บทที่ 959 พ่อแม่ที่นิยมชายดูแคลนหญิง 16

เคยถูกจับตัวไปครั้งหนึ่ง

ถูกทุกคนเข้าใจผิด ไม่เข้าใจ และใส่ร้าย ฉางถานซินเจ็บปวดจนอยากจะฆ่าจิ่วซีตัวการให้ตาย

เธอโทรหาผู้หญิงคนนั้นที่ออกจากคุกแล้ว ถามว่าทำไมรับเงินแล้วไม่ทำงาน

ตกลงกันแล้วว่าจะให้จิ่วซีเป็นแพะรับบาป สาบานว่าจะทำให้จิ่วซีสวมหมวกเขียว!

ทำไมจนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นผู้หญิงท้องโตเลย!

อีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนที่ยอมใครง่ายๆ

ด่าฉางถานซินในโทรศัพท์จนเสียผู้เสียคน ความหมายโดยประมาณคือจิ่วซีไม่ใช่คนอ่อนหัด เธอให้ฉันไปหาเรื่องเขา ก็คือจงใจทำร้ายฉัน เธอรอเลย จะได้เห็นดีกัน!

ฉางถานซินนั่งยองๆ อยู่ในบ้านใหม่ที่ว่างเปล่าอย่างงงงวย กอดเข่าร้องไห้ รู้สึกสิ้นหวังและมืดมนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

การตกแต่งที่เรียบง่าย พื้นปูนที่ไม่มีกระเบื้องตกแต่ง ประตูสีแดงดินที่ติดตั้งเพิ่มเติมในภายหลังซึ่งไม่เข้ากับการตกแต่ง หลอดไฟประหยัดพลังงานราคาไม่กี่หยวน...

ทำให้จิ่วซีที่กำลังเฝ้าดูฉางถานซินอยู่ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจว่า เชือกป่านมักจะขาดตรงที่บางที่สุด โชคร้ายมักจะเลือกคนที่มีชีวิตลำบาก!

คนน่าสงสารย่อมมีส่วนที่น่ารังเกียจจริงๆ!

ระบบอ้วนอยู่ข้างๆ ใช้ดวงตากลมโตสองข้างจ้องมองเจ้าฮัสกี้น้อยอย่างอิจฉา

พูดจาประชดประชันว่า “โห! ตัวการใหญ่ยังจะมาใจอ่อนอีกเหรอ งั้นถ้าให้เริ่มใหม่ แกจะเลือกลงมือเบาๆ หน่อยไหม”

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด แกฝันไปหรือเปล่า?”

จิ่วซีขัดจังหวะระบบอ้วนอย่างรวดเร็ว: “เรื่องน่าสงสารยังอยู่ข้างหลังอีกเยอะ ยิ่งน่าสงสารยิ่งดี อย่างไรก็ตามคนประเภทนี้ไม่เคยสำนึกผิดในปัญหาของตัวเอง”

“ทำงาน!”

ตบลงบนก้นอ้วนๆ ขนปุยของระบบอ้วน จิ่วซีเบิกตากว้างอย่างตกใจ

จ้องมองระบบอ้วนขึ้นๆ ลงๆ

ระบบอ้วนปิดก้นอย่างอึดอัด ตัวสั่นเทา: “เธอ เธอจะทำอะไร เธอไม่ตรงสเปกฉัน ฉันชอบคนมีขน เหมือนฉัน...”

“แกแอบกินโอสถของฉันใช่ไหม?”

ระบบอ้วนรีบปิดปาก ดวงตากลอกไปมาอย่างรู้สึกผิด

“ฉัน..ไม่ได้กินนะ... ที่กินไปทั้งหมดก็เป็นของที่โฮสต์ให้ฉัน!”

จิ่วซีหรี่ตา

จากนั้นก็บีบคอระบบอ้วนแล้วเขย่าอย่างแรง

“ไอ้เวรเอ๊ย! นั่นให้แกเก็บไว้ชั่วคราว! ใครบอกให้แกกิน? แกต้องชดใช้! แกต้องชดใช้!”

จิ่วซีนั่งอยู่ในห้องไลฟ์สด ยิ้มทักทายชาวเน็ตอย่างร่าเริง

พูดถึงจุดประสงค์ที่ฉางถานซินและหวังกุ้ยชุนมาที่อพาร์ตเมนต์คร่าวๆ ทำให้ชาวเน็ตโกรธจัดด่าว่าทั้งสองคนเป็นปลิงดูดเลือดหน้าด้าน

จิ่วซีปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ยิ้มอย่างลึกลับ

“ทุกท่านครับ วันนี้จะมีการแสดงมายากลแมวเหมียวให้ทุกคนได้ชม! อย่าลืมกดไลค์และติดตามนะครับ~”

ระบบอ้วนยืนอยู่นอกกล้อง ดึงชุดราตรีบนตัวอย่างเขินอาย ไม่อยากขยับ

จิ่วซีแยกเขี้ยว: รีบขึ้นมาแสดงสิ แกกินโอสถของฉันไปตั้งเยอะ แสดงศิลปะขายตัวใช้หนี้! เร็วเข้า!

ระบบอ้วนทำหน้าเศร้า

ฮือๆๆ เขาไม่เอา~

จิ่วซีดึงระบบอ้วนเข้ามา ใบหน้าแมวอ้วนๆ ที่ดูไม่สมส่วนปรากฏขึ้นในกล้อง

ระบบอ้วนจอมดราม่าเมื่อครู่ยังอิดๆ ออดๆ เขินอายอยู่เลย

ตอนนี้พอเห็นชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดชมว่าเขาน่ารักน่าเอ็นดู ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ไม่ต้องให้จิ่วซีเตือน ในมือถือไม้เท้าเล็กๆ ยืนอยู่บนเวทีเล็กๆ ที่จิ่วซีเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษแล้วบิดตัวไปมา

สุดท้ายก็ไม่ต้องให้จิ่วซีควบคุมเวที ก็สามารถดึงดูดแฟนคลับได้เป็นจำนวนมาก

เจ้าระบบอ้วนนั่นติดใจการไลฟ์สด แสดงอย่างเต็มที่ไม่มีเบื่อ

ก็ได้รับกลุ่มแฟนคลับจำนวนมาก ในเวลาเพียงสามวัน ผู้ติดตามบัญชีของจิ่วซีก็ทะลุสิบล้าน

พรีเซนเตอร์ต่างๆ หลั่งไหลเข้ามา

ไม่ว่าจะเป็นอาหารแมว เสื้อผ้า อาหารเสริม ยาเสริมความงาม โฆษณารับไม่หวาดไม่ไหว

สิ่งนี้กลับทำให้ฉางถานซินที่แอบติดตามจิ่วซีอยู่ อิจฉาจนหน้าตาบิดเบี้ยว เกลียดจนนอนไม่หลับทั้งคืน ในหัวคิดแต่เรื่องจะวางแผนทำร้ายคนตลอดทั้งวัน

แต่ก่อนที่เธอจะได้ลงมือร่วมมือกับพ่อค้าแมวเพื่อขโมยแมว เรื่องอื้อฉาวของสองสามีภรรยาสกุลหม่าก็ถูกเปิดโปงออกมา

สองสามีภรรยาชราต่างก็มีโลกส่วนตัวของตัวเอง

โดยเฉพาะพ่อหม่า ตอนที่ถูกจับได้กำลังมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นอยู่

และคนที่ค้นพบเรื่องอื้อฉาวของพ่อหม่า ก็คือจิ่วซีที่พาระบบอ้วนอินฟลูเอนเซอร์ไปผจญภัยตามร้านต่างๆ

ตอนที่จิ่วซีไลฟ์สดได้ใช้กลอุบาย ทำให้เสียงของทั้งสองคนดังขึ้นอย่างไม่จำกัด แล้วก็ถูกชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดค้นพบ

นักแสดงที่จัดฉากไว้ก็โยนคำถามออกมาอย่างถูกจังหวะ: บล็อกเกอร์ครับ ผู้ชายคนนั้น ดูเหมือนจะเป็นพ่อแท้ๆ ของสามีพี่สาวคุณนะครับ

หินก้อนเดียวสร้างคลื่นพันชั้น

ความอยากรู้อยากเห็นของชาวเน็ตเอาชนะเหตุผล

ต่างก็ขอให้จิ่วซีอย่าไปไหน เฝ้ารอดูว่าคนนี้คือพ่อหม่าหรือไม่

จิ่วซีในฐานะพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย ย่อมไม่ไปนั่งแอบดูความเป็นส่วนตัวของคนอื่นที่หน้าประตู มันจะส่งผลเสียขนาดไหนกัน

รอให้ทั้งสองคนเสร็จกิจ จิ่วซีก็หันกล้องไปที่พ่อหม่า เป็นเขาจริงๆ!

สีหน้าของฉางถานซินและหม่าซางเฟินเหม็นยิ่งกว่าอุจจาระ

โดยเฉพาะหม่าซางเฟินที่เห็นท้องของผู้หญิงที่ใกล้จะคลอด ก็โกรธจนแทบคลั่ง

จิ่วซีอยู่ข้างๆ ห้ามทัพ

“โอ๊ย ผู้ชายก็แบบนี้แหละ ใครบ้างจะไม่นอกใจ พี่สาว รีบไปห้ามพี่เขยเร็ว ลงมือทำร้ายคนมันไม่ถูกนะ อย่างไรก็ตาม พี่เขยเองก็มีเมียน้อยอยู่ข้างนอกเหมือนกัน...”

จิ่วซีรู้ตัวว่าพูดพลาดไป รีบปิดปากแล้วจากไป

“เอ่อ ผมมีธุระ พวกคุณคุยกันไปเถอะ”

จิ่วซีเพิ่งจะเดินออกจากประตู ก็ได้ยินเสียงฉางถานซินกับหม่าซางเฟินทะเลาะกัน

ที่บังเอิญยิ่งกว่านั้นคือ ไม่กี่วันต่อมาก็มีรูปและวิดีโอของแม่หม่าที่เลี้ยงดูผู้ชายขายบริการหลุดออกมา

แน่นอนว่าผู้ชายขายบริการถูกเซ็นเซอร์ เพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัวของอีกฝ่ายอย่างเต็มที่

จิ่วซีประทับใจในความดีของตัวเองอีกครั้ง

คราวนี้บ้านสกุลหม่าโด่งดังไปทั่ว

ชื่อเสียงบนโลกออนไลน์ตกต่ำอย่างรวดเร็ว

หากจะบอกว่าเมื่อก่อนฉางถานซินยังมีแฟนคลับไร้สมองอยู่บ้าง ตอนนี้ก็คือร่วงหล่นจนเกลี้ยงยิ่งกว่ากิ่งไม้ที่ไร้ใบ

ไม่เพียงเท่านั้น ฉางถานซินยังต้องเผชิญกับค่าปรับจากการผิดสัญญาจำนวนมาก ผู้ค้าฟ้องร้องฉางถานซินทั้งสองคนต่อศาล โดยอ้างว่าฉางถานซินทำลายภาพลักษณ์และผิดสัญญา ทำให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวง

ทั้งสองคนยังคิดจะแอบยักย้ายถ่ายเททรัพย์สิน แล้วทำเป็นไม่ยอมรับและไม่ชดใช้

ไม่คิดว่าศาลจะเร็วกว่าหนึ่งก้าว ผู้ค้าหลายรายยื่นขอให้บังคับคดี

สุดท้ายทั้งสองคนพร้อมกับบ้านสกุลหม่าก็ชดใช้จนหมดตัว แม้แต่บ้านใหม่ก็ถูกจำนองให้ศาลขายทอดตลาด

กลับมาที่บ้านเก่าที่ทรุดโทรมอีกครั้ง สองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น สี่คนเบียดเสียดกันอยู่

ส่วนจิ่วซีไลฟ์สดก็ยิ่งโด่งดังขึ้นเรื่อยๆ แมวอ้วนน่ารักที่เต้นได้เป็นไฮไลท์สำคัญ ผู้ติดตามเพิ่มจากสิบล้านเป็นห้าสิบล้าน ทำให้ฉางถานซินตามไม่ทัน

“ทั้งหมดเป็นเพราะพวกแกถ่วงความเจริญของฉัน พวกแกมันหน้าด้านจริงๆ!”

“เพียะ!”

หม่าซางเฟินตบหน้าฉางถานซินที่กำลังอยู่ไฟแล้วด่าว่า: “พูดอะไรของแก? พ่อแม่ของฉันก็เป็นคนที่แกจะพูดถึงได้เหรอ? ปากดีๆ หน่อย ไม่อย่างนั้นก็ไสหัวไป!”

เตียงขนาดเท่าฝ่ามือเบียดกันสามคน

ใช่

ฉางถานซินคลอดลูกแฝดชายหญิง ทำให้ครอบครัวที่ยากจนอยู่แล้วยิ่งลำบากมากขึ้น

สองสามีภรรยาสกุลฉางเห็นว่าลูกสาวพึ่งพาไม่ได้ ประกอบกับมีญาติมาเกลี้ยกล่อม ทั้งสองคนที่คิดได้ก็เริ่มประจบสอพลอจิ่วซี

แต่จิ่วซีปฏิบัติต่อทั้งสองคนอย่างเย็นชา ปฏิบัติต่อญาติของตระกูลฉางดีกว่าปฏิบัติต่อสองสามีภรรยา

หวังกุ้ยชุนก็เคยโวยวาย แต่ยิ่งเธอโวยวาย ท่าทีของจิ่วซีก็ยิ่งเย็นชา

ถึงกับขู่ว่า หากทั้งสองคนทำอะไรโง่ๆ เขาจะไปตั้งรกรากที่ต่างประเทศ ให้พวกคุณสองคนแก่แล้วไม่มีใครเลี้ยงดู

ค่อยๆ ทั้งสองคนก็ไม่กล้าก่อเรื่อง

ไม่ถึงหนึ่งปี หวังกุ้ยชุนเหยียบเปลือกกล้วยตอนลงบันไดจนขาหักพิการ จิ่วซีให้เงินเดือนละสองพัน พ่อฉางก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก

ฉางถานซินพาลูกกลับบ้านเดิม ตอนแรกยังยุยงความสัมพันธ์กับจิ่วซี แต่ก็ถูกพ่อฉางด่ากลับไป

“แกไม่ใช่ว่าพวกเรานิยมชายดูแคลนหญิงเหรอ? พวกเราใช้เงินกับแกไปกว่าหนึ่งล้าน ก็ไม่เห็นแกจะเลี้ยงดูพวกเราเลย มายุยงให้แตกแยกทุกวัน ตอนนั้นตาบอดไปแล้วที่คิดว่าแกกตัญญู! ไสหัวไป! ต่อไปอย่ามาบ้านนี้อีก! มาครั้งไหนด่าครั้งนั้น!”

ฉางถานซินขาเป๋ ในมืออุ้มลูกชายวัยสามขวบ ลูกสาววัยสามขวบดึงชายกระโปรงของเธอไม่พูดอะไร

“พวกท่านก็แค่นิยมชายดูแคลนหญิง! ยังไม่ให้คนพูดอีกเหรอ?”

พ่อฉางเกลียดลูกสาวคนนี้มาก หยิบไม้กวาดขึ้นมาฟาดใส่ฉางถานซิน

ฉางถานซินด่าทอแล้ววิ่งหนีไป เด็กทั้งสองคนตกใจร้องไห้ ฉางถานซินรีบกอดลูกชายด้วยความสงสารแล้วตะคอกใส่

เด็กหญิงก็กลัว หวังว่าฉางถานซินจะมองมาที่เธอ

แต่ฉางถานซินเห็นลูกสาวคนนี้ก็รำคาญ

ผลักลูกสาวออกไป: “ไปๆๆ! แกเป็นพี่สาว ต้องกล้าหาญปกป้องน้องชาย ร้องไห้ทำไม! ตัวซวย!”

แม่ลูกสามคนลงมาชั้นล่าง พอเดินมาถึงหน้าหมู่บ้านก็เจอจิ่วซีในชุดสูท

จิ่วซีใช้เงินที่ได้จากการไลฟ์สดไปลงทุนในธุรกิจร้านอาหาร โรงพยาบาลสัตว์ และโรงเรียนฝึกสัตว์เลี้ยง ทำกำไรได้อย่างงดงาม

เมื่อเทียบกับฉางถานซินที่ถูกความยากจนกดดันจนหลังงอ ฉางถานซินรู้สึกด้อยค่าอย่างบอกไม่ถูก

“แกมาทำไม? มาดูฉันหัวเราะเยาะเหรอ?!”

ฉางถานซินโกรธจนอาย รู้สึกว่าจิ่วซีเห็นภาพที่เธอเพิ่งถูกไล่ออกจากบ้านเมื่อครู่นี้

จิ่วซีไม่สนใจเธอ มองไปที่เด็กชายในอ้อมแขนของฉางถานซิน และเด็กหญิงที่เดินอยู่ข้างหลังอย่างโดดเดี่ยว

เยาะเย้ย: “เธอไม่ใช่ว่าอวดอ้างตัวเองว่าชายหญิงเท่าเทียมกัน ดูถูกการนิยมชายดูแคลนหญิงเหรอ? ทำไมตอนนี้กลับมาลำเอียงกับลูกๆ ของตัวเองแล้วล่ะ? สองมาตรฐานเหรอ?”

“คุณ!”

ฉางถานซินโกรธจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่ก็ไม่กล้ามีเรื่องกับจิ่วซี จึงได้แต่อุ้มลูกชายแล้วรีบเดินจากไป

ห่างออกไปไกล ยังได้ยินเสียงเธอด่าลูกสาวอยู่

“ตัวภาระตายเร็วๆ สิ! แกไม่ได้กินข้าวเหรอถึงเดินช้าขนาดนี้? ร้องไห้ ร้องไห้! รู้แต่จะร้องไห้! ตอนนั้นน่าจะบีบคอแกให้ตายซะ ไม่เชื่อฟังเหมือนน้องชายเลย!”

ในสายลม มีเสียงร้องไห้ของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่หวาดกลัว

“แม่คะ แม่คะ รอหนูด้วย~”

เอ๊ะ ไหนว่าทูตต่อต้านการนิยมชายดูแคลนหญิงไง?

แค่นี้เหรอ?

ช่างเป็นไอ้แก่สองมาตรฐานจริงๆ

ระบบอ้วนก็ดูถูกอย่างมาก

ถามจิ่วซี: “โฮสต์ ชะตากรรมของเธอก็ไม่ได้น่าสังเวชมากนี่นา”

“ไม่น่าสังเวชเหรอ? ฮิๆ~ เรื่องนี้ไม่แน่หรอก”

จบโลกนี้