บทที่ 7: ภัยหนาวกำลังคืบคลานเข้ามา

บทที่ 7: ภัยหนาวกำลังคืบคลานเข้ามา

แสงสีขาววาบสาดส่องไปทั่วจนเจียงไลมองเห็นเรือลำเล็กถูกห่อหุ้มไว้อย่างชัดเจน

เธอได้ยินเสียงโลหะกระทบกันดังก้อง หากวิสัยทัศน์ไม่ถูกแสงสีขาวบดบัง เจียงไลคงอยากรู้อยากเห็นสุดๆ ว่าเรือลำเล็กนี้กำลังอัปเกรดตัวเองอย่างไร

เพียงไม่กี่สิบวินาที แสงสีขาวก็จางหายไป เรือที่เจียงไลยืนอยู่ได้เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปโดยสิ้นเชิง

ไม่สิ จะเรียกว่าเรือลำเล็กคงไม่เหมาะอีกต่อไป

มันดูเหมือนแพขนาดใหญ่ที่มีราวกันตกสามด้าน และมีกระท่อมไม้หลังเล็กตั้งตระหง่านอยู่กลางแพ

เจียงไลเปิดประตูเดินเข้าไปในบ้านไม้ ภายในว่างเปล่า ขนาดของมันเท่ากับกระท่อมบนเรือที่เธอเพิ่งรื้อถอนไปไม่ผิดเพี้ยน

เธอหยิบเตียง โต๊ะ และเก้าอี้ออกมาจากเป้สัมภาระ แล้วจัดวางลงในตำแหน่งเดิมเหมือนที่เคยอยู่

"ก็พอดูได้นะ"

เจียงไลปรบมืออย่างพึงพอใจกับการย้ายเข้าบ้านใหม่ แม้จะดูเรียบง่ายจนเกือบจะเรียกได้ว่ามีแต่ผนังโล่งๆ ก็ตาม

แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าต้องนอนกลางดินกินกลางทราย ใช้ท้องฟ้าต่างห่มผ้าและใช้ทะเลต่างเตียง

เกิดเป็นคนต้องรู้จักพอใจและมีความสุขกับสิ่งที่มี

เจียงไลเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายจากเรือลำเดิมกลับเข้าเป้ แล้วย้ายเครื่องกรองน้ำมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะถือโอกาสดึงลิ้นชักโต๊ะสองชั้นที่ยังไม่มีเวลาสำรวจออกมาดู

ลิ้นชักแรกว่างเปล่า

แต่ลิ้นชักที่สอง...

"นี่มันอะไรกัน?"

เจียงไลหยิบของที่อยู่ข้างในออกมา

มันคือกล่องเหล็กขนาดประมาณสองฝ่ามือ มีรูสำหรับเสียบกุญแจ ดูเหมือนจะต้องใช้กุญแจเฉพาะเพื่อเปิดมัน นอกจากนี้ยังมีป้ายประกาศิตที่มีตัวอักษรเขียนไว้ว่า 'ใบอนุญาตขึ้นเกาะ'

เจียงไลเก็บของทั้งสองชิ้นลงในเป้และตรวจสอบข้อมูลไอเทม

【กล่องเหล็กปริศนา: ไอเทมพิเศษที่ไม่ทราบที่มา ไม่ได้ถูกผลิตโดยระบบ ต้องใช้กุญแจลึกลับเพื่อไขเปิดและรับสมบัติภายใน】

【ใบอนุญาตขึ้นเกาะ: ผู้ถือใบอนุญาตสามารถนำเรือเทียบท่าใกล้เกาะได้เป็นเวลา 24 ชั่วโมง ใช้งานได้เมื่อระดับที่พักอาศัยถึงเลเวล 3】

สำหรับชิ้นแรก เธอไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร และไม่รู้ว่าจะหากุญแจได้เมื่อไหร่ เจียงไลจึงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน ส่วนใบอนุญาตขึ้นเกาะนั้นต้องรอให้ถึงเลเวล 3 ถึงจะใช้ได้ ตอนนี้จึงยังทำอะไรไม่ได้เช่นกัน

ถึงจะยังใช้งานไม่ได้ แต่เจียงไลรู้ดีว่าทั้งสองอย่างนี้เป็นของดีแน่ๆ

เธอไม่รู้ว่าผู้เล่นเลเวล 2 ที่เสียชีวิตคนนั้นได้ของดีสองชิ้นนี้มาได้อย่างไร แต่การที่มีของดีขนาดนี้แล้วยังจบชีวิตลงที่เลเวล 2... เจียงไลก็ไม่รู้จะอธิบายโชคชะตาของคนคนนั้นว่าอย่างไรดี

"ไม่ได้ผลิตโดยระบบ"

"ไม่ใช่ผู้เล่นจากโลกมนุษย์"

"เกาะ"

เจียงไลพึมพำคำเหล่านี้เบาๆ ใครจะรู้ว่าในเกมนี้จะมีเรื่องน่าประหลาดใจโผล่มาอีกมากแค่ไหน

เจียงไลนั่งลงที่โต๊ะ จัดการน้ำและขนมปังห่อเดิมที่กินค้างไว้จนหมด จากนั้นเธอกรอกน้ำทะเลใส่ขวดแล้วเทลงในเครื่องกรองน้ำ

เครื่องกรองน้ำรุ่นพื้นฐานสามารถผลิตน้ำสะอาดได้เพียงวันละ 600 มิลลิลิตร ซึ่งพอแค่ให้เธอดื่มเองเท่านั้น เมื่อคิดดูแล้ว 'ฉางฟา' เองก็คงไม่ต่างกัน ทรัพยากรน้ำที่เขานำมาแลกเปลี่ยนได้ในแต่ละวันคงมีจำกัดมาก และน่าจะเป็นส่วนที่เจียดมาจากการดื่มกินของตัวเอง

เจียงไลถอนหายใจ

ชีวิตของทุกคนล้วนยากลำบาก มาดูกันดีกว่าว่าจะเปิดกล่องสมบัติได้ของดีอะไรบ้าง

คันเบ็ดยังเหลือโควตาตกปลาอีกหนึ่งครั้ง เจียงไลนั่งขัดสมาธิริมแพฝั่งที่ไม่มีราวกันตกและเริ่มตกกล่องสมบัติ

"ดูเหมือนอากาศจะเริ่มเย็นลงอีกแล้วแฮะ"

ระหว่างที่รอปลาติดเบ็ด เจียงไลมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แม้แสงแดดยังคงจ้า แต่รุ้สึกได้ว่าอุณหภูมิกำลังลดต่ำลงเรื่อยๆ

ถ้าตอนนี้ยังพอทนได้ แต่ถ้าตกกลางคืนเมื่อไหร่... คงทรมานน่าดู

เจียงไลเปิดช่องแชทสาธารณะขึ้นมาดู

พวก 'คนดวงดี' หลายคนยังคงอวดกล่องสมบัติทองแดงที่ตกได้ ซึ่งข้างในไม่ได้มีแค่อาหาร แต่ยังมีแบบแปลนต่างๆ ด้วย ไม่ว่าจะเป็นแบบแปลนอัปเกรดคันเบ็ด แบบแปลนเครื่องกรองน้ำ แบบแปลนเครื่องมือ หรือแม้แต่แบบแปลนอาวุธ

เจียงไลไล่อ่านดูทีละคน ต้องยอมรับว่ามีคนดวงดีกว่าเธออยู่ถมเถ

ตอนนี้มีผู้เล่นที่เปิดได้เครื่องกรองน้ำเท่าที่รู้ประมาณ 4-5 คน ธุรกิจขายน้ำของฉางฟาเริ่มมีคู่แข่งและเสียความได้เปรียบในการผูกขาดตลาดไปแล้ว

เจียงไลจึงล้มเลิกความคิดที่จะขายน้ำไปโดยปริยาย

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เลื่อนดูข้อความ เจียงไลยังไม่เห็นใครพูดถึงการอัปเกรดที่พักอาศัยเป็นเลเวล 2 เลย

วันนี้เป็นเพียงวันที่สองของการเริ่มเกม ความเร็วในการอัปเกรดของเจียงไลถือว่านำหน้าไปไกลมาก

แน่นอนว่าถ้าไม่มีของขวัญขอบคุณจากแม่ของเป่าเปาทะเล แม้แต่เจียงไลเองก็คงอัปเกรดไม่ได้ง่ายดายขนาดนี้

เจียงไลรู้สัจธรรมดีว่าผู้ที่อยู่รอดเท่านั้นคือผู้ชนะ เธอไม่มีเจตนาจะอวดใครว่าเธออัปเกรดบ้านเสร็จแล้ว แต่เธอก็ยังพิมพ์ข้อความส่งไปหนึ่งประโยค

"มีใครรู้สึกไหมว่าอุณหภูมิมันลดลงเร็วผิดปกติ?"

"เพิ่งสังเกตเหรอ? ฉันเข้าเกมมาด้วยชุดเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้น เมื่อคืนหนาวสั่นไปทั้งตัว ตอนนี้น้ำมูกไหลไม่หยุดแล้วเนี่ย"

"อุณหภูมิวันนี้กับเมื่อวานต่างกันอย่างน้อยสิบองศา คืนนี้คงสาหัสแน่"

"เกมบบ้านี่ กะจะแช่แข็งพวกเราให้ตายกันหมดเลยหรือไง?"

"ฉันว่าความเห็นบนพูดถูกเผงเลยล่ะ"

ทุกคนต่างบ่นกันระงม ยิ่งอุณหภูมิลดต่ำลง ใจของทุกคนก็ยิ่งหนาวเหน็บ

บนเรือลำเล็กที่ผุพังและเปิดโล่ง ไม่มีใครรู้ว่าจะทนมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วัน

"ทุกคน อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายเกินไป ระบบบอกแล้วว่ามีช่วงคุ้มครองมือใหม่ 3 วัน นั่นหมายความว่าก่อนเที่ยงคืนวันพรุ่งนี้ พวกเราทุกคนจะปลอดภัย ช่วงสองวันนี้รีบรวบรวมทรัพยากรแล้วพยายามอัปเกรดที่พักอาศัยเป็นเลเวล 2 ให้ทันก่อนหมดช่วงคุ้มครอง เราต้องรอดแน่ๆ"

เจียงไลเหลือบมองชื่อคนพูด 'ฉีจิงหาง'

เธอคิดว่าคนคนนี้ฉลาดไม่เบา

จริงอย่างที่เขาว่า จากการอัปเกรดที่พักเป็นเลเวล 2 ของเธอ บ้านไม้มีฟังก์ชันต้านทานความหนาวเย็นจริงๆ แม้ข้างในอาจจะไม่ถึงกับอุ่นสบาย แต่อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าจะไม่หนาวตาย

"พูดง่ายแต่ทำยากนะสิ ไม้หนึ่งร้อยท่อนกับตะปูห้าสิบตัวจะไปหาได้ง่ายๆ ในสามวันได้ยังไง? นายคิดว่าทุกคนเป็นเทพเจ้าแห่งโชคกันหมดหรือไง?"

"นั่นสิ ฉันเพิ่งตกกล่องได้แค่สองใบเอง ต่อให้พรุ่งนี้ตกได้อีกสามใบก็ยังไม่พออยู่ดี"

"ฉันว่าทุกคนอย่าเพิ่งกังวลไปเลย ถึงหมดช่วงมือใหม่ เกมคงไม่ปล่อยให้เราตายตั้งแต่เริ่มหรอก น่าจะมีทางรอดอื่นบ้างแหละ"

เจียงไลปิดหน้าต่างแชทลง

บางทีทุกคนอาจจะยังมองเกมนี้ในแง่ดีเกินไป

ซากเรือที่จมอยู่ก้นทะเลคอยย้ำเตือนเจียงไลเสมอว่า ก่อนหน้าที่พวกเธอจะมาถึง ไม่รู้ว่ามีอารยธรรมล่มสลายไปแล้วกี่มากน้อยที่นี่

【ประกาศจากระบบ: สภาพอากาศหนาวเย็นจัดจะมาถึงในวันที่ 7 ผู้เล่นโปรดอัปเกรดที่พักอาศัยเป็นเลเวล 2 ภายใน 7 วันนับจากเริ่มเกม มิฉะนั้นจะถูกทิ้งให้เผชิญกับค่ำคืนอันหนาวเหน็บตลอดกาล】

เสียงของระบบดังขึ้นข้างหูเจียงไลอย่างกะทันหัน

"เจ็ดวัน?"

เวลานี้ดูจะยืดหยุ่นกว่าที่ผู้เล่นคาดการณ์ไว้เล็กน้อย

คนที่พอมีดวงและรู้จักใช้สมองบ้างน่าจะพอเอาตัวรอดได้

"สภาพอากาศหนาวเย็นจัด?"

เจียงไลมองไปที่กระท่อมไม้หลังน้อยของเธอ และรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่ามันยังขาดอะไรบางอย่างไป