บทที่ 16: ความปลอดภัยเพียงชั่วคราว

บทที่ 16: ความปลอดภัยเพียงชั่วคราว

"ที่ข้าเรียกเจ้ามาเพราะข้าอยากจะดูว่าเจ้าสวยตามที่เขาล่ำลือจริงไหมอย่างที่สองที่ข้าอยากรู้คือเรื่องภูมิหลังของเจ้า แต่ก็ไม่จำเป็นอีกแล้วล่ะ...เอาน่ะ เพื่อไปให้ถึงจุดที่เห็นว่าโลกไม่สงบ เป็นเรื่องปกติที่จะเห็นอาณาเขตขนาดเล็กและอาณาจักร์ขนาดใหญ่ที่วางแผนต่อต้านกันเองในความมืด แกล้งทำเป็นเหยื่อแอบเข้าไปในรัฐบาลไม่ใช่สิ่งแรก.....อืม ถ้าข้าพูดเช่นนี้ เจ้าเข้าใจมากขึ้นไหม"

"โอ้ว มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอก"

"อะไรรึ?"

"อ๊ะ ไม่มีอะไร ข้าเข้าใจเพียงแค่ท่านมองข้า ข้าไม่มีแม้แต่โต้วฉี เวทย์มนต์ หรืออาวุธที่เป็นอันตรายแต่อย่างใด ข้าจะเป็นหนึ่งในคนเลวเหล่านั้นได้อย่างไรกัน?"ลูนาเรียกระพริบดวงตาอันใหญ่โตของเธอแสดงความซื่อสัตย์สุจริต และนี่คือความจริงเพราะเธอไม่มีแผนจะเริ่มต้นมันด้วยซ้ำ เธอแค่อยากจะเข้าใจโลกของเธอมากขึ้น

ดุ๊กฟาลลิสส์พยักหน้า แต่ไม่ตอบสนองต่อคำพูดที่น่าหลงใหลแต่แดกดัน เขามองไปยังชายชราที่อยู่ข้างเขา

"เซอร์หล่าวเจอร์รี่ จากสถานการณ์ ดูเหมือนว่าสาวน้อยคนนี้ไม่เป็นภัยคุกคามแต่อย่างใด ดังนั้นโปรดจัดให้มีตัวตนที่เหมาะสมสำหรับเธอ และตรวจสอบให้แน่ใจว่าชื่อของเธอสูงพอที่จะไม่ต้องใส่ใจกับคนชั่วร้ายที่ผิดเพี้ยนเหล่านี้"

"ข้าเข้าใจ" หล่าวเจอร์รี่ตอบ

"อืมคลอดด์ก็ด้วย คราวนี้ผลงานของเจ้าดีมากเพื่อให้สามารถฆ่าโจรนั้นได้มูลค่าหนึ่งแสนทองในการต่อสู้แบบ 1 ต่อ 1 ดูเหมือนว่าเจ้าจะสามารถทดสอบ [บุตรแห่งสวรรค์] ได้ที่ศูนย์ศิลปะการต่อสู้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้านี้"

"ไม่ นั่นเพียงแค่โชคช่วยเท่านั้น ถ้าหาก [ราชาแห่งขวาน] สู้กับพลังทั้งหมดของเขาในตอนเริ่มต้นและไม่ประมาทข้า คงจะไม่สามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดายแน่"

ความหมายพื้น ๆ คือแม้ว่าคนอื่น ๆ จะเริ่มต่อสู้กับทัศนคติที่รุนแรง แต่เขาก็ยังคงไม่ถูกกับคลอดด์อยู่ดี

ใครคือ [ราชาแห่งขวาน] และเขาแข็งแกร่งแค่ไหน ลูนาเรียไม่มีความเห็นใด ๆ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะแข็งแกร่งกว่าหล่าวเจอร์รี่หรือสัตว์ใหญ่ที่อยู่ในป่า เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย

เช่นเดียวกับที่เธอกำลังคิดไปเรื่อย ๆ ฟาลลิสส์ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มเพียงเพื่อจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลังเลก่อนที่จะมองไปที่ลูนาเรียและลีอาห์

"เจ้าไปได้เลยตอนนี้...อ้อใช่สิ วันเกิดของข้าคือ 3 เดือนหลังจากนี้ และในวันนั้นขุนนางที่สำคัญจากทุกอาณาเขตและอาณาจักรจะมาถึงแม่สาวน้อย เจ้าต้องแสดงใบหน้าของเจ้าที่งานเลี้ยงพร้อมกับตัวตนปลอมของเจ้า ด้วยวิธีนี้พวกเขาจะไม่สงสัยเจ้าในขณะที่เจ้าอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์แห่งนี้"

"ค่ะ ขอบคุณมากค่ะเซอร์ดุ๊ก"

"อืม ตอนนี้เป็นเรื่องเล็ก ๆ แล้วเจ้าไปตอนนี้ได้เลยไหม"

“ค่ะ”

มองดูลีอาห์และลูนาเรียจากไป ฟาลลิสส์เก็บรอยยิ้มอ่อน ๆ บนใบหน้าของเขา

"สิ่งที่ทำให้สาวน้อยน่าสนใจ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่มีความสามารถใด ๆ แต่ไม่กลัวสถานการณ์ของเธอเองในสภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาดเลยแม้แต่น้อยใครจะรู้ได้ว่าเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสูญเสียความทรงจำของเธอกันล่ะ"

"ถ้างั้น เซอร์ดุ๊ก ท่านหมายถึง..."

"ผ่านไปแล้ว ตั้งแต่หล่าวเจอร์รี่และเจ้ากำลังให้การรับรองว่าเธอมีค่าความสัมพันธ์ 30% หรือมากกว่าต่อธาตุแสง ไม่ได้มองความงามของเธอเลย พวกเราสามารถถือว่าเธอเป็นนักเวทย์ระดับสูงหรือผู้รักษาศักดิ์สิทธิ์การเพิ่มเติมความจริงที่ว่าพวกเราเป็นผู้อุปถัมภ์เธอ และเธอไม่มีความทรงจำและไม่มีที่จะไป ถ้าเราปฏิบัติต่อเธอได้ดีไม่ต้องกังวลว่าเธอจะหนีไปหรอกนะ"

ฟาลลิสส์ยังคงยิ้มอ่อน แต่เมื่อเขาพูดแล้ว เขาก็มองไปที่คลอดด์

"ถ้าสถานการณ์เอื้ออำนวยล่ะก็ เธอก็จะเป็นหลานเขยที่ดีได้เลยนะ"

"ท่านปู่..."

ใบหน้าที่เคร่งเครียดของคลอดด์เริ่มตกใจทันที และเขาก็ตามน้ำไป

"ท่านปู่ ข้ามีเจ้าหญิงแห่งซิซิลีที่สิบสามอยู่แล้วในฐานะคู่หมั้นของข้า สโนว์ลิลลี่-เคียร์เจนติส [- ชื่อนางยาว..... ]การแต่งงานแบบนี้เป็นสิ่งที่ท่านเสนอให้จักรพรรดิเอง"

ความหมายพื้น ๆ คือการเริ่มต้นที่จะไม่จริงใจกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ก่อนที่จะแต่งงานกับเมียหลวง ก็ถือว่าเป็นการไม่เคารพต่อพระราชวงศ์เป็นอย่างมาก

"ฮ่าฮ่า คลอดด์หลานชายข้า เจ้าคิดว่าความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจ้าจะซ่อนข้าไว้ได้เหรอ?แม้ว่าหล่าวเจอร์รี่ไม่ได้บอกข้า แค่จากการตอบสนองที่บริสุทธิ์จากช่วงเวลาที่สาวน้อยเข้ามา ข้าก็รู้แล้วล่ะว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น"

“ซิ......ซิง.....”คลอดด์รู้สึกอายมาก จนไม่แม้แต่จะแสดงเจตจำนงที่จะลบล้างความคาดเดาของตาแก่คนนี้ได้ แต่การต่อสู้กับความตายของเขาจะนำไปสู่กับดักทางคำพูดได้มากขึ้นเท่านั้นเอง

ดังนั้นถ้าเขายังซิงล่ะ! จะต้องการอะไรอีกล่ะ ยังไงก็ต้องเป็นเรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว! คลอดด์พึมพำอยู่ในใจของเขา

"ฮ่าฮ่า เอาล่ะ ไว้คุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ในเวลาอื่นก็แล้วกัน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราควรตอบสนองต่อสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้อย่างไร"

เมื่อสิ่งเหล่านี้ได้รับการกล่าวถึง พวกเขาทั้งสามคนก็เริ่มจริงจังขึ้นมา หล่าวเจอร์รี่จ้องมองตาของเขาและพูดด้วยเสียงต่ำ ๆ

"สาวกแห่ง [ห้องโถงเพชรพลอยสีคราม] ดูเหมือนจะเข้ามายังภายในอาณาเขตแล้ว และคนที่เห็นเธอบอกว่าเธอคือคนที่สวมเสื้อผ้าแฟนซี"

"สาวน้อยเสื้อผ้าแฟนซี ข้าจำได้ว่าเมื่อมีการประท้วงเกิดขึ้นในจักรวรรดิ ผู้หญิงและสาวกหลายคนก็ปรากฏตัวขึ้น ข้าคิดว่าพวกเขาเรียกตัวเองว่า..."

"สาวกที่เจ็ด [บิวตี้ฟูล] แอนนา เจส-ที-จาลีลาห์"

"แม้ว่าจะไม่มีการเคลื่อนไหวใหญ่ ๆ ก็ตาม พวกเราก็ควรเงียบและจับตาดูเธอตอนนี้"

"อืม" ฟาลลิสส์พยักหน้าและพูดออกมา

"อย่างที่สอง เพื่อนบ้านของเรา อาณาจักรมิลเลียค ดูเหมือนจะมีการเคลื่อนไหวบางอย่างเมื่อเร็ว ๆ นี้"

"เซอร์ดุ๊ก ข้าคิดว่าการเคลื่อนไหวของอาณาจักรมิลเลียคจะเกี่ยวข้องกับหนังสือ [บัญชาของพระเจ้า] ดังนั้นพวกเขาจึงต้องดำเนินการบางอย่างเป็นแน่"

"อืม" แล้วเจ้าคิดว่าพวกเขาจะทำอะไรกับเซอร์หล่าวเจอร์รี่ และเจ้าคิดว่าพวกเขาจะมาเยี่ยมเยียนเมื่อไหร์?"ฟาลลิสส์มองไปยังหล่าวเจอร์รี่และทั้งสองก็เริ่มยิ้มออกมา

"นี่ไม่ใช่แค่ผลที่เซอร์ดุ๊กต้องการหรอ?"

คลอดด์ค่อย ๆ หลับตาลงโดยไม่รู้สึกท้อแท้กับคำพูดที่คนอื่น ๆ กำลังพูดอยู่ แต่เขาไม่ยอมถอนความตั้งใจที่จะสังหาร ราวกับว่าเขากำลังมองดูการนองเลือดที่กำลังจะมาถึง