บทที่ 804 ใครจะชดใช้ชีวิตให้น้องสาวของฉัน 2

ดังนั้น ชะตากรรมอันน่าเศร้าของจางฝูหยวนก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ในที่สุดเจ้าของร่างเดิมก็จะถูกเด็กผู้หญิงสามคนพาคนมาผลักตกน้ำจนจมน้ำตาย

จิ่วซีพูดตรงไปตรงมา “พ่อแม่คะ ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว พวกท่านรู้ไหมว่าน้องสาวตายเพราะอะไร”

จางฝูหยวนทุบโซฟาด้วยกำปั้น กัดฟันพูด “เราไม่รู้ว่าอาเสวียตายเพราะอะไร! ตำรวจก็เลยไม่รับแจ้งความ”

จิ่วซีปัดผมที่เกะกะออกไป หายางรัดผมมารวบไว้

แล้วก็ถามสองสามีภรรยา “หนูเหมือนน้องสาวไหมคะ”

ซู่อ้ายเหมยไม่เข้าใจ

จางฝูหยวนเข้าใจแล้ว

เขาปฏิเสธทันที

“ไม่ได้ น้องสาวของลูกตายไปแล้ว พ่อจะให้ลูกไปเสี่ยงอีกไม่ได้ ลูกอย่าคิดเลย เรื่องของน้องสาวของลูก เราจะหาทางเอง ลูกอย่าเข้ามายุ่งเลย”

“พ่อของลูก พวกคุณกำลังพูดอะไรกัน”

ซู่อ้ายเหมยรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

จิ่วซีก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว

“ถ้างั้นพรุ่งนี้พวกท่านก็ไม่ต้องไปโรงเรียน ไม่อย่างนั้นหนูจะไปโรงเรียนเอง”

จางฝูหยวนโกรธมาก อยากจะตีจิ่วซี แต่ก็ไม่กล้า

คราวนี้ซู่อ้ายเหมยเข้าใจแล้ว

รีบห้ามจิ่วซี “ซีซี ลูกอย่าใช้อารมณ์ เรื่องนี้มีพ่อกับแม่อยู่ หน้าที่หลักของลูกคือเรียนหนังสือ เรื่องอื่นไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ลูกหวั่นไหว”

“แล้วยังไงคะ พวกท่านก็ยังไม่ฟังคำแนะนำของหนูเหรอ จ้างทนาย หาหลักฐาน แบบนี้ถึงจะจัดการอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว”

น้ำเสียงของจิ่วซีเย็นชา แววตาคมกริบ สองสามีภรรยารู้สึกด้อยกว่าในทันที

จางฝูหยวนถูกออร่าที่จิ่วซีปล่อยออกมาข่มจนพูดไม่ออก

จิ่วซีกางมือออก “พรุ่งนี้หนูจะไปโรงเรียน แต่งตัวเหมือนน้องสาว พวกท่านไม่ต้องกังวล หนูจะใช้กล้องบันทึกทุกอย่าง พวกท่านคอยดูคอมพิวเตอร์ของหนูอยู่ข้างนอก ก็เหมือนกับนักข่าวสัมภาษณ์สดนั่นแหละ”

“ไม่ได้!”

จางฝูหยวนยังคงไม่วางใจ

จิ่วซีจ้องมองเขาตรงๆ “พ่อคะ พวกท่านไปสถานีตำรวจ อีกฝ่ายปฏิเสธที่จะรับแจ้งความโดยอ้างว่าไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนใช่ไหมคะ เหตุผลคือเกี่ยวข้องกับนักเรียน ต้องปกป้องผู้เยาว์”

“ซีซี ลูกรู้ได้ยังไง”

ซู่อ้ายเหมยเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“เพราะในมหาวิทยาลัยของน้องสาวมีนักเรียนอาชีวะ พวกท่านยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครรังแกน้องสาว เพราะโรงเรียนควบคุม พวกท่านเข้าไปไม่ได้เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าทีที่เหมือนจะไปก่อเรื่องของพวกท่าน ยามก็ยิ่งไม่ยอมให้พวกท่านเข้าไป”

“มีแต่หนูเท่านั้น ที่แกล้งทำเป็นน้องสาวเข้าไป ทางโรงเรียนยังไม่รู้ว่าน้องสาวตายแล้ว ครูประจำชั้นกับคนในห้องบางคนอาจจะเดาได้ แต่ในใจมีเรื่องไม่ดีอยู่ คงไม่กล้ายืนยันว่าคนที่ตายคือน้องสาว”

เพราะตอนนั้นจางจิ่วเสวียถูกนังเลวสามคนนั้นใช้ตะเกียบแทงอวัยวะเพศจนบาดเจ็บสาหัส จึงต้องลาป่วย

ครูประจำชั้นรู้เรื่องบางอย่าง แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่ได้ให้ความเป็นธรรมกับจางจิ่วเสวีย

สิ่งนี้ยิ่งทำให้จางจิ่วเสวียถูกรังแกอย่างรุนแรงมากขึ้น

จางจิ่วเสวียลาป่วยห้าวันเพื่อไปหาหมอ วันแรกที่กลับมาก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง วันที่สองเจ้าของร่างเดิมถึงได้พบว่าจางจิ่วเสวียตัวแข็งไปแล้ว

เลือดที่เหนียวข้นเปลี่ยนสีไปบ้าง เจ้าของร่างเดิมทนรับความสะเทือนใจนี้ไม่ไหวจึงสลบไป

สองสามีภรรยาจางฝูหยวนยุ่งอยู่กับงานมาโดยตลอด ค่าผ่อนบ้านผ่อนรถทำให้ทั้งสองคนหายใจไม่ทั่วท้อง ประกอบกับลูกสาวทั้งสองคนก็เป็นเด็กดีมาตลอด สองสามีภรรยาจึงวางใจลูกสาวทั้งสองคนมาก

สองสามีภรรยาทำงานล่วงเวลาเสร็จกลับบ้าน ลูกสาวคนโตไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร ลูกสาวคนเล็กก็ไม่รู้ว่าเสียชีวิตไปนานแค่ไหนแล้ว

เมื่อจัดการเรื่องงานศพของลูกสาวคนเล็กเสร็จ ก็เป็นวันที่ห้าแล้ว

สองวันต่อมาสองสามีภรรยาก็เจรจากับตำรวจมาโดยตลอด หวังว่าจะได้สืบสวนสาเหตุการตายของลูกสาวคนเล็ก

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเป็นผู้รับเรื่องของสองสามีภรรยา เขาให้ทั้งสองเตรียมเอกสารต่างๆ สุดท้ายก็บอกว่าไม่สามารถรับแจ้งความได้ สรุปคือปัดความรับผิดชอบไปเรื่อยๆ

ทั้งสองคนจึงต้องหาทางเริ่มจากโรงเรียน

จิ่วซีวิเคราะห์อย่างรอบด้าน ทั้งสองคนนึกเหตุผลที่จะโต้แย้งไม่ออกในทันที

“แต่ว่า ถ้าหากลูก”

“ไม่มีถ้าหากค่ะ พ่อคะ ท่านต้องเชื่อหนู คนที่มีเรื่องปิดบัง พอเห็นหนูจะต้องเผยพิรุธออกมาแน่ๆ และพวกท่านก็คอยดูไลฟ์สดอยู่ตลอด ก็จะสามารถหาเบาะแสได้ สิ่งเหล่านี้สามารถใช้เป็นหลักฐานได้ทั้งหมด”

“งั้น งั้นก็วันเดียว ตอนเย็นพ่อจะโทรหาครูประจำชั้นของลูกให้มารับลูกออกมา”

“ได้”

เรื่องนี้ก็ตกลงกันตามนี้ จิ่วซีเปิดประตูห้องของจางจิ่วเสวีย แล้วแต่งตัวตามความชอบและนิสัยของจางจิ่วเสวีย

ฝึกฝนอยู่หนึ่งชั่วโมงเต็ม จนแน่ใจว่าเลียนแบบได้ถึงแก่นแล้ว จิ่วซีก็จากไปอย่างพอใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น จางฝูหยวนส่งจิ่วซีไปโรงเรียนอย่างประหม่า มองดูจิ่วซีหยิบบัตรนักเรียนของลูกสาวคนเล็กออกมาผ่านการตรวจของยาม แล้วก็รออยู่ข้างนอกด้วยความกังวลใจอยู่ครึ่งวัน

จิ่วซีเข้าโรงเรียนไปแล้ว ก็มุ่งตรงไปยังห้องเรียนครุศาสตร์ปีสามของจางจิ่วเสวีย

ตอนที่เข้าไปกำลังเรียนอยู่ ทันทีที่จิ่วซีเปิดประตู สายตาห้าสิบคู่ในห้องเรียนก็จ้องมองมาที่จิ่วซีอย่างไม่วางตา

จิ่วซีหดตัวโดยไม่รู้ตัว ก้มหน้าห่อไหล่ เดินไปนั่งที่หลังห้องอย่างรวดเร็ว

อาจารย์ที่สอนเป็นผู้หญิงสาวสวย แต่งตัวทันสมัยมาก

จิ่วซีเพิ่งจะนั่งลง อาจารย์สาวก็เรียกชื่อให้จิ่วซีตอบคำถาม

ทันใดนั้นก็มีคนมากมายมองจิ่วซีอย่างเยาะเย้ย

จิ่วซีสังเกตเห็นว่ามีบางคนส่ายหน้าถอนหายใจด้วยความสงสาร

อาจารย์สาวไม่พอใจที่จิ่วซีมองไปทั่ว ทำหน้าบึ้งแล้วถามจิ่วซีว่า “เธอมาทำอะไร ถามคำถามก็ตอบไม่ได้ มีแต่หน้าตาไม่มีความรู้! นั่งลง!”

ในห้องเรียนมีคนหัวเราะเสียงดัง

จิ่วซีก้มหน้าลง ไม่พูดอะไรสักคำ เหมือนกับจางจิ่วเสวียที่เงียบขรึม

หลังเลิกเรียน จิ่วซีเก็บของอย่างเชื่องช้า มีคนรวมกลุ่มกันกระซิบกระซาบ สายตาคอยมองมาที่จิ่วซีเป็นระยะ

“เฮ้ เธอไม่ได้ถูกสามปีศาจจากห้องปฐมวัยศึกษาตีอย่างหนักเหรอ ฉันจำได้ว่าอาหยูเคยบอกว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนตอนกลางคืน ได้ยินเสียงทุบตีดังมาจากหอพักข้างๆ”

“คุณพูดถูก จางจิ่วเสวียไปขัดใจสามคนนั้น วันนั้นถูกทารุณกรรมอย่างหนัก เสียงร้องน่ากลัวมาก”

จิ่วซีมองตามเสียงไป ที่ตำแหน่งด้านหน้าซ้ายใกล้กับโต๊ะอาจารย์ มีเด็กผู้หญิงสามคนกำลังมองจิ่วซีอยู่

เมื่อเห็นจิ่วซีมองมาที่ตัวเอง ทั้งสามคนก็รีบแยกย้ายกันไป

ตอนเช้ายังมีคาบเรียนสุดท้าย คือคาบเรียนของครูประจำชั้นของจางจิ่วเสวีย

จิ่วซีนอนอยู่บนโต๊ะ จ้องมองคนที่เดินเข้ามาในห้องเรียนจากประตูอย่างไม่กระพริบตา

เหลาจงหนีบหนังสือไว้ใต้แขน รองเท้าหนังที่ขัดจนเงาวับกระทบพื้นดังตึกๆๆ

เหลาจงยิ้มแย้ม กวาดสายตามองจิ่วซี รอยยิ้มแข็งค้าง

เขาไอสองสามครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความผิดปกติของตัวเอง แล้วเริ่มสอนตามปกติ

ทันใดนั้น เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยองก็ดังขึ้นข้างหูเขา

“อ๊าก!! คืนชีวิตให้ฉันมา!”