บทที่ 644 คุณชายกู้ รักแรกของคุณกลับมาแล้ว 19 จบ

เธอนั่งอยู่บนเตียงแต่งงาน ผ้าปูที่นอนสีแดงในตอนนี้ช่างบาดตาเหลือเกิน

อันไป่กอดหัวร้องไห้โฮ กรีดร้องจนใจจะขาด

“อ๊าาา!! นังแพศยา! นังแพศยา! ทั้งหมดเป็นเพราะแก!”

อันไป่โทษความโชคร้ายทั้งหมดว่าเป็นความผิดของจิ่วซี

เธอทึ้งผมตัวเองไม่หยุด แต่กลับพบว่าผมร่วงเป็นกระจุกอย่างน่าตกใจ ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้”

อันไป่คลานเข้าไปที่โต๊ะเครื่องแป้งอย่างทุลักทุเล สายตาจับจ้องไปที่ศีรษะที่ผมหายไปหย่อมหนึ่ง

"บึ้ม!"

สมองของอันไป่ว่างเปล่า

เธอมือสั่น จับผมหน้าม้าที่หน้าผากแล้วดึงเบา ๆ ผมก็ร่วงลงมาอย่างง่ายดาย!

อันไป่ไม่อยากจะเชื่อ ลองดึงอีกครั้ง ก็ยังเหมือนเดิม!

ในห้องน้ำ กู้ฉีซื่อหลับตาลงสัมผัสความรู้สึกของน้ำเย็นที่กระทบใบหน้า

ในหัวมีแต่ภาพของจิ่วซีที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ในวันนี้

เธอเปลี่ยนไปแล้ว

กู้ฉีซื่อลูบหน้า ความเสียใจถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ กดทับเขาจนหายใจไม่ออก

เห็นๆ อยู่ว่า คนที่ควรจะยืนอยู่ข้างๆ ตัวเองคือจิ่วซี

เห็นๆ อยู่ว่า ตัวเองยังสามารถมีลูกที่น่ารักกับจิ่วซีได้อีกคู่หนึ่ง ลูกสาวเหมือนแม่ที่ฉลาด ลูกชายเหมือนตัวเอง

แต่ตอนนี้ ฮิๆๆ~

กู้ฉีซื่อหัวเราะเยาะตัวเอง แล้วตบหน้าตัวเองสองครั้ง

ทันใดนั้น บนประตูกระจกห้องน้ำที่กึ่งโปร่งใสก็ปรากฏเงาคนขึ้นมา

"ก๊อกๆๆ! ก๊อกๆๆ!"

“อาคี! อาคี! อาคี!!”

เสียงกรีดร้องที่โหยหวนทำให้กู้ฉีซื่อตกใจ ปิดน้ำ แล้วพันผ้าขนหนูอย่างลวกๆ แล้วเปิดประตู

“ปัง!”

อันไป่พุ่งเข้าใส่กู้ฉีซื่อ ทั้งสองคนกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรงแล้วส่งเสียงคราง

กู้ฉีซื่อเจ็บจนหน้าเหยเก กำลังจะผลักอันไป่ออกไป แต่กลับตกใจกับเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของอันไป่

“อัน อันอัน? ผมของเธอไปไหน? เธอเป็นอะไรไป?”

อันไป่ร้องไห้เสียงดังขึ้น ในมือยังคงกำผมที่ร่วงอยู่

เธอเบือนหน้าหนี พอดีกับที่เห็นศีรษะที่เหมือนสุนัขขี้เรื้อนในกระจก

ผมถูกเธอทึ้งจนเหลือไม่มากนัก ตรงนี้เป็นกระจุก ตรงนั้นหายไปหย่อมหนึ่ง น่าเกลียดอย่างยิ่ง

กู้ฉีซื่อก็ถูกความน่าเกลียดของอันไป่ทำให้ตกใจ

ฝืนทนความไม่สบายใจผลักอันไป่ออกไป ไม่มองศีรษะที่น่าเกลียดน่าขยะแขยงของเธอ

สุดท้ายทั้งสองคนก็ไปโรงพยาบาล แต่กลับไม่พบปัญหาอะไรเลย

ตอนที่ระบบอ้วนบอกเรื่องนี้กับจิ่วซี จิ่วซีกำลังง่วนอยู่กับการเข้าร่วมงานแสดงการ์ตูน

เจ้าของร่างเดิมก็เป็นนักเขียนการ์ตูนที่มีชื่อเสียงเล็กน้อย

ช่วงนี้เมื่อตัวตนของจิ่วซีถูกเปิดเผย การ์ตูนที่เคยเขียนไว้ในอดีตก็กลับมาโด่งดังอีกครั้ง

เจ้าของร่างเดิมรักการวาดรูปมาก ดังนั้นจิ่วซีจึงเรียนรู้การทำการ์ตูนไปพร้อมๆ กับการดูแลธุรกิจของตระกูลเฉียว

พลังจิตของจิ่วซีแข็งแกร่งมาก เพียงแค่เดือนเดียวก็เรียนรู้เทคนิคการวาดการ์ตูนของจีนทั้งหมด จากนั้นก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ นำข้อดีของสำนักต่างๆ มารวมกัน ผสมผสานกับสไตล์ของเจ้าของร่างเดิม จนในที่สุดก็สร้างสรรค์สไตล์แบบซีขึ้นมา

สร้างสรรค์สไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ แปลกใหม่ไม่เหมือนใคร

ครึ่งปีต่อมาจิ่วซีก็กลับประเทศ บนตัวก็มีเกียรติยศมากมาย

และจากนักเขียนการ์ตูนที่มีชื่อเสียงเล็กน้อยก็กลายเป็นตัวท็อปของวงการ

เป็นที่ต้องการอย่างมาก อาชีพการงานรุ่งโรจน์ดั่งพระอาทิตย์เที่ยงวัน

ในบรรดาผู้ชายเหล่านั้นก็มีคนดีๆ ที่มาจีบจิ่วซีอยู่ไม่น้อย

แต่ก็ถูกจิ่วซีปฏิเสธทั้งหมด

ตอนที่กู้ฉีซื่อรู้ข่าวนี้ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาทันที

นี่? นี่อาซียังรักตัวเองอยู่เหรอ?

กู้ฉีซื่อนั่งนิ่งอยู่นอกห้องนอนจนถึงกลางดึก นึกถึงเรื่องราวในอดีตกับจิ่วซี ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ

พอเปรียบเทียบกับอันไป่ที่ตอนนี้หน้าตาเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ และอันเสี่ยวหมี่ที่น่ารำคาญ กู้ฉีซื่อก็รู้สึกว่าตัวเองโง่มาก

ทิ้งไข่มุกไป กลับไปเอาใจปลาตาเดียวที่ไม่มีค่า

ตัวเองยังต้องมาเสียความเป็นชายเพราะเรื่องนี้อีก

ตอนนี้สถานการณ์ของตระกูลกู้เป็นที่รู้กันไปทั่วแล้ว

อันไป่ขายหน้าในงานแต่งงาน วันแรกหลังแต่งงานผมก็ร่วงหมด ทุกคนต่างก็คาดเดากันว่านี่เป็นกรรมตามสนองที่อันไป่ทำชั่วไว้มาก

ประกอบกับจิ่วซีจงใจเปิดโปงว่าไตของกู้ฉีซื่อไม่ดีเป็นเพราะเล่นซูโม่กับหลิวซู่ เรื่องที่กู้ฉีซื่อไม่สามารถมีเพศสัมพันธ์ได้จึงเป็นที่รู้กันไปทั่ว

ส่วนหลิวซู่หลังจากที่แน่ใจว่าลูกในท้องปลอดภัยดีแล้ว ก็พาคนมาบีบบังคับให้กู้ฉีซื่อแต่งงาน

อันไป่สวมวิกผม ใบหน้าดูแย่จนแทบจะกินหลิวซู่เข้าไปทั้งเป็น

หลิวซู่อุ้มท้องโต เยาะเย้ยอันไป่อย่างภาคภูมิใจ

“อันเสี่ยวซาน ในท้องของฉันคือเลือดเนื้อเชื้อไขของพี่อาคีนะ เรื่องน่าอายที่เธอทำไว้ข้างนอกทุกคนก็รู้ เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะยืนอยู่ข้างๆ พี่ชาย”

อันไป่โกรธจนตัวสั่น หันไปมองกู้ฉีซื่อ สายตาส่งสัญญาณให้กู้ฉีซื่อจัดการ

แต่กู้ฉีซื่อกลับหลบสายตาของเธอ ส่วนแม่กู้กลับยืนอยู่ข้างๆ หลิวซู่อย่างมีความสุข ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ไม่สนใจลูกสะใภ้อย่างอันไป่เลย

อันเสี่ยวหมี่อายุเจ็ดขวบแล้ว สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังจ้องมองไปที่ท้องของหลิวซู่

ในขณะที่ทุกคนไม่ทันสังเกต ก็พุ่งเข้าชนหลิวซู่อย่างแรง

หลิวซู่ตกใจจะหลบ แต่ก็ยังถูกอันเสี่ยวหมี่ชนล้มลงบนพื้น

โชคดีที่ครรภ์นี้แข็งแรง มีเลือดออกเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไรมาก

กู้ฉีซื่อกับแม่กู้โกรธจนหน้าบิดเบี้ยว

คนที่หลิวซู่พามาถึงกับกดแม่ลูกอันไป่ไว้ แล้วใช้ไม้กระดานตบหน้าทั้งสองคนนานกว่าสิบนาที

โดยเฉพาะอันไป่ วิกผมถูกกระชากออก ฟันหักไปหลายซี่ ซิลิโคนเสริมหน้าอกก็ระเบิด

แม่ลูกทั้งสองคนถูกตีจนเกือบตาย แม่กู้กับหลิวซู่ก็ไปโรงพยาบาลทันที

พอจิ่วซีได้ยินข่าวของอันไป่อีกครั้ง ก็เป็นตอนที่ร้านเสริมความงามของอันไป่มีคนตาย

กู้ฉีซื่อก็เตะเธอแล้วจะไปแต่งงานกับหลิวซู่

อันไป่ย่อมไม่ยอม แต่ตระกูลหลิวใช้วิธีโหดเหี้ยม ส่งคนไปตัดนิ้วของอันไป่สองนิ้ว แล้วยังทุบร้านเสริมความงามของเธอเพื่อข่มขู่

อันไป่สู้คนพวกนี้ไม่ได้ จึงต้องยอมหย่าอย่างไม่เต็มใจ

ในวันที่สามหลังจากการหย่าร้างของเธอ กู้ฉีซื่อกับหลิวซู่ก็จัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่โรงแรมเวียนนาอินเตอร์เนชั่นแนล

อันไป่เกลียดอย่างมาก แต่ก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ ตอนนี้ที่พึ่งเดียวคือร้านเสริมความงาม

แต่ร้านเสริมความงามก็เกิดเรื่องขึ้นอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายถึงได้รู้ว่าเป็นฝีมือของตระกูลหลิวกับตระกูลกู้ร่วมมือกัน

สิ่งที่ทำให้อันไป่สิ้นหวังยิ่งกว่าคือ เธอถูกหลอก ทรัพย์สินทั้งหมดสามล้านถูกนักต้มตุ๋นหลอกเอาไป แจ้งความก็ไม่ได้คืน

ร้านเสริมความงามล้มละลาย แถมยังพัวพันกับคดีฆ่าคนอีก

อันไป่พาอันเสี่ยวหมี่ไปขอร้องกู้ฉีซื่อ คุกเข่าอยู่ที่บ้านตระกูลกู้สามวันสามคืน สุดท้ายหลิวซู่ก็ออกมา แล้วใช้เงินสองร้อยหยวนไล่แม่ลูกทั้งสองคนไป

อันไป่ไม่อยากนอนข้างถนน

แต่หนี้สิน คดีฆ่าคนก็ยังไม่คลี่คลาย หมดหนทางจึงต้องกลับไปทำอาชีพเดิม คือเป็นชู้รักและเมียน้อย

จิ่วซีรู้เข้า จึงวางแผนให้อันไป่ถูกเมียหลวงจับได้ แล้วถูกตีจนเกือบตายทิ้งไว้ในกองขยะ

แถมยังถูกกรีดหน้าจนเละ ขาก็หักไปข้างหนึ่ง

อันไป่ทำได้เพียงขอทานกลับบ้านเกิด แต่บ้านเกิดอยู่ไกลเกินไป เธอเป็นคนพิการ ไม่มีเงิน เดินไม่ได้เลย

อันเสี่ยวหมี่ทนกับความแตกต่างนี้ไม่ได้ จึงตามผู้ชายคนหนึ่งที่สัญญาว่าจะซื้อของอร่อยๆ และเสื้อผ้าสวยๆ ให้ไป

คืนวันนี้ อันไป่ขดตัวอยู่ในมุมหนึ่งเพื่อหลบเจ้าหน้าที่เทศกิจ สายตาว่างเปล่ามองใบไม้ร่วงข้างถนน

ทันใดนั้น รถหรูคันหนึ่งก็มาจอดข้างถนน

ในสายตาของอันไป่ปรากฏรองเท้าส้นสูงแบรนด์หรูคู่หนึ่ง

จากนั้น เจ้าของรองเท้าก็มายืนหยุดอยู่ตรงหน้าอันไป่

“อันเสี่ยวซาน เธอเสียใจไหม?”

อันไป่ตัวสั่นสะท้าน ราวกับถูกฟ้าผ่า

“อะไรเหรอ? ไม่กล้ามองฉันเหรอ? กลัวว่าจะรู้สึกต่ำต้อยเหรอ?”

อันไป่เงยหน้าขึ้นอย่างสั่นเทา ผ่านเส้นผมที่สกปรกยุ่งเหยิง เธอเห็นคนที่เธอเกลียดที่สุด จิ่วซี

“เธอมาดูเรื่องตลกของฉันเหรอ? ทำไมเธอถึงต้องจ้องทำร้ายฉันแบบนี้?”

อันไป่ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าสิ่งที่ตัวเองทำผิดเพียงอย่างเดียวก็คือการแย่งแฟนของจิ่วซี

แต่เธอกับกู้ฉีซื่อมีลูกด้วยกัน กู้ฉีซื่อก็รักเธอ จิ่วซีต่างหากที่เป็นเมียน้อยที่ไม่ถูกรักในความสัมพันธ์นี้

จิ่วซีจำเป็นต้องจ้องทำร้ายตัวเองทุกฝีก้าว ซ้ำเติมคนล้มเหรอ?

“หลิวซู่เคยบอกเธอหรือยังว่า ตอนนั้นฉันเป็นคนจับคู่ให้เธอกับกู้ฉีซื่อขึ้นเตียงกัน ส่วนเรื่องที่เธอเป็นชู้รักของคนอื่น ก็เป็นฉันที่ไปบอกภรรยาของเถ้าแก่เหล่านั้น”

อะไรนะ?!

อันไป่มองจิ่วซีอย่างไม่เชื่อสายตา สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ทำไม?”

จิ่วซียิ้ม: “ทำไม? ทำไมฉันต้องบอกเธอล่ะ? ตายตาไม่หลับไม่ดีกว่าเหรอ?”

พูดจบ จิ่วซีก็กำลังจะไป

“เธอกลับมา! บอกฉันมาสิว่าทำไม?!”

จิ่วซีไม่หยุดฝีเท้า รถสตาร์ทแล้วหายไปในความมืด

หลิวซู่คลอดลูกชาย แต่เพราะอันเสี่ยวหมี่ เด็กคนนั้นจึงร่างกายอ่อนแอมาก

กู้ฉีซื่อคิดว่าพอมีลูกแล้ว จะสามารถเอาใจพ่อกู้กลับมาได้

แต่สิ่งที่รอเขาอยู่คือการแย่งชิงมรดกจากน้องชายต่างมารดา

ส่วนตระกูลเฉียว ด้วยการนำของจิ่วซี ก็ได้ก้าวขึ้นมาจากครอบครัวฐานะปานกลางในเมืองเล็กๆ สามแห่ง กลายเป็นเศรษฐีใหม่ที่โดดเด่นในเมืองหลวงแล้ว

จิ่วซีประสบความสำเร็จอย่างงดงามในชีวิต เป็นนักเขียนการ์ตูนที่ได้รับความนิยมสูงสุด การ์ตูนเล่มหนึ่งสามารถขายได้ในราคาสูงลิ่ว

และยังเป็นนักวิจัยทางชีววิทยาที่โดดเด่นที่สุด

ตอนที่จากโลกนี้ไป สองสามีภรรยาตระกูลเฉียวก็เสียชีวิตแล้ว

ไร้ห่วงกังวล ทรัพย์สินทั้งหมดของจิ่วซีถูกบริจาคให้กับประเทศ

จบโลกนี้