บทที่ 674 ภรรยาสาวผู้น่ารักของท่านอัครมหาเสนาบดี 29

ภาพเปลี่ยนไป ต้วนหมิงหยูถูกพี่สาวของโอรสสวรรค์องค์ใหม่ต้องตา หวยจิ่นหลีถูกองค์หญิงใหญ่ประทานเหล้าพิษและผ้าแพรขาวให้ตาย

ตอนที่ต้วนหมิงหยูรีบกลับบ้าน สิ่งที่เห็นคือร่างไร้วิญญาณของหวยจิ่นหลีที่ตายตาไม่หลับ

และบนถาดไม้หลีมู่ที่ขันทีนำมาให้ มีลิ้นที่ถูกตัดวางอยู่

ต้วนหมิงหยูฉลาดหลักแหลมเพียงใด ย่อมเข้าใจในทันทีว่านั่นคือลิ้นของหวยจิ่นหลีภรรยาของเขา

ต้วนหมิงหยูที่เป็นอัครเสนาบดีแล้วเจ็บปวดจนเลือดหยด ภรรยาตายอย่างน่าอนาถ แม้แต่ลูกชายสองคนที่พวกเขามีด้วยกันก็จมน้ำตายในสระบัวหลังสวน

ตอนที่นำขึ้นมาก็สิ้นใจแล้ว

ต้วนหมิงหยูโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เพิ่งจะเข้าวังขอให้จักรพรรดิตัดสิน ก็ได้รับพระราชโองการของจักรพรรดิ

ความหมายคือภรรยาและลูกของเขาเสียชีวิต จักรพรรดิทนเห็นเขาโดดเดี่ยวไม่ได้ จึงให้เขาแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่ในอีกหนึ่งปีข้างหน้า

ต้วนหมิงหยูเกลียดชังอย่างยิ่ง แต่ก็ต้องรับพระราชโองการ

ในตอนนี้เขายังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกหรือ?

ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากจักรพรรดิทนไม่ได้ที่ตนเองมีอำนาจล้นฟ้า ภัยแล้งที่เจียงหนานเขาได้รับการสนับสนุนจากประชาชน ประกอบกับตนเองมักจะพาภรรยาและลูกหวยจิ่นหลีไปแจกข้าวแจกยา ชื่อเสียงของเขาในหมู่ประชาชนจึงดีมาก

และหวยจิ่นหลีก็มีพรสวรรค์ด้านการค้ามาก อาจกล่าวได้ว่า สองสามีภรรยาคู่นี้ร่ำรวยจนสามารถเทียบได้กับประเทศ

จักรพรรดิไม่พอใจตนเองมานานแล้ว

บางที เหตุการณ์ในวันนี้ อาจเป็นแผนการที่จักรพรรดิเตรียมการมานานแล้ว

หากตนเองไม่เชื่อฟัง จักรพรรดิก็จะสวมหมวกข้อหาดูหมิ่นอำนาจของราชวงศ์ให้เขา เช่นนั้น คนต่อไปที่จะตาย ก็คือเก้าชั่วโคตรของเขา

ต้วนหมิงหยูพยายามปีนป่ายขึ้นไปอย่างสุดชีวิต แม้แต่ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตก็ยังสามารถใช้ประโยชน์และฆ่าทิ้งได้ เขาจะยอมตายได้อย่างไร?

ดังนั้นต้วนหมิงหยูจึงยอมรับการจัดการของจักรพรรดิ

เขาแต่งงานกับองค์หญิง ก็สูญเสียอำนาจที่แท้จริง กลายเป็นราชบุตรเขยที่ไร้ตำแหน่ง ไม่สามารถแก้แค้นให้ภรรยาและลูกได้

ต้วนหมิงหยูทุกข์ทรมานทุกวัน วันหนึ่ง เขาได้ยินว่ามีวิชาโบราณอย่างหนึ่ง สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้

ดังนั้นเขาจึงแอบตามหาผู้มีอิทธิฤทธิ์เพื่อทำพิธี ในที่สุด ตอนที่เขาอายุหกสิบปี ที่วัดเซียงเย่บนเขาอังซานในเมืองหลวง เขาก็เสียชีวิตด้วยความแค้น

ก่อนตาย เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้อย่างเลือนราง

“เทพธิดา ข้าต้องการให้เขาและหวยจิ่นหลีตายอย่างน่าอนาถ! ต้องการให้ทุกคนต้องชดใช้!”

“ได้”

“ครืนๆ!!”

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว เมืองหลวงทั้งเมืองดูเหมือนจะสั่นสะเทือน ทุกคนต่างหวาดกลัว นี่กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น

ต้วนหมิงหยูฟื้นจากอาการหมดสติ น้ำฝนสาดใส่หน้าเจ็บแสบเล็กน้อย

พร้อมกับความทรงจำที่กลับคืนมา ยังมีความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

“ใครก็ได้ มานี่เร็ว!”

ฝนตกหนักซู่ๆ ราวกับจะกลบเสียงของต้วนหมิงหยู

“ครืน～!”

เสียงฟ้าร้องและฟ้าแลบอีกครั้ง ต้วนหมิงหยูเห็นขาซ้ายที่ถูกฟ้าผ่าจนไหม้เกรียม

เสียงฝนดังเกินไป เสียงของต้วนหมิงหยูยังไม่ทันจะลอยไปไกลก็ถูกกลบ ต้วนหมิงหยูที่เจ็บปวดไปทั้งตัวพยายามจะลุกขึ้นจากพื้น แต่ทันใดนั้นก็มีเท้าคู่หนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า

ต้วนหมิงหยูมองตามสายตาไป รูม่านตาหดเล็กลง

“เป็นเจ้า! เจ้าเข้ามาในจวนเสนาบดีได้อย่างไร?”

จิ่วซีมองลงมาจากที่สูง มองชายที่น่าสังเวชบนพื้น ไม่สนใจเขา พึมพำกับตัวเอง

แม้ว่าเสียงจะเบามาก และเสียงฝนก็ดังมาก แต่ต้วนหมิงหยูก็ยังได้ยินคำพูดของจิ่วซีอย่างชัดเจน

“เจ้าได้ความทรงจำกลับคืนมาแล้วใช่ไหม? ไม่ควรคุกเข่าขอขมาผู้มีพระคุณของเจ้าหรือ?”

“อะ...อะไรนะ?! เจ้าก็ด้วย เป็นไปไม่ได้!”

ในใจของต้วนหมิงหยูเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ ทันใดนั้นก็นึกถึงความผิดปกติของจิ่วซี

ในทันที ก็เข้าใจทุกอย่าง

“เจ้าเป็นคนหรือผีกันแน่”

“นี่สำคัญหรือ? เจ้าเพียงแค่ต้องรู้ว่า เจ้ากับหวยจิ่นหลีติดหนี้ข้าสองชีวิต อ้อ ข้านึกออกแล้ว หวยจิ่นหลียังถูกเจ้ากักขังทรมานอยู่เลย”

ต้วนหมิงหยูตัวสั่นสะท้าน

ก็นึกถึงหวยจิ่นหลีที่ถูกตนเองมุ่งร้ายและทรมาน

ในทันที ความรู้สึกใจสั่นที่ยากจะบรรยายพร้อมกับความเจ็บปวดก็ถาโถมเข้าใส่ ทรมานเขาจนหายใจไม่ออก

เขาถึงกับทำร้ายภรรยาของตัวเองด้วยมือตัวเองหลายครั้ง

จิ่นหลีคงจะทุกข์ทรมานและเจ็บปวดมากเพียงใด

ไม่น่าแปลกใจ ไม่น่าแปลกใจที่จิ่นหลีจะมองตนเองด้วยสายตาเกลียดชัง และยังถามว่าทำไมถึงใส่ใจจิ่วซีมากขนาดนั้น

ที่แท้ ที่แท้จิ่นหลีนางก็ได้ความทรงจำชาติที่แล้วกลับคืนมา!

“อาหลี สามีขอโทษเจ้า”

จิ่วซีมองต้วนหมิงหยูที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างเบื่อหน่าย แล้วหัวเราะเยาะ “เจ้าช่างเปลี่ยนใจง่ายเสียจริง ไม่ใช่ว่าเจ้าชอบข้าหรอกหรือ? ถึงกับใส่ร้ายนังแพศยาหวยจิ่นหลีหลายครั้ง? โห! ช่างน่าขันสิ้นดี”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่เรียกว่าอะไร? สวรรค์มีตา ฟ้าดินไม่เคยละเว้นใคร!”

“ไม่!”

“ฉึก!”

ต้วนหมิงหยูที่ทนรับความกระทบกระเทือนไม่ไหวก็กระอักเลือดออกมา ตัวสั่นเทา

เขาไม่อยากจะเชื่อ และไม่ยอมเชื่อว่าตนเองเคยลงมือทำร้ายภรรยาที่รัก และเคยดูหมิ่นจิ่นหลีเพื่อเอาใจสตรีตรงหน้า

เขาไม่ใช่คน!

จิ่วซีมองต้วนหมิงหยูที่เจ็บปวดอย่างแสนสาหัสด้วยความพึงพอใจ ย่อตัวลง สายตาจับจ้องไปที่ต้วนหมิงหยู

“หมิงหยู เจ้าไม่ใช่ว่าชอบข้าหรอกหรือ? เจ้าไปฆ่าหวยจิ่นหลีเสีย เจ้ากับข้าร่วมมือกัน โค่นล้มองค์ชายรอง สร้างจักรพรรดิผู้ทรงธรรมขึ้นมาด้วยมือของเราเอง เป็นอย่างไร?”

เสียงที่เย้ายวนดังวนเวียนอยู่ข้างหูของต้วนหมิงหยู เขามองใบหน้าที่งดงามและเย็นชาของจิ่วซีอย่างเหม่อลอย สายตาค่อยๆ หลงใหล ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง

จิ่วซีมุมปากมีรอยยิ้ม แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยที่แสบตา

ยกมือขึ้น ตบหน้าต้วนหมิงหยูสองฉาดอย่างแรง ตบจนใบหน้าหล่อเหลาของต้วนหมิงหยูบวมแดงอย่างรวดเร็ว

“เพียะๆ!”

“อ๊า!”

ต้วนหมิงหยูกุมหน้า สติกลับคืนมาในทันที

“ต้วนหมิงหยู เจ้าแย่แล้ว เจ้าหลงรักข้าแล้วสิ แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ? อาหลีของเจ้าจะทำอย่างไร? เจ้ากลับมา ไม่ใช่เพื่อนางหรอกหรือ?”

ต้วนหมิงหยูจ้องมองจิ่วซีที่งดงามสง่าอย่างไม่วางตา ในใจรู้สึกสับสนอย่างมาก

เขาถึงกับตกหลุมรักคนที่ไม่มีวันใส่ใจเขาเลย คนผู้นั้นยังเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขา ซึ่งเขาเป็นคนสั่งประหารด้วยตัวเอง

“เจ้า”

ต้วนหมิงหยูพูดอย่างยากลำบาก “เจ้าเคย เคย...”

“เคยชอบเจ้าหรือไม่?”

จิ่วซียิ้มเบาๆ แล้วถามกลับ

ลมพัดแรงพัดเสื้อคลุมยาวของจิ่วซี ผมยาวสีดำที่มัดไว้ด้านหลังปลิวสยายบนใบหน้าขาวผ่องของจิ่วซี ทำให้จิ่วซีมีความงามที่ไม่เหมือนจริง

ต้วนหมิงหยูรู้สึกว่าตนเองธาตุไฟเข้าแทรกแล้ว

เขาถึงกับตกหลุมรักสตรีที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งมีแต่ความปรารถนาที่จะแก้แค้น

และที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ในชาตินี้ เขากลับรังเกียจจิ่นหลีอย่างที่สุด

ช่างเป็นโชคชะตาที่เล่นตลก น่าขันอย่างยิ่ง

“เจ้าไปฆ่าหวยจิ่นหลี ข้าก็จะยกโทษให้เจ้า เป็นอย่างไร?”

เสียงของจิ่วซีเต็มไปด้วยการยั่วยวน ต้วนหมิงหยูไม่เคยได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนจากจิ่วซีเช่นนี้มาก่อน

เขาอยากจะจมดิ่งลงไป แต่แววตาล้อเลียนของจิ่วซี กลับเหมือนเข็มเหล็กที่แทงเข้าสู่หัวใจของเขาอย่างแรง เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก

“ไปเถอะ อย่างไรเสียนางก็ไม่ใช่คนที่รักเจ้าในชาติที่แล้ว ตายก็ตายไป เจ้าไม่อยากอยู่กับข้าหรือ? ไปฆ่านางซะ แสดงความจงรักภักดีต่อข้า ให้ข้าเห็นความจริงใจของเจ้า”

ต้วนหมิงหยูพูดอย่างยากลำบาก “เจ้ากำลังหลอกข้า”