บทที่ 1280 สองร้อยห้าสิบ นักร้องผู้หักหลังแฟนสาว 1

“เขาบอกว่าจะดูแลฉันไปตลอดชีวิต จะรักฉันตลอดไป”

“เขาบอกว่าฉันร่างกายไม่แข็งแรง ไม่มีลูกก็ไม่เป็นไร เขาไม่สนใจว่าฉันจะตั้งท้องได้หรือไม่ สิ่งสำคัญคือฉันมีความสุขก็พอ”

ใบหน้าของเด็กสาววัย 16 ปีเต็มไปด้วยคอลลาเจน แต่สายตาที่มองมายังจิ่วซีกลับมีความเศร้าหมองที่ไม่สมวัย

“เขาบอกว่ารับเลี้ยงเด็กสักคนก็ดี เราจึงรับเลี้ยงเด็กคนหนึ่ง แต่คุณรู้ไหม? เด็กคนนั้นเป็นลูกของเขากับผู้หญิงที่เขารัก เขาหลอกฉัน หลอกฉันมาทั้งชีวิต!”

“หลอกให้ฉันเอาเงินเก็บทั้งหมดไปใช้กับผู้หญิงคนนั้นและไอ้ลูกไม่มีพ่อ หลอกให้ฉันเอาทรัพยากรทั้งหมดไปใช้กับเขา เขาดังแล้ว กลายเป็นนักร้องดัง เขาพาไอ้ลูกไม่มีพ่อไปออกรายการ พูดเป็นนัยว่าฉันทารุณกรรมไอ้ลูกไม่มีพ่อ!”

เด็กสาวยิ่งพูดก็ยิ่งเกลียด ใบหน้าที่ขาวเนียนแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความงามของเธอลดลง

“ฉันถูกบูลลี่ทางออนไลน์ คุณรู้ไหม? บริษัทแผ่นเสียงของพ่อฉันต้องปิดตัวลงเพราะเรื่องนี้ ฉันเกลียดเขา ฉันจึงใช้เชือกป่านรัดคอลูกชายของเขาจนตาย ห่อศพ แล้วส่งไปให้เขา”

“แล้วยังไงล่ะ? คุณแก้แค้นเองแล้ว ยังจะมาหาฉันทำไมอีก?”

นี่คือคำถามแรกที่จิ่วซีถามเจ้าของร่างเดิม

“การมาหาฉันต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงมาก คุณแน่ใจแล้วเหรอ?”

นี่คือประโยคที่สอง

“ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ท่านคือตัวเลือกที่ดีที่สุดของฉัน มีคนบอกฉันว่าท่านสามารถทำให้คนมีชีวิตอยู่เหมือนตายทั้งเป็นได้”

จิ่วซีเลิกคิ้ว

“คนนั้นคือใคร?”

“ฉันไม่รู้ ฉันมองไม่เห็น แต่ฉันเชื่อเขา”

“สองสามีภรรยานักร้องชื่อดังสูญเสียลูกชายอันเป็นที่รัก ฆาตกรเกรงกลัวความผิดจึงฆ่าตัวตาย สภาพศพน่าสยดสยอง ขณะนี้ได้ยกเลิกคอนเสิร์ตในอีก 3 วันข้างหน้า...”

ภายในห้องเช่าขนาดไม่ถึง 50 ตารางเมตร โน้ตบุ๊กบนเก้าอี้พับกำลังฉายข่าวบันเทิงเมื่อหลายปีก่อน

“โครม!”

“เปิดประตู! เปิดประตู! รีบเปิดประตู! ถึงเวลาจ่ายค่าเช่าแล้ว! เร็วเข้า! ขงจิ่วซีเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน! อย่าแกล้งตาย!”

ประตูถูกเคาะเสียงดังปังๆ ประตูที่ไม่แข็งแรงนักสั่นคลอน ราวกับจะพังทลายลงมาในวินาทีถัดไป

จิ่วซีเดินออกมาจากห้องน้ำเล็กๆ อย่างช้าๆ ลดเสียงโน้ตบุ๊กลง แล้วจึงไปเปิดประตู

“ขงจิ่วซีเปิดประตูให้ฉัน! อย่าแกล้งตาย! ฉันรู้นะ”

ประตูถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน คนที่พิงอยู่บนประตูไม่มีที่พยุง จึงร้อง “โอ๊ย” แล้วล้มลงมาทางจิ่วซี

จิ่วซีถอยหลังไปสองสามก้าว ใช้มือประคองคนที่ล้มเข้ามา

“โจวเหมยเหมย ครั้งหน้าถ้ายังเคาะประตูเสียงดังสนั่นอีก ฉันจะไม่เปิดประตูให้เธอ”

คนที่มาหัวเราะแหะๆ คว้าแขนเสื้อของจิ่วซีไว้ ยิ้มอย่างหน้าไม่อาย

“เหะๆๆ ฉันรู้ว่าเธอแค่ปากแข็ง ฉันมาบอกข่าวดีกับเธอ ฉันสมัครเข้าร่วมการออดิชั่นรายการหนึ่งให้เธอแล้ว เธอไปเถอะ 10 อันดับแรกมีรางวัล 10,000 หยวน และจะได้เซ็นสัญญากับบริษัทเฟิงหยูด้วยนะ!”

จิ่วซีผลักโจวเหมยเหมยออกไป ปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา “ไม่สนใจ ไม่ไป”

“โถ่ ไปเถอะน่า เธอร้องเพลงเพราะจะตาย! อีกอย่างฉันก็สมัครให้เธอแล้ว แค่เข้าร่วมก็พอแล้ว เผื่อได้รางวัลล่ะ? เธอต้องซื้อยาให้น้องชายไม่ใช่เหรอ?”

ซื้อยา?

ใช่แล้ว

เจ้าของร่างเดิมยังมีน้องชายที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันชื่อขงหลินหยุน

ขงหลินหยุนอายุ 10 ปี อ่อนกว่าเจ้าของร่างเดิม 6 ปี แม่ของทั้งสองคนเสียชีวิตไปเมื่อ 2 ปีก่อน ทิ้งน้องชายที่ป่วยออดๆ แอดๆ ไว้ให้ต้องนอนโรงพยาบาลตลอดทั้งปี

โจวเหมยเหมยคิดว่าจิ่วซีจะปฏิเสธ จึงเตรียมคำพูดมากมายเพื่อเกลี้ยกล่อมจิ่วซี

แต่จิ่วซีกลับปฏิเสธแค่ปากเปล่า แล้วหันมาถามเธอว่าจะเข้าร่วมการออดิชั่นเมื่อไหร่

โจวเหมยเหมยและจิ่วซีรู้จักกันมาตั้งแต่ประถม จึงเข้าใจนิสัยของจิ่วซีเป็นอย่างดี—ดื้อรั้นและอดทน

เรื่องที่ตัดสินใจแล้วจะไม่ปฏิเสธง่ายๆ

โจวเหมยเหมยตะลึงไปเพียงสองวินาที จากนั้นก็กอดจิ่วซีด้วยความตื่นเต้นและหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆๆ! เยี่ยมไปเลย! เธอที่เป็นเหมือนหินที่ไม่ยอมอ่อนข้อ ในที่สุดก็เข้าใจความหวังดีของฉันแล้ว! แบบนี้ พรุ่งนี้ฉันจะลาครึ่งวัน ไปออดิชั่นเป็นเพื่อนเธอ”

ไม่รอให้จิ่วซีตอบ ก็ก้มหน้าก้มตาหาข้อมูลในโทรศัพท์

จิ่วซีเหลือบมองสองครั้ง เปลือกตากระตุกโดยไม่รู้ตัว

——นักร้องมือใหม่จะโดดเด่นจากการออดิชั่นได้อย่างไร....

เหตุผลที่จิ่วซีตกลงเข้าร่วมการออดิชั่นนั้น การขาดเงินเป็นเรื่องรอง

การทำภารกิจของเจ้าของร่างเดิมให้สำเร็จต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

สิ่งที่น่าทึ่งเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิมคนนี้คือ ร่างกายนี้มีความคล้ายคลึงกับเจ้าของร่างเดิมถึง 5-6 ส่วน

เจ้าของร่างเดิมชื่อขงจิ่วซี ร่างกายที่อ่อนเยาว์นี้ก็ชื่อขงจิ่วซีเช่นกัน

แต่ทั้งสองคนไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย จิ่วซีกลับต้องใช้ร่างกายที่อ่อนเยาว์นี้เพื่อแก้แค้นให้เจ้าของร่างเดิม

เจ้าของร่างเดิมขงจิ่วซีเป็นนักร้อง นางแบบ และครู

เพราะฐานะทางบ้านดี พ่อแม่ก็มีเส้นสายในวงการบันเทิงอยู่บ้าง จึงเปิดบริษัทแผ่นเสียง แต่เมื่อดนตรีดิจิทัลได้รับความนิยม บริษัทแผ่นเสียงก็ปิดตัวลง แต่พ่อแม่ของตระกูลขงก็ไม่เคยทอดทิ้งเจ้าของร่างเดิม

เจ้าของร่างเดิมเคยออกเพลง ซึ่งทั้งหมดเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ต และมียอดขายที่ไม่เลว

และยังอยู่ในวงการนางแบบ—เพราะหน้าตาน่ารัก รูปร่างโดดเด่น จึงเป็นคนที่มีชื่อเสียงในวงการนางแบบของประเทศอังกฤษ

และเจ้าของร่างเดิมก็ทำงานเป็นครูในโรงเรียนศิลปะแห่งหนึ่ง เรียกได้ว่าทั้งรวยทั้งสวย เป็นผู้ชนะในชีวิต

แต่โชคไม่ดีที่ได้พบกับพระเอกหลี่ซู่เหวย

ตอนแรกหลี่ซู่เหวยเป็นนักร้องที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียง เป็นนักร้องระดับล่าง

ถ้าให้จิ่วซีบรรยายถึงหลี่ซู่เหวย ก็คือคนหน้าตาน่าเกลียด ใจแคบ และเจ้าคิดเจ้าแค้น

จิ่วซีสงสัยมากว่าเจ้าของร่างเดิมชอบหลี่ซู่เหวยได้อย่างไร

ถ้าหลี่ซู่เหวยหน้าตาดี คุณก็คงชอบที่หน้าตาของเขา

แต่หลี่ซู่เหวยไม่เพียงแต่หน้าตาน่าเกลียด ดวงตาตี่สามเหลี่ยมที่ดูหื่นกามของเขาราวกับถูกกรีดด้วยใบมีด เวลาหัวเราะก็หาดวงตาบนใบหน้าไม่เจอ

จมูกก็แบน ริมฝีปากก็บาง เป็นภาพลักษณ์ของผู้ชายที่ไร้หัวใจและน่าเกลียดอย่างแท้จริง

หน้าตาที่แม้แต่สุนัขยังเมิน กลับถูกเจ้าของร่างเดิมชอบ และตั้งแต่นั้นมาก็เริ่มใช้เส้นสายและทรัพยากรของครอบครัวและของตัวเองเพื่อผลักดันหลี่ซู่เหวย

ถ้าจะบอกว่าคุณชอบความสามารถของหลี่ซู่เหวยก็ยังพอฟังขึ้น

เพราะเสน่ห์ของผู้ชาย ครึ่งหนึ่งมาจากเสน่ห์ของบุคลิกภาพ

แต่!

เพลงดัง 6 เพลงของหลี่ซู่เหวย ล้วนเป็นผลงานที่เจ้าของร่างเดิมสร้างสรรค์ขึ้นมาอย่างลับๆ ด้วยความทุ่มเท

หากปราศจากความช่วยเหลือของเจ้าของร่างเดิม หลี่ซู่เหวยก็ไม่สามารถแต่งเพลงที่โด่งดังได้อีกเลย

จะเอาคุณธรรมก็ไม่มี—คบซ้อน ด้านหนึ่งก็ใช้ประโยชน์จากเจ้าของร่างเดิม อีกด้านก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเมียน้อย ลูกก็อายุหลายขวบแล้ว ลูกคนที่สองก็ใกล้จะคลอด

ผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลย จิ่วซีเดาสุ่มว่าเจ้าของร่างเดิมคงจะตาบอดสนิท

ถ้าไม่ตาบอด จะไปชอบคนน่าเกลียดที่ไม่มีอะไรดีได้อย่างไร?

หลี่ซู่เหวยเป็นนักร้อง นักร้องชื่อดัง

จิ่วซีต้องการแก้แค้น จึงทำตามคำแนะนำของเพื่อนเข้าร่วมการออดิชั่น และเดบิวต์ในฐานะไอดอลเกิร์ลกรุ๊ป ซึ่งก็เป็นวิธีที่ดี

ไม่รู้ว่าเมื่อหลี่ซู่เหวยเห็นไอดอลหญิง นักร้องหญิงที่หน้าตาคล้ายกับอดีตภรรยาของเขายืนอยู่ตรงหน้า เขาจะทำหน้าอย่างไร?

จิ่วซีรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ตั้งตารอที่จะได้เห็นทั้งสองคนพบกันจริงๆ

เมืองหลวง ทอมสันริเวอร์ไซด์การ์เด้น A ชั้น 10 หลี่ซู่เหวยทำฟิกเกอร์แตกโดยไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาของเขากระตุกไม่หยุด

รู้สึกเหมือนเป็นความสงบก่อนพายุจะมา

หยางเซียวซานผลักประตูห้องน้ำออกมา เห็นหลี่ซู่เหวยที่ดูกระสับกระส่าย ก็เดินเข้าไปกอดเขา พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ที่รัก คุณเป็นอะไรไปคะ? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ฉันเห็นคุณดูไม่ค่อยมีสมาธิเลย”