริค เป็นใคร ? "

จูเลีย สับสนขึ้นมา - " ฉันเองก็ไม่มั่นใจ ฉันมา LA ได้แค่ไม่กี่เดือนเอง "

เจฟ ไม่ได้สนจะพูดอ้อมค้อมกับเธอ เขาจึงตอบเธอไปตรงๆ - " เธอรู้จักเรื่อง Home Alone มั้ย ? เธอไม่รู้เหรอว่าผู้กำกับเป็นใคร ? "

ตาของ จูเลีย เบิกกว้างขึ้นมาทันที เธอจำได้ว่าไม่นานนี้เธอเห็นรูปผู้กำกับหนุ่มในหนังสือพิมพ์และเขาก็ดูเหมือนกับชายคนนี้ - " คุณจะบอกว่า....นั่นคือ... "

ตอนนั้นใครในอเมริกาเหนือที่ไม่เคยได้ยินเรื่อง Home Alone และผู้กำกับหนุ่มมากฝีมือคงมาจากดาวอังคาร

" ใช่ นั่นแหละเขา ตอนที่เราคุยกัน ฉันบอกว่าเธอน่ะเป็นนักแสดง ตอนแรก เอริค อาจจะขอแค่เชฟแต่เขาเพิ่มเด็กเสิร์ฟมาและยังเจาะจงเธอด้วย "

เมื่อ จูเลีย ที่ไม่ได้แสดงมาเกือบปีได้ยินแบบนั้น เธอก็หน้าแดงด้วยความตื่นเต้นทันที เธอได้ไปออดิชั่นมากมายในปีนี้แต่สุดท้ายก็ล้มเหลวทั้งหมด ดังนั้นจึงไม่มีใครอื่นนอกจากเธอที่เข้าใจว่าโอกาสนี้มันสำคัญแค่ไหน

" งั้น " - เจฟ ตบไหลของเด็กสาว - " อีกไม่นาน เอริค จะถ่ายหนังเรื่องใหม่ เธอทำให้เต็มที่และเธออาจจะได้บทนั้นมาครอง "

" ขอบคุณที่แนะนำ หัวหน้า "

เจฟ ยิ้มออกมาและโบกมือ จริงๆแล้วเขาก็มีความเห็นแก่ตัวอยู่ หลังจากที่ เอริค มีชื่อเสียง ต้องขอบคุณเพราะเด็กน้อยในร้านของเขา มีนักข่าวมากมายได้มาที่นี่หลายครั้งซึ่งได้สร้างชื่อเสียงในเขตนี้ขึ้นมา ถ้ามีดาราอีกคนเกิดขึ้นจากที่นี่อีก ธุรกิจแน่นอนว่าต้องยกระดับขึ้นไปอีก

....

" คุณวิลเลียม จะรังเกียจมั้ยถ้านั่งไปกับคุณด้วย ? "

เอริค เพิ่งจะสตาร์ทรถ เขาไม่คิดว่า จูเลียโรเบิร์ต ที่ซึ่งควรจะนั่งไปกับรถของเชฟจะปรากฏตัวมาตรงหน้าเขา

" ไม่เลย คุณจูเลีย มาสิ "

เขามองไปที่ที่นั่งข้างๆ เขเห็นว่าเธอนั้นถอดชุดเด็กเสิร์ฟของเธออกแล้ว เธอแต่งหน้ามาเล็กน้อยและใส่แจ็กแก็ตสีแดงดำกับกางเกงยีนส์ซึ่งได้เผยให้เห็นถึงขาสุดสวยของเธอ ตอนนี้เธออายุได้ 21 ปีและแม้ว่ารูปลักษณ์ของเธอจะไม่ได้เด่นแต่ร่างกายของเธอน่ะถือว่าสุดยอดเลย

" เธอรู้มั้ยว่าผมเป็นใคร ? " - เอริค ถามออกมาด้วยท่าทีไม่ใส่ใจพร้อมกับจับพวงมาลัย

จูเลีย ที่ซึ่งคิดว่าจะเริ่มบทสนทนาก็พยักหน้าตอบรับ - " อ่ะ ใช่ เจฟ เพิ่งบอกฉัน "

" ไม่แปลกใจเลย " - เอริค หัวเราะออกมา

จูเลีย อึ้งไปและถาม - " อะไรเหรอ ? "

" คุณจูเลีย ผมจ้างเธอ 10 ดอลต่อชั่วโมงแต่เธอน่ะไม่ได้แต่งตัวเหมือนเด็กเสิร์ฟแต่กลับเหมือนคนที่จะไปงานเลี้ยงซะเอง "

" อ่ะ ... " - จูเลีย มองไปที่เสื้อผ้าตัวเอง ตอนที่เธอได้ยินหัวหน้าบอกเธอว่าทำให้ เอริค ประทับใจ เธอก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า - " ใช่...ฉันขอโทษ คุณวิลเลียม ...ฉันจะไปเปลี่ยนกลับ "

เอริค ยิ้มออกมาและส่ายหน้า - " ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ฉันได้ยินว่าหนังที่เธอเล่นน่ะจะปล่อยในเดือนตุลาคมงั้นเหรอ ? "

ด้วยความรู้สึกแย่ จูเลีย รีบตอบกลับทันที - " ใช่ มันชื่อ Mystic Pizza มันเป็นเรื่องรักของเด็กเสิร์ฟสาวสาวคนและแฟนของพวกเธอ มันทำเงินได้ 10 ล้านดอลลาร์แล้วในบ็อกออฟฟิศ "

ตอนที่ จูเลีย พูดถึงหนังเรื่องนี้เธอรู้สึกภูมิใจซึ่งแสดงออกมาทางน้ำเสียงแต่เมื่อคิดถึงความสำเร็จของอีกฝ่าย มันก็หายไปทันที

แม้ว่า Mystic Pizza จะเป็นหนังทุนต่ำและทำเงินได้มากกว่า 10 ล้านดอลลาร์ซึ่งถือว่าค่อนข้างดีแต่ถ้าเทียบกับ Home Alone มันไม่ได้มีค่าพอให้พูดถึงเลย

" โอ้ 10 ล้านดอล ไม่เลวเลย " - เอริค ไม่เคยดูหนังนี้ เขาไม่ได้สนใจมันด้วย เขาแค่รู้ว่ามันคือหนังที่ทำให้ แมตเดมอน เกิดมา เขาพูดขึ้น - " เจฟ บอกผมว่าเธอน่ะไม่ได้รับบทเลยเกือบทั้งปีแล้วแต่หลังจากหนังเรื่องนั้นแล้วน่าจะมีคนเตะตาเธอแน่ "

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จูเลีย ก็เหมือนรู้สึกขับข้องใจ เมื่อ Mystic Pizza ได้ตำแหน่งดีในบ็อกออฟฟิศ ตัวแทนของเธอก็รีบเสนอเธอกับหนังอื่นๆแต่เธอน่ะไล่ชายคนนี้ออก เขาไม่ได้หาผลประโยชน์ให้เธอเลยตลอดปีที่ผ่านมาอย่างที่ควรจะเป็น

" คุณเอริค ฉันได้ยินมาว่าคุณจะ...ถ่ายหนังเรื่องต่อไปงั้นเหรอ ? "

" มันก็แค่ความคิด ผมยังหานักแสดงรึบทไม่ได้เลย " - เอริค หัวเราะออกมา

เขาอดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจ เขาเพิ่งตัดสินใจถ่ายหนังเรื่อง Pretty Woman นักแสดงนำหญิงคนเก่าก็ได้โผล่มาต่อหน้าเขา

จะให้เธอแสดงรึเปล่านั่นแหละคือคำถาม

จริงๆแล้วนักแสดงหญิงคนโปรดของเขาคือ โซฟีมาร์โซ และผู้หญิงคนนั้นทั้งคลาสสิคและมีเสน่ห์ สำหรับเขาแล้วเธอน่ะคือการรวมกันอย่างสมบูรณ์ของนักแสดงนำหญิง

แต่นักแสดงชาวฝรั่งเศสนี้ยังไม่ได้ออกจากแวดวงหนังยุโรปเลย เธออาจจะคิดที่จะมาลองในอเมริการึจะปฏิเสธของเขา เขาจะไม่รู้ถ้าเขาไม่ลองมัน

สำหรับว่าทำไม เอริค ถึงได้จ้าง จูเลีย มา จริงๆแล้วเขาคิดที่จะชนะเธอ ยังไงซะในอดีตนั้นเธอก็เคยถูกบังคับให้พิจารณาถึงการเป็นตัวแทนของฮอลลีวูดด้วยเช็คมูลค่ากว่าสิบล้านดอลลาร์

เมื่อคิดถึงจุดนี้แล้ว เอริค ก็ได้ถามขึ้นมา - " จูเลีย เธออยู่ค่ายเอเจนซี่ไหน ? "

ตอนที่ได้ยินคำถามนี้ เธอก็ดีใจและรีบตอบกลับ - " ไม่มี ฉันเพิ่งไล่ตัวแทนออก ฉันเลยต้องจัดการเรื่องทุกอย่างเองเป็นการชั่วคราว "

" งั้น จูเลีย " - เอริค พูดขึ้น - " มาเข้ากับผมหน่อยมั้ย ? "

หลังจากที่รู้ว่า แบรี่ดิลเลอร์ ที่รับบท สจ๊วตรันเคิล ได้เซ็นสัญญากับ CAA เอริค ก็ได้มีความคิดว่าจะตั้งเอเจนซี่ของตัวเอง เขาไม่ต้องการเห็นคนที่เขาปั้นขึ้นมาเป็นดาวต้องไปอยู่กับคนอื่น

เอริค คิดว่าจะให้เธอลองออดิชันดูและเมื่อเธอผ่าน พวกเขาก็จะทำการเซ็นสัญญา นี่แหละคือข้อเสนอของเขา

แต่ จูเลีย ไม่คิดว่าจะมีข้อเสนอมาซึ่งทำให้เธอต้องระวัง เธอไม่ต้องการเข้ากับเอเจนซี่ที่ทิ้งเธอกว่าปีรึมากกว่านั้น

" ฉันขอโทษด้วย คุณวิลเลียม นี่น่ะไม่ใช่เรื่องที่ฉันวางแผนไว้ ฉันน่ะเคยมีตัวแทนมาก่อนและไม่ได้รับงานมาเกือบปีซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงได้ไปทำงานที่ร้านอาหาร "

เอริค พูดขึ้น - " เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก ผมการันตีได้ว่าเธอจะมีหนังอย่างน้อยสองเรื่องต่อปี ผมเอาคำพูดนี้ลงในสัญญาด้วยก็ได้ "

ปี 18889 ที่ จูเลีย ได้ออสการ์ครั้งแรก เอริค รู้ว่ามันจะเป็นเรื่อง Steel Magnolias ของโคลัมเพียร์พิคเจอร์ แม้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับเบาท์โคเฮนจะไม่ได้สนิทกันแต่การแนะนำนักแสดงหญิงคงไม่ใช่ปัญหา ยังไงซะนี่ก็เป็นธุรกิจ

จูเลีย ลังเลไปสักพักก่อนจะพูดขึ้นมา - " ฉันขอคิดดูก่อนได้มั้ย คุณวิลเลียม ? "

" แน่นอน ไม่มีปัญหา " - เอริค ตอบกลับด้วยท่าทีสบายๆและคิดสักพักก่อนจะพูดต่อ - " จริงๆแล้วผมอยากเชิญนักแสดงชาวฝรั่งเศส โซฟีมาร์โซ มาเป็นนักแสดงนำและถ้าเธอปฏิเสธ จูเลีย เธอก็มีโอกาส "

มือของ จูเลีย สั่น เธอเม้มปากไว้แน่น เธอน่ะคิดอะไรไม่ออกจริงๆ พ่อแม่และพี่ชายของเธอน่ะอยู่ในแวดวงบันเทิง ดังนั้นเธอจงรู้ว่าคอนเซ็บแบบไหนที่จะทำให้เป็นดาวได้ในหนังเรื่องที่สองของ เอริควิลเลียม ที่ซึ่งมีชื่อเสียงขึ้นมาเพราะหนัง Home Alnoe

แต่เพราะพ่อแม่เธออยู่ในแวดวงบันเทิง เธอจึงรู้ด้านมืดของมันเช่นกัน คำสัญญาของ เอริค อาจจะเป็นแค่เหยื่อล่อก็ได้

ถ้าเธอรีบตกลงเข้ากับเขาและอีกฝ่ายกลับคำพูด เธอคงไม่ได้มีเวลาแม้แต่จะเช็ดน้ำตา