บทที่ 779 เขามีความผิด แต่ความรักของเขานั้นบริสุทธิ์ 5

จิ่วซีใช้เข็มขัดหนังตบใบหน้าของผู้หญิงที่อยู่ใต้เท้าของเธอ เยาะเย้ยว่า: “ได้ยินไหม? ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์นะ พวกโง่! เข้ามาที่นี่แล้วก็อย่าคิดที่จะออกไปอย่างบริสุทธิ์เลย!”

ปล่อยหญิงสาวผมสั้น มองสำรวจเด็กสาวสองคนที่แก้มบวมแดงและดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็หยิบบุหรี่ซิการ์จากกระเป๋าออกมาจุด

ควันบุหรี่ทำให้มองไม่เห็นสีหน้าของจิ่วซี แต่กลิ่นอายความโหดเหี้ยมที่แผ่ออกมาจากตัวจิ่วซีทำให้ทั้งสองคนหวาดกลัวมาก

“ไป ที่นั่นมีเสื้อผ้า เปลี่ยนแล้วออกไปทำงาน”

ชายกล้ามใหญ่ที่พาพวกเธอมาใช้นิ้วชี้ไปที่ราวแขวนเสื้อผ้าที่วางอยู่ตรงมุม ที่นั่นมีเสื้อผ้าสีสันสดใสที่ใช้ผ้าน้อยมากแขวนอยู่มากมาย

และไม่มีอะไรปิดบัง

ความหมายของผู้ชายคนนั้นชัดเจนมาก คือต้องการให้ทั้งสองคนเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าสาธารณชน

“ไม่ ไม่ควรเป็นแบบนี้ พี่เฉา พี่ไม่ได้บอกว่าพวกเราไม่ต้องทำงานต่ำต้อยพวกนี้เหรอ? พวกเรายังเป็นนักเรียน พวกเรา”

"เพียะ เพียะ!"

ผู้หญิงที่พูดไม่ทันจบประโยค ก็ถูกไอ้หัวทองหื่นกามที่อยู่ใกล้ที่สุดจับผมไว้ แล้วตบเข้าที่ใบหน้าของเธอสองครั้ง

“นังแพศยาเหม็นๆ คิดว่าพวกเราพูดจาเหลวไหลใช่ไหม? บอกให้เปลี่ยนก็เปลี่ยน! อย่าพูดมาก! พวกสวะที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อย่างพวกเธอ มีประโยชน์แค่ปรนนิบัติผู้ชายเท่านั้น ถ้าไม่พอใจ ก็กลายเป็นคนข้างในนั้นซะ”

ขณะที่พูดอยู่ ห้องด้านในที่ถูกผ้าม่านปิดไว้ก็ถูกดึงเปิดออก

“อ๊า!!”

ทั้งสองคนตกใจกับภาพที่เห็นข้างในไม่น้อย ถอยหลังกรูดเหมือนเห็นผี

จิ่วซีเหลือบมองรอยเลือดเต็มพื้น แล้วสูบบุหรี่เพื่อปกปิดอาการ

บนเตียงเหล็กมีผู้หญิงคนหนึ่งถูกมัดอยู่ มองไม่เห็นใบหน้า

ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นกำลังใช้กรรไกรกรีดหน้าท้องของผู้หญิงอย่างใจเย็น แล้วยัดผงสีขาวห่อใหญ่เข้าไปในท้องของผู้หญิง

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ตายสนิทอย่างเห็นได้ชัด ตอนที่ชายหน้าบากกรีดท้องของเธอ ผู้หญิงคนนั้นยังคงสั่นเทาอย่างรุนแรง

กระบวนการทั้งหมดเต็มไปด้วยความโหดร้ายและเลือดสาด

มนุษย์ ในขณะนี้ ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป แต่เป็นเครื่องมือเหมือนสัตว์

ชายหน้าบากใช้ด้ายเย็บแผล ขณะที่เย็บก็เหลือบมองผู้หญิงสองคนที่หน้าซีดและอาเจียนแห้งๆ

“มีของใหม่มาอีกแล้วเหรอ?”

เสียงแหบแห้ง ลำคอเหมือนถูกน้ำร้อนลวก ฟังแล้วรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

สายตาของซ่งฟู่ซื่อกวาดผ่านจิ่วซีที่ดูใจเย็นและสงบ แล้วมองไปยังผู้หญิงสองคนที่ตกใจจนหน้าซีดและร้องไห้ไม่หยุดอย่างสนใจ หัวเราะ: “ก็ของใหม่น่ะสิ น่าเสียดายที่หน้าตาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ รูปร่างก็ไม่ดีเท่าผู้หญิงของสถานเริงรมย์เย่เหมย ไม่อย่างนั้นก็ต้องลองชิมรสชาติหน่อยแล้ว”

การเคลื่อนไหวในมือของชายหน้าบากไม่หยุด

ใช้มีดกรีดหน้าอกของผู้หญิง แล้วหยิบท่อเรียวยาวออกมาคว้านไขมันและเนื้อข้างในออก ยัดยาเสพติดเข้าไปในหน้าอก

จิ่วซีเตะผู้หญิงสองคนอย่างไม่สบอารมณ์

“รีบลุกขึ้นมา ทำงานได้แล้ว ทำไมต้องสำออยด้วย? คิดว่านี่เป็นบ้านของเธอหรือไง?”

ผู้หญิงสองคนกอดกันร้องไห้

ทุกสิ่งที่นี่ทำให้ทั้งสองคนที่ไม่เคยเห็นความโหดร้ายมาก่อนรู้สึกหวาดกลัว

โดยเฉพาะการยัดของเข้าไปในร่างกายมนุษย์

พวกเธอเคยอ่านในตำราว่า ผู้ค้ายาเสพติดทำทุกวิถีทางเพื่อลักลอบขนยาเสพติด

แต่พวกเธอต่างก็เพิกเฉยต่อความจริงที่โหดร้ายนี้โดยไม่รู้ตัว

จำได้เพียงความรักแบบประธานจอมเผด็จการที่พระเอกซ่งจิงโจวมีต่อนางเอก

พวกเธอแค่อิจฉาที่ถูกราชายาเสพติดอย่างซ่งจิงโจวรักและตามใจ แต่ไม่ต้องการที่จะถูกบังคับให้ค้าประเวณีแบบนี้ในตอนนี้

ทั้งสองคนเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน

อ่านนิยายเล่มนั้นด้วยกัน

เสียใจกับการตายของพระเอก และเสียดายความรักที่ซ่งจิงโจวรักแต่ไม่ได้ครอบครอง ทั้งยังตำหนิเหนียนไอ้หลัวที่ไม่รู้จักบุญคุณ ไม่สามารถรักซ่งจิงโจวได้ดี

พวกเธอหวังว่าซ่งจิงโจวจะมีจุดจบที่ดี เพราะเขามีความรักที่ยิ่งใหญ่!

ท้ายที่สุดแล้ว ความรักไม่มีความผิด ถ้าซ่งจิงโจวไม่ถูกบีบบังคับ ใครจะอยากเป็นราชายาเสพติดล่ะ?

ดังนั้น ซ่งจิงโจวสามารถได้รับการอภัยได้

ทั้งสองคนทะลุมิติเข้ามาในโลกในหนังสือที่ตัวเองชื่นชอบอย่างไม่ทราบสาเหตุ หลังจากตระหนักว่าตัวเองทะลุมิติมาแล้ว ทั้งสองคนก็กอดกันร้องไห้และหัวเราะ เพลิดเพลินกับความรักของราชายาเสพติด

สิ่งที่นางเอกเหนียนไอ้หลัวสามารถให้ซ่งจิงโจวได้ พวกเธอก็ให้ได้

สิ่งที่เหนียนไอ้หลัวให้ไม่ได้ พวกเธอก็ให้ได้!

พวกเธอเสียดายที่ซ่งจิงโจวไม่สามารถโอบกอดความรักได้อย่างสมบูรณ์ อวยพรให้เขาได้รับความรักในชาติหน้า มีชีวิตที่มีความสุข ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความรักที่ลึกซึ้งของซ่งจิงโจว

แต่ตอนนี้ ไม่เพียงแต่ถูกตี แต่ยังต้องเผชิญกับการถูกข่มขู่ว่าจะถูกควักอวัยวะ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?!

มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ

ทั้งๆ ที่ผู้ค้ายาเสพติดในหนังสือก็มีเลือดมีเนื้อไม่ใช่เหรอ

มันผิดพลาดตรงไหนกันแน่?

ผู้ชายเต็มห้องต่างพูดจาหยาบคายเยาะเย้ยนักเรียนหญิงสองคน

ทั้งสองคนเดินไปยังมุมห้องด้วยความสั่นเทา ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าออกอย่างช้าๆ

“ฮ่าๆๆๆ นังแพศยาสองคนอย่าแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์หน่อยเลย เมื่อกี้บนรถก็ยอมให้พวกเราลูบคลำไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงทำเป็นหญิงผู้ทรงเกียรติ? พอเถอะ รีบถอดซะ!”

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ยัยผมยาวคนนั้นยังบอกฉันว่า เข้าใจความทุกข์ใจของฉัน บอกว่าฉันถูกบีบบังคับให้เข้ามาในวงการนี้อย่างแน่นอน คนเราไม่มีชนชั้นสูงต่ำ ฮ่าๆๆๆ ช่างไร้เดียงสาจนน่าหัวเราะ ฮ่าๆๆๆ~”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ใบหน้าของผู้หญิงสองคนแดงก่ำราวกับตับหมู

การดูถูกอย่างโจ่งแจ้งของผู้ชาย ทำให้ทั้งสองคนอยากจะย้อนเวลากลับไปไม่ให้มาที่นี่

เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่ใช้ผ้าน้อยนิด มองไปยังจิ่วซีและคนอื่นๆ ด้วยความหวาดกลัว

สายตาที่อ่อนแอและไร้ที่พึ่งนั้น ยิ่งยั่วยุผู้ชายกลุ่มนี้

เป็นไปตามคาด มีคนอดทนต่อความเร่าร้อนในร่างกายไม่ไหว เดินเข้าไปใกล้ทั้งสองคนที่กำลังสั่นเทาด้วยรอยยิ้มหื่นกระหาย

“นาย นายอย่าเข้ามานะ ฉัน พวกเรายินดีที่จะเป็นเพื่อนดื่ม จะ จะทำภารกิจให้สำเร็จแน่นอน นายอย่าเข้ามานะ! อ๊าาา!!”

พร้อมกับเสียงตบและการด่าทอของผู้ชาย คือเสียงร้องไห้ที่เจ็บปวดของผู้หญิงสองคน

ผ้าถูกฉีกขาด เสียงร้องไห้ของผู้หญิง ชายหน้าบากที่กำลังเย็บแผลผิวปากอย่างตื่นเต้น ซ่งฟู่ซื่อหัวเราะอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆ เพื่อดูการต่อสู้

จิ่วซีไร้สีหน้านั่งอยู่บนโซฟา มองดูทั้งสองคนที่ถูกล้อมรอบ สูบบุหรี่อย่างใจเย็น พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง

ของขวัญชิ้นนี้ ถูกใจบ้างไหม?

นี่คือสวรรค์ที่พวกเธอใฝ่ฝัน ความรักของไอดอลของพวกเธอ

เสียงช่างไพเราะจริงๆ เป็นไปตามคาด เรื่องอะไรก็ตาม ต้องสัมผัสด้วยตัวเอง ถึงจะเข้าใจความรู้สึกได้ ใช่ไหมล่ะ?