บทที่ 285 ไลฟ์สดสยองขวัญ กำจัดพวกหาเรื่องตาย 29

เมื่อเผชิญกับการอ้อนวอนของเสี่ยวเฉียว จิ่วซีที่รับเงินมาทำงานจะพูดอะไรได้อีก?

จิ่วซีก้าวไปข้างหน้า เหรียญทองแดงสิบสองเหรียญกลายเป็นกระบี่เล่มหนึ่งฟันไปที่คอของยายเฒ่าฉู่อย่างแรง

ยายเฒ่าฉู่ยังไม่ทันได้กรีดร้อง ก็กลายเป็นเถ้าถ่านสลายไปจนหมดสิ้น

“ปัง!”

พ่อฉู่ที่สูญเสียการควบคุมก็ล้มลงบนพื้นเหมือนท่อนไม้ผุๆ

“พ่อ!”

เสี่ยวเฉียวโผเข้าไปข้างๆ พ่อฉู่ เห็นพ่อฉู่หายใจรวยริน ดวงตาทั้งสองข้างขาวโพลน เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส

“พ่อ! พ่อ! พ่อตื่นสิ!”

เสี่ยวเฉียวคิดว่าพ่อฉู่ตายแล้ว

จิ่วซียืนนิ่งมองเสี่ยวเฉียวเขย่าพ่อฉู่ที่หายใจรวยรินอย่างบ้าคลั่ง

ครู่ต่อมา แม่เฉียวก็เดินมาข้างๆ จิ่วซีแล้วพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ถ้าปล่อยให้เฉียวเฉียวเขย่าไอ้สารเลวนั่นจนตาย ปรมาจารย์จะบอกใครไหมคะ?”

จิ่วซีหันกลับไป

ดวงตาทั้งสองข้างของแม่เฉียวเป็นประกาย

จิ่วซีคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ส่ายหน้า

ล้อเล่น

เธอเป็นพลเมืองดีที่ปฏิบัติตามกฎหมาย

จะทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้ได้อย่างไร!

สำหรับการปฏิเสธของจิ่วซี แม่เฉียวก็ไม่ได้พูดอะไร

นี่เป็นเพียงคำพูดที่เธอพูดออกมาด้วยอารมณ์ชั่ววูบ

ถ้าจิ่วซียอม แม่เฉียวก็จะรู้สึกว่าจิ่วซีเป็นคนเห็นแก่เงิน

ต้องอยู่ให้ห่างจากคนแบบจิ่วซี

จิ่วซีไม่รู้ว่าแม่เฉียวคิดอย่างไร เมื่อเห็นเสี่ยวเฉียวกอดพ่อฉู่ร้องไห้ไม่หยุด ก็รู้สึกปวดหัว

“แค่กๆ~!”

จิ่วซีแสร้งทำเป็นกระแอมสองสามครั้งเพื่อกระแอมคอ เมื่อเห็นแม่เฉียวมองมาที่ตน ก็พูดอย่างช้าๆ “ในเมื่อเรื่องราวในอดีตจบลงแล้ว เรื่องหลังจากนี้ฉันก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้วค่ะ คุณนาย ลาก่อน”

พูดจบก็หันหลังเดินจากไป

หนึ่ง สอง สาม

จิ่วซีนับในใจ

แน่นอนว่า พอนับถึงห้า ก็มีเสียงของแม่เฉียวดังขึ้นจากด้านหลัง

“ปรมาจารย์คะ โปรดหยุดก่อน!”

จิ่วซีค่อยๆ หันกลับมา จ้องมองแม่เฉียวที่วิ่งเหยาะๆ เข้ามา

"มีธุระอะไร?"

แม่เฉียวยิ้ม หยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋า แล้วก็ยื่นเช็คใบหนึ่งให้จิ่วซี

จิ่วซีเลิกคิ้ว

ถึงแม้ว่าเช็คจะพับอยู่

แต่จิ่วซีก็เห็นตัวเลขข้างในเป็นแปดกับศูนย์หกตัวในแวบเดียว

“คุณนายเฉียว?”

“เหอะๆ~”

บนใบหน้าของแม่เฉียวปรากฏรอยยิ้มแบบนักธุรกิจ

เธอยิ้มแล้วมองจิ่วซี พูดว่า “ปรมาจารย์คะ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของฉันค่ะ เพราะคุณช่วยครอบครัวของเราไว้ เงินแค่นี้เล็กน้อยมากค่ะ ถ้าหลังจากนี้มีเรื่องอะไรต้องรบกวนคุณอีก ก็ขอให้คุณให้เกียรติด้วยนะคะ”

จิ่วซีเข้าใจแล้ว

แม่เฉียวสมกับเป็นนักธุรกิจหญิงแกร่ง

หัวไวมาก

เธอเห็นว่าจิ่วซีมีความสามารถจริงๆ ดังนั้นการผูกมิตรกับจิ่วซีจึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง

เพราะว่า คนทำธุรกิจ สิ่งที่ไม่อยากจะล่วงเกินที่สุดก็คือคนในสายศาสตร์ลี้ลับอย่างจิ่วซี

อีกอย่าง ชีวิตคนเราจะว่ายาวก็ไม่ยาว จะว่าสั้นก็ไม่สั้น

มีเรื่องต้องขอความช่วยเหลืออีกเยอะ

เมื่อเห็นดังนั้น จิ่วซีก็ไม่ลังเล รับเช็คแล้วก็ออกจากบ้านตระกูลฉู่ไป

เมื่อเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ในสวน ความชั่วร้ายบนต้นไม้ก็หายไปนานแล้ว

หนึ่งวันต่อมา

ทันทีที่จิ่วซีลงจากเครื่องบิน คนตระกูลซ่งก็โทรมา

แต่จิ่วซีไม่ได้รับสายเลย

กลับบล็อกคนตระกูลซ่งทั้งหมดโดยตรง

คำนวณเงินในมือแล้ว ก็มีเกือบเจ็ดล้าน เงินจำนวนนี้สำหรับจิ่วซีในตอนนี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

อย่างน้อย ก็เพียงพอที่จะทำให้คนกลุ่มนั้นโกรธจนตายได้

จิ่วซีไม่คิดจะกลับไปที่ห้องเช่าอีก

เมื่อไม่กี่วันก่อนจิ่วซีก็เล็งพื้นที่ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีในตัวเมืองไว้แล้ว และซื้อบ้านเดี่ยวสองชั้นครึ่งพร้อมสวนที่นั่น

แล้วก็ซื้อรถราคาหกแสนอีกคัน

เกือบจะทันทีที่จิ่วซีลงจากเครื่องบิน พนักงานจากโชว์รูมรถก็นำรถมาจอดไว้ใกล้ๆ สนามบิน

จิ่วซีไม่มีใบขับขี่

ดังนั้นพนักงานจากโชว์รูมรถจึงขับรถเข้าไปในวิลล่าหลังใหม่ที่จิ่วซีซื้อ

บ้านใหม่ได้ซื้อของใช้พื้นฐานไว้แล้ว

ของของเจ้าของร่างเดิมก็ให้บริษัทแม่บ้านนำมาส่งที่บ้านใหม่

ดังนั้นทันทีที่จิ่วซีเข้าไปในห้องของตัวเอง ของตกแต่งเหล่านั้นก็ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบตามความต้องการของจิ่วซี

“ฟู่~”

จิ่วซีนอนลงบนผ้าห่มไหมที่นุ่มนวลอย่างแรง ถึงได้รู้สึกถึงรสชาติของชีวิตที่ควรจะเป็น

【ระบบอ้วน: โฮสต์ ท่านลืมอะไรไปหรือเปล่า?】

ทันใดนั้น เสียงที่น่าสงสารของระบบอ้วนก็ดังขึ้นในหัว

จิ่วซีเลิกคิ้ว

เดิมทีอยากจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

แต่เมื่อเห็นสายตาที่น่าสงสารของระบบอ้วน และหูที่ลู่ลงบนหัวที่เต็มไปด้วยขนนุ่มๆ

ในใจก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา

จิ่วซีทำปากจิ๊บๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบโอสถตัดอาหารขวดหนึ่งออกมาจากมิติแล้วให้ระบบอ้วน

พอระบบอ้วนเห็นโอสถตัดอาหาร ก็รีบยิ้มแล้วเข้ามาใกล้จิ่วซี ใช้หัวที่เต็มไปด้วยขนนุ่มๆ ถูไปมาที่คางของจิ่วซี

ส่วนจิ่วซีก็หลับตาลงอย่างสบายใจและเพลิดเพลิน

【ระบบอ้วน: ข้ารู้ว่าโฮสต์ชอบแบบนี้ โฮสต์ไม่พูดเพราะอยากจะรักษาภาพลักษณ์ แต่ในฐานะลูกน้อง ข้าจะไ่ม่เข้าใจความคิดของพี่ใหญ่ได้อย่างไร~】

"บรื๊นๆๆ~"

จิ่วซีหยิบโทรศัพท์มือถือที่ถูกทับอยู่ออกมา เป็นเบอร์แปลกหน้า

“ฮัลโหล”

“ฮัลโหล? คุณซ่ง สวัสดีครับ ผมเป็นครูฝึกจากโรงเรียนสอนขับรถ XXX วันนี้คุณจะมาฝึกขับรถไหมครับ?”

ในโรงเรียนสอนขับรถ

ครูฝึกชายสามคนล้อมรอบครูฝึกร่างท้วมคนหนึ่งอยู่ตรงกลาง

พวกเขายักคิ้วหลิ่วตามองจิ่วซีที่อยู่ในรถฝึกสอนสีขาวซึ่งอยู่ไม่ไกล แล้วถามครูฝึกร่างท้วม

“ฉันว่านะ เฒ่าหลิว เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณยังบอกว่าฝันได้ยินเสียงนกกางเขนร้อง ฉันก็นึกว่าคุณอยากรวยจนบ้าไปแล้ว! ผลปรากฏว่าลูกศิษย์ของคุณมีคนรวยมาเรียนด้วย”

“ได้ยินมาว่าเธอให้คุณเป็นครูฝึกพิเศษให้สองวัน เพื่อเคลียร์คนอื่นออกไป เธอให้เงินคุณเท่านี้เหรอ?”

ชายที่คาบบุหรี่อยู่ในปากยื่นนิ้วที่เหลืองเพราะควันบุหรี่ออกมา แล้วทำท่าชูสามนิ้ว

“สามหมื่น?!”

"เวรเอ๊ย!"

ครูฝึกคนอื่นๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ

พวกเขามองครูฝึกที่ดูซื่อๆ ด้วยความอิจฉาและริษยา แล้วเยาะเย้ย “เฒ่าหลิว วันนี้เลิกงานแล้ว ยังไงก็ต้องเลี้ยงข้าวพวกเราพี่น้องนะ!”

“ฮิฮิ~ ฮิฮิ~ ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา เลิกงานแล้วจะไปทันที!”

ครูฝึกร่างท้วมพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี บนใบหน้าไม่มีความไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย

“ฉันว่านะ เด็กสาวคนนี้เก่งมาก เรียนรู้เร็ว ฉันว่าไม่ต้องถึงสองวัน แค่ครึ่งวันก็ฝึกครบทุกวิชาแล้ว! สอบผ่านแน่นอน!”

การสนทนาของทุกคน จิ่วซีได้ยินเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

พอขึ้นรถฝึกสอนก็ “หึ่งๆ” เล่นท่าเลี้ยวโค้งยากๆ เส้นตรง และเลี้ยวหักศอกอย่างเท่

การแสดงนี้ทำให้ครูฝึกหลายคนเปลี่ยนจากไม่เชื่อเป็นทึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งไม่รู้สึกอะไร

ในใจของทุกคนก็เกิดความคิดขึ้นมาพร้อมกัน นี่คือนักแข่งรถมืออาชีพที่มาลองฝึกขับรถแบบคนธรรมดาใช่ไหม?

ฝีมือขนาดนี้ ต่อให้พวกเขาทั้งหมดรวมกันก็ยังสู้จิ่วซีไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว!

เป็นไปตามคาด

จิ่วซีฝึกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก็บอกว่าสามารถสอบได้แล้ว

ครูฝึกหลายคนต่างก็มองจิ่วซีที่ออกจากโรงเรียนสอนขับรถไปด้วยความชื่นชมและอิจฉา

วิชาทฤษฎีจิ่วซีสอบผ่านไปนานแล้ว

ตอนนี้ก็คือการนัดสอบปฏิบัติแล้ว

จิ่วซีถือใบขับขี่ที่เพิ่งได้รับมา ขับรถมาถึงโรงพยาบาลที่หลิวอ้ายฮั่วอยู่ ก็บังเอิญเจอเจียเริ่นอี้ที่มาโรงพยาบาลเพื่อทำแท้ง

คนที่อยู่ข้างๆ เจียเริ่นอี้ก็คือซ่งเหรินถง

เจียเริ่นอี้เห็นจิ่วซีลงมาจากรถหรูคันใหม่ ก็ตกใจจนลูกตาแทบจะหลุดออกมา

“อาถง! คุณรีบดูสิ นั่นใช่จิ่วซีหรือเปล่า?”

ซ่งเหรินถงมองไปตามทิศทางที่นิ้วของเจียเริ่นอี้ชี้ แล้วก็ขมวดคิ้ว

ในแววตาของเจียเริ่นอี้มีประกายแห่งการวางแผนวาบผ่าน

เธอจูงซ่งเหรินถงมาข้างๆ จิ่วซี แล้วทักทายจิ่วซีอย่างดีใจและสนิทสนม

แต่จิ่วซีไม่สนใจทั้งสองคนเลย

ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกเสียหน้าทันที

“ซ่งจิ่วซี! เธอเห็นคนแล้วไม่ทักเลยเหรอ? แล้วรถคันนี้มาจากไหน ไม่ใช่ว่าไปทำอะไรไม่ดีมาหาเงิน”

“เพียะ!”

เสียงตบหน้าดังขึ้นอย่างชัดเจน

คนเดินถนนรอบๆ ต่างก็มองมาที่ทั้งสามคนด้วยสายตาที่ประหลาดใจ

ต้องลงมือหนักแค่ไหนถึงจะทำให้การตบหน้าธรรมดาๆ ครั้งหนึ่งทำให้คนรอบข้างได้ยินเสียงดังในหู?

ซ่งเหรินถงเอามือปิดหน้าแล้วมองจิ่วซีอย่างไม่น่าเชื่อ

ไม่ทันที่เขาจะทันได้ตั้งตัว จิ่วซีก็กระชากผมของเขา แล้วตบหน้าอีกข้าง “เพียะๆ” สองสามครั้ง

เจียเริ่นอี้ที่อยู่ข้างๆ ก็ร้องเสียงหลง

“ซ่งจิ่วซี เธอตีคนทำไม!”