บทที่ 1595 ภรรยาอัปลักษณ์ใจร้ายของประธานเซียว 2

ชาติที่แล้ว ซ่งอีเหรินกับแม่ของเธอร่วมมือกันหลอกลวงเจ้าของร่างเดิม ไม่เพียงแต่จะปั่นหัวล้างสมองให้เจ้าของร่างเดิมติดตามสอดแนมพระเอกเซียวเย่มิน แต่ยังใช้เชื้อไวรัสเอดส์ทำลายร่างกายของเจ้าของร่างเดิมอีกด้วย

น่าสงสารเจ้าของร่างเดิมที่ถูกใส่ร้ายว่ามีชีวิตส่วนตัวที่วุ่นวายจนติดเชื้อเอดส์ ลูกสาวที่ไปเรียนต่อต่างประเทศก็เสียชีวิตในต่างแดน

เจ้าของร่างเดิมจนตายก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนฆ่าเธอ

คิดเพียงว่าเป็นเพราะตัวเองมีปัญหา ทำร้ายตัวเองและทำลายชื่อเสียงของสามีและลูกสาว

หนึ่งปีหลังจากที่เจ้าของร่างเดิมเสียชีวิต เซียวเย่มินไม่เคยอยู่ตามลำพังกับผู้หญิงคนไหนเลย

แทนที่จะบอกว่าเซียวเย่มินแสดงท่าทีเคารพเมียหลวงอย่างเต็มที่ สู้บอกว่าเซียวเย่มินรักซ่งอีเหรินภรรยาคนสวยราวกับไข่ในหินจริงๆ เสียดีกว่า

เขาไม่ยอมให้ใครมาตำหนิซ่งอีเหรินแม้แต่น้อย

จึงได้วางแผนอย่างรอบคอบเช่นนั้น

ย้อนกลับไปตอนที่เขาอายุ 20 ปี เขาก็ปฏิบัติต่อเจ้าของร่างเดิมแบบนั้นเช่นกัน

จริงๆ แล้วถ้าเซียวเย่มินไม่รักแล้วก็สามารถขอหย่าได้

แต่เขาไม่ได้ทำ

เขาไม่ต้องการให้ชื่อเสียงของตัวเองมีตำหนิ ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้ซ่งอีเหรินกับแม่ซ่งฆ่าเจ้าของร่างเดิม

จิ่วซีดึงความคิดกลับมา พินิจพิจารณาผู้ช่วยและเลขาที่อยู่กับเซียวเย่มินมานานที่สุดคนนี้

"เสี่ยวเฉิน เจ้านายของคุณมีธุระอะไรเมื่อกี้นี้เหรอ? ฉันเห็นเขาดูรีบร้อนมาก"

รีบจนไม่มีเวลาแม้แต่จะทักทายภรรยา

เสี่ยวเฉินใจหายวาบ กวาดตามองจิ่วซีอย่างรวดเร็ว ไม่ได้พูดอะไรที่ชัดเจนเกินไป: "เหมือนว่าจะมีเรื่องที่บริษัทครับ"

"อ้อ อย่างนั้นเหรอ"

“ใช่”

"แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่?"

"เอ๊ะ?" เสี่ยวเฉินยังไม่ทันตั้งตัว สมองทำงานอย่างรวดเร็ว คุณนายวันนี้ดูเหมือนจะแตกต่างจากปกติมาก

"อ้อ ประธานเซียวเป็นห่วงคุณนายครับ เลยให้ผมมาส่งคุณนายกลับบ้าน"

“อ๋อ”

ผ่านไปอีกหลายนาที

เสี่ยวเฉินรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย ทำไมเขารู้สึกว่าคุณนายวันนี้ดูแปลกๆ ไปนะ?

จริงๆ แล้วถ้าเขาอยู่ในร้านอาหารเมื่อสักครู่ ความสงสัยทั้งหมดก็จะคลี่คลาย

"อารมณ์ไม่ดี ไปช้อปปิ้งเป็นเพื่อนฉันหน่อย"

เสี่ยวเฉิน: "?? "

หมู่บ้านวิลล่าเจียงซ่างหลิวสุ่ย

บริเวณนี้ที่ดินแพงดั่งทองคำ คนที่จะซื้อบ้านในเจียงซ่างหลิวสุ่ยได้ ไม่ใช่แค่มีเงินก็พอ

เงินและสถานะขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้

ในตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมเคยพูดขึ้นมาว่า อยากจะซื้อวิลล่าที่เจียงซ่างหลิวสุ่ยให้ลูกสาวเป็นของขวัญวันเกิดอายุ 18 ปี

ข้อเสนอนี้ถูกเซียวเย่มินปฏิเสธโดยธรรมชาติ

เหตุผลคือฮวงจุ้ยของเจียงซ่างหลิวสุ่ยนั้นธรรมดา ลูกสาวของเขาย่อมต้องได้สิ่งที่ดีที่สุด

เจ้าของร่างเดิมซาบซึ้งใจอย่างมาก ในใจก็รู้สึกอบอุ่น

แต่เธอไม่รู้ว่า หลังจากที่เธอถูกปฏิเสธ ในคืนวันนั้นเอง เซียวเย่มินก็ได้มอบวิลล่าที่เจียงซ่างหลิวสุ่ยมูลค่า 30 ล้านหยวนให้กับซ่งอีเหริน

และทั้งสองก็ได้ลองทำกิจกรรมกันในทุกๆ ที่ของวิลล่า และในครั้งนั้นเองที่ซ่งอีเหรินตั้งท้องลูกชาย

หลังจากนั้นซ่งอีเหรินก็แอบคลอดลูก โดยอ้างกับคนภายนอกว่าไปเรียนต่อต่างประเทศ พอ "กลับมา" ก็มีวุฒิการศึกษา ได้รับงานต่างๆ มากมาย

และกลายเป็นดาราสาวดาวรุ่งอย่างรวดเร็ว เรียกได้ว่าประสบความสำเร็จทั้งชื่อเสียงเงินทองและ "ชีวิตคู่" ก็มีความสุข

ในวิลล่า ซ่งอีเหรินใช้สองมือโอบแขนของเซียวเย่มิน เขย่งเท้าจูบกับเซียวเย่มินอย่างดูดดื่ม

เห็นได้ชัดว่าบรรยากาศคลุมเครือ ความรู้สึกมาถึงจุดสูงสุด ทั้ง 2 ไม่สนใจว่าวันเกิดของเด็กอายุ 1 ขวบจะผ่านไปแล้วหรือไม่ กอดกันอย่างหิวโหย ส่งเสียงที่ไม่อาจบรรยายได้ขณะเดิน เสื้อผ้าตกเกลื่อนพื้น

ไม่นานนัก ก็มีเสียงดังมาจากห้องทำงาน

ในห้วงอารมณ์รักที่ลึกซึ้ง เซียวเย่มินไม่อาจควบคุมตัวเองได้ พูดคำหวาน: "อีอี ผมรักคุณ"

ดวงตาของซ่งอีเหรินพร่ามัว ใบหน้าที่ขาวเนียนปรากฏสีชมพูระเรื่อ

เธอเหมือนงูน้ำที่พันรัดเซียวเย่มินอย่างแน่นหนา ตอบสนองต่อชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า

"อาเย่ ฉันก็รักคุณ ฆ่าฉันเลยสิอาเย่ อาเย่ อาเย่..."

เสียงที่ทำให้หน้าแดงหูแดงดังต่อเนื่องไปจนถึงกลางดึก

ป้าที่รับผิดชอบให้นมลูกถ่มน้ำลายไปทางห้องทำงานอย่างดูถูก แล้วด่าว่า: "คู่ชั่วช้าสามานย์ไร้ยางอาย!"

ถ้าไม่ใช่เพราะได้เงินเดือนละห้าหมื่น เธอคงไม่มาทนดูเรื่องราวเน่าเฟะที่น่ารังเกียจพวกนี้หรอก

ในใจของเธอ เชื่อมั่นว่าซ่งอีเหรินเป็นเมียน้อยที่ทำลายชีวิตคู่ของคนอื่น

ไม่ใช่ว่าเธอเกลียดผู้หญิงและเข้าข้างผู้ชาย

จริงๆ แล้วด้วยอายุและสถานะของเซียวเย่มิน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีครอบครัว

ซ่งอีเหรินก็อายุเพียง 23 ปี ทุกครั้งที่เซียวเย่มินมาก็ดูลึกลับ ถ้าไม่ใช่เมียน้อยกับผู้ชายเลวแล้วจะเป็นอะไร?

มีเพียงนางจิ้งจอกไร้ยางอายเท่านั้นที่จะร้องเสียงดังอย่างสำส่อน กลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำเรื่องแบบนั้นอยู่

"ไม่รู้ว่าผู้หญิงน่าสงสารคนไหนโชคร้ายขนาดนี้..."

คนน่าสงสารที่ป้าแม่ลูกอ่อนพูดถึง ตอนนี้กำลังถูกหญิงงามที่ดูแลตัวเองอย่างดีดึงตัวไปคุยเรื่องการลงทุนเพื่อทำกำไร

เงินน่ะ ใครบ้างจะไม่รัก?

แม่ซ่งพยายามข่มความตื่นเต้นในใจ ถามย้ำแล้วย้ำอีกว่าสามารถทำเงินได้จริงหรือไม่

"พี่จ้าวคะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อใจคุณนะคะ คุณก็รู้ว่าฉันเทียบกับครอบครัวของคุณไม่ได้เลย ดังนั้นเวลาทำอะไรก็ต้องระวังเป็นพิเศษ คุณอย่าถือสาฉันเลยนะคะ..."

จิ่วซีจับมือแม่ซ่งกลับ แล้ววิเคราะห์ข้อดีข้อเสียให้เธอฟังอย่างจริงใจ

"คุณเชื่อฉันเถอะ บริษัทของสามีฉันก็เป็นฉันกับเขาที่ร่วมกันสร้างขึ้นมา ฉันให้โอกาสคุณทำเงินก็เพราะอยากจะร่วมลงทุนในธุรกิจของคุณในอนาคต"

"ถ้าคุณไม่กล้าก็ไม่เป็นไร แค่โอกาสมันหายาก ถ้าคุณไม่วางใจจริงๆ ก็แอบหาผู้เชี่ยวชาญมาวิเคราะห์ได้ แต่ว่าอย่าให้คนรู้มากเกินไป โอกาสทำเงินน่ะ ยิ่งคนรู้น้อยยิ่งดี"

แม่ซ่งถูกพูดจนใจบาน

เธออยากจะขยายร้านและเปิดสาขาจริงๆ เธอไม่อยากพึ่งพาผู้ชายของลูกสาวเพื่อเป็นทุน

อีกอย่าง ก็แค่ 15 ล้าน...จิ่วซีหนีไปไหนไม่ได้หรอก

"งั้นก็ลงทุนเถอะค่ะ ฉันเชื่อพี่จ้าว"

"งั้นเธอก็รอฟังข่าวดีจากฉันได้เลย!"

จิ่วซีเพิ่งเดินออกจากหมิงหยวนได้ไม่นาน แม่ซ่งก็รู้สึกเสียใจ

เธอรู้สึกไม่มั่นคง อยากจะขอเงินคืนแต่ก็ไม่กล้าพูด

ท้ายที่สุดแล้ว การที่เธอเปิดร้านนี้ก็เพื่อหวังผลระยะยาว การที่จะทำให้จิ่วซีขุ่นเคืองใจเพื่อเงิน 15 ล้านนั้นไม่คุ้มค่า

"น่าจะไม่มีอะไรหรอก"

ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ จึงโทรศัพท์ไปหาซ่งอีเหริน

ในตอนนั้นซ่งอีเหรินกำลังยุ่งอยู่กับเซียวเย่มิน จะมีเวลามาสนใจเธอได้อย่างไร?

เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวเย่มินก็รู้เรื่องที่จิ่วซีให้แม่ซ่งลงทุนจากเสี่ยวเฉิน

"เธอ? ลงทุน? ทำไมคุณไม่ห้าม?"

เสี่ยวเฉินทำอะไรไม่ได้: "คุณนายให้ผมเฝ้าอยู่ข้างนอก ผมก็เพิ่งมารู้ตอนท้ายสุด"

เซียวเย่มินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เมื่อนึกถึงเรื่องที่จิ่วซีต้องการบทนางเอกของซ่งอีเหริน เปลือกตาของเขาก็กระตุกไม่หยุด

หุ้นของบริษัทมีของจิ่วซีอยู่ครึ่งหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะการหย่าร้างมีเรื่องผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องมากเกินไป เขาคงจะ...

"คุณหาผู้ช่วยสักคนส่งไป บอกว่าเป็นผู้ช่วยที่จัดให้เพื่อการกลับมาของเธอ"

เสี่ยวเฉินเข้าใจทันที

การจัดคนมาดูแลคุณนายเป็นเรื่องหลอก การสอดแนมต่างหากที่เป็นเรื่องจริง

เซียวเย่มินสั่งซ่งอีเหรินอีกสองสามคำ ถึงจะวางใจไปยุ่งเรื่องของบริษัท

หลังจากซ่งอีเหรินวางสายก็ด่าว่าซวย

ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ รีบถามอย่างกังวลว่ามีอะไรทำไม่ดีพอหรือเปล่า

ซ่งอีเหรินยิ้ม แต่ปากแทบไม่ขยับ คำด่ากลับชัดเจนอย่างยิ่ง

"ไอ้โง่ ไม่ได้ว่าแก!"

"ไอ้โง่ แกรู้จักจ้าวจิ่วซีไหม?"

"เอ๊ะ? เทพธิดาจ้าวจิ่วซีที่เคยโด่งดังในวงการบันเทิงเมื่อสิบกว่าปีก่อนน่ะเหรอ?"