บทที่ 839 พี่ชายแต่งงานกับพี่สะใภ้ที่เคยบูลลี่ฉัน 18

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังทะลุเมฆ

จงตู้หลิวถูกลากตัวไป บ้านตระกูลจื่อก็กลับมาสงบสุขชั่วคราว

แต่มีเพียงจิ่วซีเท่านั้นที่รู้ว่าความสงบสุขนี้จะอยู่ได้ไม่นาน

จงตู้หลิวถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อช่วยชีวิต

วุ่นวายกันทั้งคืน ข่าวดีคือลูกรอดแล้ว

แต่ข่าวร้ายคือ ลูกในท้องเนื่องจากถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า คลอดออกมาน่าจะเป็นเด็กที่ป่วยกระเสาะกระแสะ

ถ้าไม่ใช่เพราะอายุครรภ์มากแล้ว หมอคงจะแนะนำให้ทำแท้ง

นี่คือสาเหตุที่จิ่วซีรอจนกระทั่งจงตู้หลิวอายุครรภ์มากแล้วถึงได้เริ่มทรมานอย่างหนัก

เด็กคนนี้ จะต้องมาเผชิญกับนรกบนดินสักครั้ง

ไม่ใช่แค่เด็กคนนี้ ลูกอีกสองคนของจงตู้หลิว จิ่วซีก็จะทำให้พวกเขาได้เกิดมาแน่นอน

เด็กเนรคุณพวกนี้ชาติที่แล้วต่างก็มีส่วนร่วมในการฆ่าเจ้าของร่างเดิม พวกเขากินเลือดกินเนื้อของเจ้าของร่างเดิม ถ้าไม่ถูกทรมานจนตายทั้งเป็น ก็ไม่สมกับวิธีการที่โหดร้ายของจิ่วซีจอมมาร

ลูกของจงตู้หลิวรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ในฐานะแม่ เธอจึงต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

ตรงกันข้าม โก่วลี่ลี่ตั้งครรภ์อย่างมีความสุข กินของอร่อย

ท้องที่อายุเพียงห้าเดือน กลับใหญ่กว่าท้องเจ็ดเดือนของจงตู้หลิวเสียอีก

โก่วลี่ลี่นั่งไม่ติด

เธอค่อนข้างกลัวจิ่วซี

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่าจิ่วซีคือผู้หญิงที่เธอและจงตู้หลิวร่วมกันรังแก โก่วลี่ลี่ก็เริ่มเสียใจที่ไม่ควรเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้

ตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อนที่จิ่วซีปรากฏตัว โก่วลี่ลี่ก็หวาดกลัวมาตลอด เธอกลัวว่าจิ่วซีจะใช้วิธีเดียวกับที่ใช้กับจงตู้หลิวมาใช้กับเธอ

การที่จงตู้หลิวมาถึงจุดนี้ได้ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับจิ่วซีที่อยู่ตรงหน้าเลย

โก่วลี่ลี่ถึงขนาดรู้จากเสวียหยูน้องชายของเธอว่า จิ่วซีไม่เพียงแต่เคยมาหาเธอ แต่ยังให้เสวียหยูไปก่อกวนจงตู้หลิว จุดประสงค์ก็คือเพื่อสร้างความรำคาญใจและทำให้คนขยะแขยง เพื่อให้สองสามีภรรยาหวังเหอรังเกียจและปฏิเสธจงตู้หลิวที่ไม่เรียบร้อย

เดิมทีโก่วลี่ลี่ชอบหน้าตาและฐานะของจื่อซื่อ

ประกอบกับที่เธอแอบแข่งขันกับจงตู้หลิวมาตลอด ดังนั้นตอนที่จิ่วซีโทรมาหาเธอ โก่วลี่ลี่ก็แทบจะไม่ลังเลที่จะรับภารกิจยั่วยวนจื่อซื่อ

ได้เงิน มีโอกาสสร้างความรำคาญให้จงตู้หลิว และยังมีโอกาสได้ดีเพราะลูก โก่วลี่ลี่บอกว่าภารกิจนี้เธอปฏิเสธได้ยาก

เมื่อสังเกตเห็นความไม่สบายใจของโก่วลี่ลี่ จิ่วซีก็ยิ้มแล้วพูดว่า “เป็นอะไรไป? หนาวเหรอ? ฉันจะลดแอร์ลงอีกหน่อยไหม? ถ้ายังไม่พอ ฉันจะให้คนเอาแอร์มาให้เธอสิบเครื่อง”

“พอแล้ว พอแล้ว อุณหภูมิกำลังดี”

โก่วลี่ลี่พูดอย่างระมัดระวัง ถามจิ่วซีว่ามีข้อเรียกร้องอะไรไหม?

จิ่วซีหยิบบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋า “ในนี้มีเงินอยู่แสนหนึ่ง เธอต้องรีบบำรุงร่างกายให้ดี คลอดลูกก่อนจงตู้หลิว ดังนั้น ต้องคลอดก่อนกำหนด เข้าใจไหม? ลูกจะต้องแข็งแรงกว่าของจงตู้หลิว ถ้าทำได้ดี ฉันจะช่วยให้เธอเข้าบ้านตระกูลจื่อ”

ประโยคสุดท้ายเป็นเหมือนยาชูกำลัง

โก่วลี่ลี่ดีใจจนเนื้อเต้น

“จริงเหรอคะ? งั้น หนู หนูจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบแน่นอนค่ะ คุณหนูจื่อ ท่านมีเรื่องอื่นอีกไหมคะ? หนูทำได้ทุกอย่างค่ะ!”

จิ่วซียืนขึ้น แล้วพูดว่า “รีบทำให้จื่อซื่อสนใจเธอ เธอสามารถเริ่มจัดการกับจงตู้หลิวได้เลย ทำยังไงให้โกรธก็ทำไป”

“เข้าใจแล้ว!”

โก่วลี่ลี่ส่งจิ่วซีออกไปอย่างนอบน้อม แล้วจูบบัตรธนาคารอย่างมีความสุข

“ฮ่าๆๆๆ ได้เงินอีกแล้ว! โลกของคนรวยมันช่างยิ่งใหญ่! ฉันจะต้องแต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ให้ได้! ลูกชาย แม่จะทำให้ลูกเกิดมาเป็นที่รักยิ่งกว่าไอ้ลูกไม่มีพ่อของนังแพศยานั่น!”

จิ่วซีไม่ได้กลับบ้านตระกูลจื่อ แต่ไปที่บริษัทโดยตรง

ผ่านไปหลายเดือนของการบริหารงาน แทบจะไม่มีใครในบริษัทที่ไม่ยอมรับในตัวจิ่วซี

จิ่วซีเก่งในการซื้อใจคน แค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อย ก็สามารถทำให้คนในบริษัทเห็นได้ว่าตามใครถึงจะมีอนาคตที่ดีกว่า

ในจำนวนนั้นมีคนเก่งๆ ที่พร้อมจะออกจากบริษัทไปเริ่มต้นธุรกิจใหม่กับจิ่วซี

ก่อนหน้านี้ตอนที่บริษัทอยู่ภายใต้การนำของจื่อซื่อ พวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไร

แต่คนเราก็อดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบ เมื่อมีจิ่วซีเป็นต้นแบบที่โดดเด่น จื่อซื่อก็ดูธรรมดาไปเลย

พอจิ่วซีมาถึงบริษัท คนเก่งๆ ใต้บังคับบัญชาก็เหมือนถูกฉีดเลือดไก่ อยากจะแสดงความสามารถให้จิ่วซีเห็น

เลขานุการรายงานสถานการณ์ล่าสุดให้จิ่วซีฟัง จิ่วซีไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจตัดสินใจแล้วว่า บริษัท ควรจะอยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเองอย่างสมบูรณ์

“คนที่พูดถึงคราวที่แล้ว วันนี้ให้พวกเขาไสหัวไปให้หมด หลักฐานเธอรวบรวมไว้แล้วใช่ไหม?”

เลขานุการพยักหน้า “ประธานซีครับ คนสิบกว่าคนนั้นเป็นคนของอดีตประธานจื่อ ผมทำตามคำแนะนำของท่าน ก็พบว่าคนเหล่านี้อาศัยความสัมพันธ์กับประธานจื่อทั้งสองคนแอบรับเงินใต้โต๊ะ ยักยอกเงินทุน หลักฐานแน่นหนา ตราบใดที่ไม่คิดจะติดคุก ก็ไม่มีใครกล้าต่อต้านแน่นอนครับ”

“ไม่เลว ไปจัดการให้เรียบร้อยหน่อย”

หลังจากเลขานุการออกไป จิ่วซีก็พักอยู่ที่บริษัท

ทางด้านเลขานุการเพิ่งจะจัดการกับลูกน้องคนสนิทของจื่อซื่อไปกลุ่มหนึ่ง โทรศัพท์ของจื่อซื่อก็โทรเข้ามา

โทรศัพท์ของจื่อกั๋วฮั่วก็ตามมาติดๆ ทั้งสองคนต่างก็ถามจิ่วซีว่ากำลังทำอะไรอยู่ ทำไมถึงไล่คนของพวกเขาออก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งจื่อกั๋วฮั่วมีปฏิกิริยาที่รุนแรงที่สุด

เขาด่าจิ่วซีในโทรศัพท์ว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วมีความคิดที่ไม่ควรมีหรือเปล่า

“จิ่วซี พ่อรู้ว่าลูกมีความคิดเห็นต่อพี่ชายของลูก ลูกสามารถโกรธและระบายออกมาได้ แต่ไม่สามารถเอาคนเก่าแก่ของบริษัทมาเป็นเครื่องระบายอารมณ์ได้ การทำแบบนี้จะทำให้ลูกดูไม่เป็นผู้ใหญ่ และจะทำให้ทุกคนเสียใจ”

จื่อกั๋วฮั่วเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงอ่อนลง “ซีซี ช่วงนี้ลูกยุ่งกับการดูแลบริษัท คงจะเหนื่อยแล้วสินะ ไม่เป็นไร พ่อเข้าใจลูก งั้นลูกไปเที่ยวพักผ่อนข้างนอกสักสองวัน พออารมณ์ดีแล้วค่อยกลับมาบริหารบริษัท”

จิ่วซีรอจนเขาพูดจบ ถึงได้พูดช้าๆ ว่า “พ่อคะ หนูไม่เหนื่อยค่ะ แล้วหนูก็ไปไหนไม่ได้ด้วย พี่ชายเป็นคนคลั่งรัก ตราบใดที่จงตู้หลิวยังไม่หายไป พี่ชายก็ไม่สามารถรับช่วงต่อบริษัทได้ ไม่อย่างนั้นวันไหนบริษัทเปลี่ยนเป็นนามสกุลจงก็ไม่รู้”

“อีกอย่าง พ่อคะช่วงนี้สุขภาพจิตพ่อไม่ค่อยดี ก็มีแต่หนูที่สามารถดูแลบริษัทได้ไม่ใช่เหรอคะ!”

ในตอนนี้จื่อกั๋วฮั่วยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกเหรอ?

จิ่วซีจงใจทำ

แต่จื่อกั๋วฮั่วก็เจ้าเล่ห์

ถึงแม้จะรีบร้อนเรื่องบริษัท แต่การยั่วโมโหจิ่วซีก็ไม่ใช่การกระทำที่ฉลาด

สมองของจื่อกั๋วฮั่วทำงานอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมา

“ซีซีนะ ถ้าลูกไม่เหนื่อยก็ดีแล้ว พ่อตามใจลูกทุกอย่าง ลูกไปทำงานเถอะ ถ้ามีอะไรพ่อจะแจ้งให้ทราบ”

จิ่วซีเดาได้ว่าจื่อกั๋วฮั่วกำลังคิดแผนร้ายอยู่ แต่ไม่เป็นไร แผนการร้ายใดๆ ก็ใช้ไม่ได้ผลกับเธอ

จิ่วซีเดาได้ว่าตัวเองได้แตะต้องคนสนิทของสองพ่อลูกตระกูลจื่อ ทั้งสองคนจะต้องลงมืออย่างแน่นอน

แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้

จื่อซื่อบุกเข้ามาในบริษัท ชี้หน้าด่าจิ่วซีอย่างสาดเสียเทเสีย ไม่มีท่าทีและบุคลิกของนักศึกษาปริญญาโทเลยแม้แต่น้อย

เขาพูดอย่างโกรธเกรี้ยว “แกหมายความว่ายังไง? เสี่ยวหยางมีปัญหาตรงไหน? แกมีสิทธิ์อะไรมาไล่เขาออก? แล้วก็ลุงจง เขาทำงานดูแลเรื่องจิปาถะและโลจิสติกส์อย่างขยันขันแข็ง ทำไมแกถึงไล่เขาออกอย่างเลือดเย็นขนาดนี้! ทำไม!”

“ทำไม?”

จิ่วซีพึมพำกับตัวเอง

มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “เพราะว่า เหอะๆ เธอลองพูดสิ?”