บทที่ 12: การสร้างเตาถ่าน

บทที่ 12: การสร้างเตาถ่าน

"ให้ตายสิ กลายเป็นว่าฉันโง่อยู่คนเดียวซะงั้น" ฉางฟาตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

เขารู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าชะมัด แต่ก็ไม่ได้นึกเสียใจอะไร

"ช่างหัวพวกปากหอยปากปูพวกนั้น ขอแค่ฉันอัปเลเวลได้ไว ไว้เจอกันเมื่อไหร่ ใครแพ้ใครชนะก็ยังไม่รู้"

แม้ฉางฟาจะเป็นคนมุทะลุไปบ้าง แต่เขาก็ไม่ใช่คนขี้ขลาด

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นถึงคนดวงเฮง เขาย่อมมีความมั่นใจในแบบของตัวเอง

"อัปเกรดที่พักเป็นเลเวล 2 แล้วรู้สึกยังไงบ้าง?" จู่ๆ ฉีจิงหางก็ถามขึ้น

"นายรู้ได้ยังไงเนี่ย!?" ฉางฟาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

ถึงเขาจะชอบโวดวงเรื่องเปิดกล่องในช่องแชทบ่อยๆ แต่เรื่องอัปเกรดบ้านนี่เขายังไม่ได้บอกใครเลย เพราะกลัวจะดึงดูดความเกลียดชังมากเกินไป

เขาเคยแลกเปลี่ยนของกับเจียงไล

ถ้าเจียงไลเดาได้ ก็ยังมีร่องรอยให้พอเข้าใจ

แต่การที่ฉีจิงหางพูดออกมาอย่างมั่นใจขนาดนี้ เล่นเอาฉางฟาตกใจจนทำตัวไม่ถูก

"ฉันเดาเอาน่ะ" ฉีจิงหางตอบเรียบๆ

"สุดยอด!"

"พอที่พักเป็นเลเวล 2 เรือลำเล็กจะกลายเป็นแพ พื้นที่ใช้สอยเพิ่มขึ้น ที่สำคัญที่สุดคือจะมีบ้านไม้หลังเล็กโผล่ขึ้นมา ช่วยกันแดดกันฝนแถมยังเพิ่มความอบอุ่นได้มากโข ที่นายพูดก่อนหน้านี้ถูกแล้ว ขอแค่ที่พักเป็นเลเวล 2 การจะผ่านพ้นภัยหนาวสุดขั้วก็คงไม่ใช่ปัญหา"

ในเมื่ออีกฝ่ายเดาถูกแล้ว ฉางฟาก็ไม่คิดปิดบัง

"พวกนายสองคนยังไม่อัปเกรดสินะ? ถ้ามีอะไรที่ฉันพอใช้ได้ ก็เอามาแลกวัสดุอัปเกรดพื้นฐานกับฉันได้นะ ยังไงพวกเราก็แทบจะเรียกว่าลงเรือลำเดียวกันแล้ว สามคนย่อมดีกว่าหัวเดียวกระเทียมลีบ"

"ไม่ต้องหรอก"

"ไม่ล่ะ"

เจียงไลและฉีจิงหางตอบปฏิเสธพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"ตามแผนของฉัน พรุ่งนี้ฉันก็น่าจะอัปเกรดได้แล้ว" ฉีจิงหางมีการคำนวณของตัวเอง

"ฉันอัปเกรดไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

ในเมื่อสองคนนี้ไม่มีลับลมคมใน เจียงไลคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจว่าไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังเรื่องการอัปเกรดของเธอเช่นกัน

"!!!"

"คนดวงเฮงตัวจริงอยู่นี่เอง!"

ในไม่ช้า 'กลุ่มอวยฉางฟา' ก็ถูกเจ้าตัวเปลี่ยนชื่อเป็น 'สมาคมเกาะขาเจียงไล' อย่างเป็นทางการ

เจียงไลก้มมองกล่องไม้สองใบที่เพิ่งตกได้และยังไม่มีเวลาเปิด

แค่เปิดกล่องได้แค่นี้ ก็ถือว่าเป็นที่พึ่งให้คนอื่นเกาะขาได้แล้วเหรอ?

ของในกล่องไม้สองใบถือว่าพอใช้ได้ ผลประกอบการรวมคือ: บิสกิต x3, กระดาษชำระ x1

หลังจากเห็นของแปลกๆ สารพัดชนิดผ่านข้อความส่วนตัว เจียงไลก็รู้สึกปลงและพอใจกับสิ่งที่ได้

เอาเถอะ น้อยหน่อยก็ช่างมัน อย่างน้อยก็เป็นของที่ได้ใช้ประโยชน์ทุกชิ้น

เจียงไลใช้เวลาช่วงบ่ายง่วนอยู่กับการทำเตาถ่าน

เธอมีโคลนอยู่แล้ว ขอแค่ร่างแบบทรงที่ต้องการบนโต๊ะทำงาน ก็สามารถสร้างอ่างดินเผารูปร่างเข้าท่าออกมาได้

โคลนถุงนั้นทำอ่างดินออกมาได้ทั้งหมด 5 ใบ

มีอ่างแล้ว แต่ไม่มีถ่าน ทว่าการใช้ไม้ฟืนเผาแทนก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลว

ปัญหาต่อมาคือเชื้อไฟ...

เจียงไลยังไม่เห็นใครในช่องแชทจุดไฟได้เลยสักคน

เธอลองเช็กในแพลตฟอร์มซื้อขายแลกเปลี่ยน

แต่ทุกคนต่างประกาศรับซื้อเชื้อไฟ ไม่มีใครลงขายเลยแม้แต่คนเดียว

คนที่เสนอราคารับซื้อสูงสุดคือฉีจิงหาง

เจียงไลรู้ว่าฉีจิงหางต้องการทำคบเพลิง แต่ขนาดทุ่มทุนไม่อั้นขนาดนั้นยังหาเชื้อไฟไม่ได้ แสดงให้เห็นว่าเชื้อไฟเป็นของหายากขนาดไหน

เจียงไลครุ่นคิด อากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อยๆ

เมื่อคืนนี้เธอนอนหลับในบ้านไม้ไม่ค่อยสบายตัวนัก

เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องทรมาน เธอตัดสินใจไม่รออีกต่อไป!

เจียงไลเปิดร้านค้าและค้นหาไฟแช็ก

ไฟแช็กกันลมสีดำ ราคาอันละ 1 เหรียญเปลือกหอย

ราคานี้เจียงไลรับได้ เธอจึงกดแลกมาหนึ่งอันอย่างไม่ลังเล

วินาทีถัดมา ไฟแช็กก็ปรากฏขึ้นในเป้ของเจียงไล เติมเต็มช่องว่างช่องสุดท้ายพอดี

ถ้าเจียงไลไม่ได้เอามันเทศและมันฝรั่งไปเก็บไว้ในกล่องไม้ในบ้านก่อนหน้านี้ เธอคงไม่รู้เลยว่าไฟแช็กอันนี้จะวาร์ปไปโผล่ที่ไหน

มีอ่าง มีไฟ มีฟืน ที่เหลือก็ง่ายขึ้นเยอะ

ไม่นาน เจียงไลก็สร้างเตาถ่านอันแรกได้สำเร็จ

ไม้ในเตายังไม่กลายเป็นถ่านโดยสมบูรณ์ แต่นั่นก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อท่อนไม้สีดำที่กำลังระอุแดงและแผ่ไอร้อนออกมาแม้แต่น้อย

อากาศตอนนี้หนาวจนมือไม้ชาไปหมด

เจียงไลนั่งลงบนแพ ยื่นมือไปอังเหนือเตาถ่าน ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาช่างน่าอภิรมย์

เมื่ออันแรกสำเร็จ การทำอันต่อๆ ไปก็ไม่ใช่เรื่องยาก

อย่างไรก็ตาม เจียงไลไม่ได้รีบร้อนทำเพิ่ม เธอกะว่าจะลองทดสอบประสิทธิภาพการใช้งานดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ

คืนนั้น เจียงไลทดลองใช้เตาถ่านของเธอ

บ้านไม้หลังเล็กไม่มีหน้าต่าง และเพื่อต้านทานความหนาวเย็น ประตูจึงต้องปิดสนิท

ดังนั้น เจียงไลจึงจุดเตาถ่านในห้องแค่ช่วงแรก พอร่างกายเริ่มอุ่นและอุณหภูมิห้องสูงขึ้น เธอก็เก็บเตาถ่านกลับเข้าเป้

ยังไงเสีย พิษจากก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

เจียงไลไม่คิดว่าการตายเพราะขาดอากาศหายใจจะดีไปกว่าการหนาวตายตรงไหน...

ทว่าแม้จะจุดไฟเพียงชั่วครู่ เจียงไลก็รู้สึกดีกว่าเมื่อคืนวานมาก

อาจกล่าวได้ว่า คืนที่สามนี้เป็นคืนที่มีความสุขที่สุดนับตั้งแต่เจียงไลเข้ามาในเกม

แม้ว่าอุณหภูมิข้างนอกจะดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดใหม่อีกครั้งก็ตาม

ไฟไม่เพียงแต่มอบความอบอุ่น แต่ยังให้แสงสว่างและความแห้งสบาย

สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ผู้คนที่ลอยคออยู่กลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่และเผชิญกับภัยหนาวต้องการมากที่สุด

วันที่สามผ่านไปอย่างปลอดภัย เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็เข้าสู่วันที่สี่ของเกมแล้ว

เจียงไลตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติ เธอนั่งกินอาหารมื้อเช้าทั้งที่ยังห่อตัวอยู่ในผ้าห่ม อากาศที่หนาวเย็นทำให้การลุกจากที่นอนกลายเป็นเรื่องยากขึ้นเรื่อยๆ

เจียงไลซุกตัวในผ้าห่มพร้อมกับเลื่อนดูช่องแชท

ตัวเลขจำนวนผู้รอดชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปล่าสุดนั้นน่าตกใจ

เจียงไลถึงกับรู้สึกว่า ถ้าอัตราการตายยังคงเพิ่มขึ้นแบบนี้ กว่าจะถึงวันที่เจ็ดซึ่งเป็นวันที่หนาวที่สุด จำนวนผู้รอดชีวิตคงเหลือเพียงหยิบมือเดียว

"โหดร้ายจริงๆ ไหนบอกว่ามีช่วงคุ้มครองมือใหม่ 3 วันไง ทำไมคนยังตายกันเยอะขนาดนี้"

"มาพูดตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร ช่วงคุ้มครองมือใหม่มันจบไปแล้ว"

"เมื่อคืนฉันเกือบได้ไปทักทายยมบาลแล้ว"

"ลาก่อนเพื่อนฝูง เมื่อวานรอดมาได้แบบรากเลือด แต่คืนนี้คงไม่รอดแน่ๆ"

"สู้ๆ นะเมนต์บน! อดทนอีกนิด พอเรืออัปเกรดเป็นเลเวล 2 เราต้องรอดแน่!"

ในช่องแชท บางคนเริ่มสิ้นหวังและพ่นคำพูดบั่นทอนจิตใจออกมา

ขณะเดียวกัน บางคนก็ยังยึดมั่นในความหวัง เชื่อมั่นว่าขอแค่ที่พักอัปเกรดเป็นเลเวล 2 พวกเขาจะสามารถหลบภัยจากวิกฤตความหนาวเย็นนี้ได้

ไม้ x100, ตะปู x50

จำนวนนี้ถือว่าเยอะเอาเรื่อง แต่ก็ไม่ใช่ตัวเลขที่ไกลเกินเอื้อม

ขอแค่เปิดกล่องทองแดงได้สัก 2 กล่อง หรือของที่เปิดได้มีค่าพอจะนำไปแลกเปลี่ยน

หรือไม่ก็กัดฟันกินให้น้อยลง แล้วเอาน้ำและบิสกิตพื้นฐานที่มีไปแลก

ภายในเวลาเจ็ดวัน ความหวังที่จะอัปเกรดที่พักเป็นเลเวล 2 ยังมีความเป็นไปได้สูง

ความหวังเช่นนี้แหละที่ช่วยให้ผู้คนกัดฟันสู้ต่อไปได้

ขณะนี้ แพลตฟอร์มการค้าส่วนใหญ่เต็มไปด้วยการแลกเปลี่ยนอุปกรณ์สร้างความอบอุ่น อีกครึ่งหนึ่งคือวัสดุอัปเกรดพื้นฐาน

ส่วนอาหารและน้ำนั้น แทบจะหายไปจากตลาดชั่วคราว

เพราะทุกคนต่างมีน้ำแร่และบิสกิตติดตัว แถมช่วงนี้ฝนตกบ่อย อย่างน้อยๆ ก็คงอยู่ได้อีกครึ่งเดือนโดยไม่หิวตายหรือขาดน้ำตายไปเสียก่อน