บทที่ 460 ดาราสาวสุดเพี้ยนกับเหล่าชายของเธอ 28

เพราะเวลาที่เธอมีอารมณ์ เธอก็จะตั้งกล้องแบบนี้เหมือนกัน

แต่นั่นเป็นไปตามความสมัครใจของเธอ

มันคนละเรื่องกับการถูกทุกคนรุมล้อมและถูกบังคับให้ถ่ายแบบนี้

สุ่ยโต้วไอ้อยากจะดิ้นรน แต่แขนขาถูกมัด การดิ้นรนก็เปล่าประโยชน์

ในที่สุดสุ่ยโต้วไอ้ที่เริ่มตื่นตระหนกก็ยอมลดทิฐิลง อ้อนวอนขอให้ซุนหม่านเยว่ปล่อยเธอไป

“คุณผู้หญิงคะ เมื่อกี้ฉันมึน ๆ ไปหน่อย จำไม่ได้ว่าพูดอะไรไป คุณอาจจะเข้าใจผิดกับฉันก็ได้ อ๊า! คุณไสหัวไป! อย่าแตะต้องฉัน! ไปให้พ้น!”

ชายเตี้ยเคราดกหน้าตาน่ารังเกียจคนหนึ่งใช้แรงที่มือ กระชากเสื้อผ้าของสุ่ยโต้วไอ้ออก

ในขณะที่สุ่ยโต้วไอ้กำลังจะโป๊ ก็มีเสียงประหลาดดังขึ้นจากความว่างเปล่า

“ปู้ด~”

“เวรเอ๊ย! เหม็นชะมัด! เธอตด!”

สุ่ยโต้วไอ้ก็ถูกกลิ่นตดเหม็นที่ออกมาจากตัวเองอย่างกะทันหันทำให้มึนงง

ความอับอายที่เพิ่งรู้ตัวทำให้สุ่ยโต้วไอ้อยากจะมุดดินหนี

ผู้ชายหลายคนที่จับเธอไว้เดิมทีคิดจะกลั้นหายใจแล้วถอดเสื้อผ้าของสุ่ยโต้วไอ้ให้หมดก่อน

แต่ก็ทนไม่ไหวที่สุ่ยโต้วไอ้ตดไม่หยุด

“ปู้ด~ ปู้ด~ ปู้ด~”

ตอนแรกยังเป็นวินาทีละครั้ง

เสียงดังมาก

เหมือนเสียงฟ้าร้องที่ย่อส่วนลงมาเป็นพันเท่า

ซุนหม่านเยว่ถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความรังเกียจ แต่ก็ยังได้กลิ่นตดเหม็นที่น่าขยะแขยงนั้นอยู่

ซุนหม่านเยว่ถอยหลังอีกครั้ง เมื่อถอยจนสุดทางก็มาถึงข้างประตู

และในตอนนี้ โดยมีสุ่ยโต้วไอ้เป็นศูนย์กลาง ก็เริ่มมีเสียงตดดังติดต่อกันอย่างหนาแน่น

“ปู้ดๆๆๆๆๆ! ปู้ดๆๆๆๆๆ!”

ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้เป็นวินาทีละครั้ง

งั้นตอนนี้ก็เป็นวินาทีละสามครั้ง

ไม่รู้ว่าพวกคุณจะนึกภาพนั้นออกไหม?

เสียงตดดังมาก

เหมือนกับภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่จิ่วซีเคยดูชื่อว่า “อูหลงย่วน”

ตดเหม็นของเจ้าอ้วน ศิษย์พี่ใหญ่ และอาจารย์อาวุโสในเรื่อง

“ฮ่าๆๆๆๆ~ ขำจะตายอยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆ~”

ระบบอ้วนเกาะแขนจิ่วซีหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ในวิดีโอจากระบบ ก๊าซตดสีดำที่คนทั่วไปมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าระเบิดออกอย่างรวดเร็ว กลิ่นเหม็นทำให้สุ่ยโต้วไอ้ถึงกับตาเหลือก

จิ่วซีมองหัวแมวของระบบอ้วนอย่างขบขัน แล้วโอบกอดระบบอ้วนไว้ คางเกยอยู่บนหัวของระบบอ้วนเพื่อดูละคร

ยันต์ตดเหม็นมาได้ถูกเวลาพอดี

และคาถาสเน่ห์ที่ร่ายไว้เมื่อไม่นานมานี้ก็น่าจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

โห! เธอสร้างโอกาสให้คู่พระนางได้เจอกันอย่างดีแล้ว อย่าทำให้เธอผิดหวังเลยนะ

ตดของสุ่ยโต้วไอ้ดังขึ้นทีละครั้ง

ในที่สุด สุ่ยโต้วไอ้ก็ถูกกลิ่นตดของตัวเองทำให้สลบไป

ซุนหม่านเยว่และคนอื่นๆ ถูกกลิ่นเหม็นจนต้องวิ่งหนี

ทิ้งสุ่ยโต้วไอ้ที่ถูกมัดแขนขาทั้งสี่ข้างไว้ และไม่คิดจะถ่ายวิดีโออีกต่อไปแล้ว

เมื่อนึกถึงสภาพแวดล้อมที่ปิดสนิทซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นตดของสุ่ยโต้วไอ้ ซุนหม่านเยว่ก็รู้สึกคลื่นไส้

อย่างไรเสียก็ได้สั่งสอนคนไปแล้ว

วันข้างหน้ายังมีอีกยาวไกล มีโอกาสมากมายที่จะฆ่าเมียน้อยอย่างสุ่ยโต้วไอ้

ด้วยเหตุนี้ สุ่ยโต้วไอ้จึงถูกทิ้งไว้ในห้องใต้ดินจนขึ้นรา

สุ่ยโต้วไอ้นอนอยู่บนพื้นสามสี่ชั่วโมง

เพิ่งจะตื่นเพราะความหนาว ยังไม่ทันได้มองดูสถานการณ์รอบๆ ก็ถูกคนตีท้ายทอยจนสลบไป

ในความมืดมิด ระบบอ้วนกลอกลูกตากลมโตไปมา โยนกระบองหนามหมาป่าในมือทิ้งอย่างเก้อเขิน “ฮิฮิฮิ~ โฮสต์ที่รัก กระบองคืนให้~”

จิ่วซีถูกห่อหุ้มด้วยฟองอากาศโปร่งใส มองระบบอ้วนอย่างรังเกียจ

ลมพัดกระบองหนามหมาป่าขึ้น แสงสีขาววาบผ่าน กระบองหนามหมาป่าก็หายไป

จิ่วซีถือเชือกเส้นหนึ่งอยู่ในมือ หันหลังเดินจากไป

สุ่ยโต้วไอ้บนพื้นถูกจิ่วซีลากเหมือนหมูป่า จากห้องใต้ดินขึ้นมาบนพื้นดิน

คลับเฮาส์หรูหราระดับราชวงศ์

ห้องส่วนตัวสุดหรูแห่งหนึ่ง

เฝิงกานหน้าเขียวคล้ำผลักผู้หญิงที่กำลังรินเหล้าให้เขาออกไป เตะโต๊ะตรงหน้ากระเด็น “โครม~!”

“อ๊า!”

ผู้หญิงหลายคนในห้องส่วนตัวตกใจกับเหตุการณ์นี้จนวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น

ชายหนุ่มอีกสองคนบนโซฟาต่างมองหน้ากัน แล้วรีบลุกขึ้นคว้าเสื้อผ้าเดินออกจากห้องไป

"ไสหัวไป!"

เฝิงกานโกรธจัด นิ้วมือที่ข้อกระดูกชัดเจนชี้ไปที่ผู้หญิงที่กำลังตัวสั่นเทา ด่าเสียงต่ำ “ไสหัวไปให้พ้น!”

เมื่อได้รับอนุญาต บรรดาผู้หญิงก็ไม่สนใจเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย รีบคลานหนีออกจากห้องไป

กลัวว่าถ้าช้าไปก้าวเดียว ก็จะตายด้วยน้ำมือของเฝิงกาน

เฝิงกานพยุงกำแพงลุกขึ้นอย่างอ่อนแรง อยากจะโทรหาเลขาของตัวเอง แต่กลับพบว่าโทรศัพท์แบตหมด

“ฟู่~ ฟู่~”

เวียนหัวปวดหัวอย่างมาก

ยังมีอาการอ่อนเพลีย เวียนหัว คลื่นไส้ อารมณ์ต่างๆ นานาทำให้เฝิงกานคลั่ง

วันนี้เขาอารมณ์ไม่ดี ออกมาดื่มเหล้า เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เดิมทีข้างกายเขามีเลขาผู้ช่วยคอยดูแลอยู่

แต่กลางทางเขากลับรู้สึกคลื่นไส้อย่างบอกไม่ถูก

เขาลืมตาขึ้น ก็เห็นลูกชายสองคนของอาเล็กกำลังยุยงให้ผู้หญิงในคลับเฮาส์มาลวนลามเขา

เฝิงกานที่เคยเห็นอะไรมามากมาย จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้น?

จึงเกิดเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ขึ้น

ความผิดปกติของร่างกาย ทำให้เฝิงกานรู้ว่าตัวเองโดนเล่นงานแล้ว

ตัวเองต้องรีบไปโรงพยาบาลส่วนตัวทันที ถ้าไม่รีบขับยาในร่างกายออกไป เขาก็คงจะพิการไปครึ่งตัว

นี่ก็เป็นความเจ้าเล่ห์ของคนที่อยู่เบื้องหลัง

เขาที่ถูกวางยาจะต้องทนความรู้สึกไม่สบายและมีความสัมพันธ์กับผู้หญิง

แต่ถึงจะมีอะไรกัน ตัวเองก็จะได้รับบาดเจ็บเพราะเหตุนี้

หรือไม่ก็รีบไปหาหมอ ไม่อย่างนั้นครึ่งชีวิตหลังของเขาก็อย่าหวังว่าจะมีความสามารถในการมีลูกได้อีก

เฝิงกานพยุงกำแพงอย่างเจ็บปวด เดินโซซัดโซเซออกไปนอกคลับเฮาส์

ขอแค่กลับไปที่รถก็พอแล้ว

ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากห้องส่วนตัว ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งกระโจนเข้าใส่เฝิงกาน

เฝิงกานถูกกระโจนเข้าใส่โดยไม่ทันตั้งตัว

ทรงตัวไม่อยู่ก็ล้มลงไปทันที

“ปัง!” ประตูห้องส่วนตัวถูกปิดจากด้านนอก ป้าย “ห้ามรบกวน” ถูกแขวนไว้ตรงกลางประตู

เฝิงกานถูกโยนจนตัวเขียวช้ำ

ข้างๆ ยังมีสุ่ยโต้วไอ้ทับอยู่

“หลีกไป!”

เฝิงกานคิดว่าเป็นพวกผู้หญิงที่อยากจะเกาะคนรวยจนไม่กลัวตาย

แต่พอเขาผลักออกไปก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

ผู้หญิงข้างๆ ไม่เหมือนกับพวกในคลับเฮาส์

และอาการของเขา หลังจากที่ได้เจอผู้หญิงคนนี้ ก็บรรเทาลง

ข้างหูมีคนกำลังล่อลวงเขา กระโดดสิ ลังเลอะไรอยู่

ขอเพียงมีสุ่ยโต้วไอ้ คุณก็จะหลุดพ้นจากโรคประหลาดที่แพ้ และกลายเป็นคนปกติได้ตั้งแต่นี้ไป

“เพียะ!”

เส้นความอดทนในหัวของเฝิงกานขาดสะบั้น สติสัมปชัญญะหายไปหมดสิ้น

เขาใช้แรงที่เหลืออยู่ลุกขึ้นยืน สายตาจ้องมองสุ่ยโต้วไอ้บนพื้นอย่างลึกล้ำ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ปาปารัสซี่กลุ่มหนึ่งที่ได้รับข้อความนิรนาม บุกเข้าไปในห้องส่วนตัวที่เฝิงกานอยู่

พร้อมกับเสียงแฟลชที่ดังแชะๆ และเสียงกรีดร้องอย่างตื่นเต้นของเหล่าปาปารัสซี่

และเสียงคำรามด่าทออย่างเกรี้ยวกราดของผู้ชาย

“ออกไป! ใครอนุญาตให้พวกแกเข้ามา?!”

"อ๊าาา!"

สุ่ยโต้วไอ้ที่กำลังหลับฝันว่าได้เล่นจ้ำจี้กับหนุ่มหล่อ ก็ถูกเสียงคำรามของเฝิงกานปลุกให้ตื่น

เมื่อลืมตาขึ้น ก็เห็นฝูงปาปารัสซี่ที่กำลังรัวชัตเตอร์

ภายในห้องรกระเกะระกะ

เสื้อผ้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

ผ้าห่มผืนบางๆ ไม่สามารถปกปิดร่างของเฝิงกานและสุ่ยโต้วไอ้ที่กำลังตื่นตระหนกได้เลย

ทั้งสองคนที่ผ้าห่มแทบจะปิดส่วนสำคัญไม่มิดเบียดชิดกัน ผ้าห่มคลุมอยู่บนตัวเพื่อป้องกันการโป๊

เฝิงกานกำลังจะเอ่ยปากเปิดเผยตัวตนเพื่อขู่ให้ปาปารัสซี่เหล่านี้ถอยไป

ทันใดนั้นก็สูดกลิ่นเหม็นเข้าไปเต็มปอด ทำให้หายใจติดขัดแทบจะคลั่งตายอยู่ตรงนั้น

“อ้วก~”