บทที่ 14 นางเอกผู้แสนดี 14

ที่บ้านยังมีลูกที่ต้องเลี้ยงดูถึงแปดคน ที่โรงพยาบาลก็ยังมีสามีที่ต้องดูแล ค่อยๆ แม่ซือก็ไม่มีเวลาไปหาจิ่วซีแล้ว

แม่ซือเคยชินกับการใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ใช้เงินมือเติบ ไม่กี่ปีก็ใช้เงินจนหมด ทำได้เพียงขายอพาร์ตเมนต์มือสอง

ในชาติที่แล้ว ทารกแฝดแปดเป็นผลผลิตแห่งความรักของคู่พระนาง เป็นเด็กอัจฉริยะ

ชาตินี้ ไม่มีรัศมีของคู่พระนางคอยคุ้มครอง แม่ซือก็ยังตามใจลูก ดังนั้นทารกแฝดแปดจึงถูกเลี้ยงดูมาอย่างเห็นแก่ตัว แถมยังชอบลักเล็กขโมยน้อยและรังแกคนอื่น

ทารกแฝดแปดไม่เพียงแต่ไม่ได้เป็นเด็กอัจฉริยะ แต่กลับกลายเป็นตัวตนที่ทุกคนรังเกียจ

หลายปีต่อมา

หลังจากที่คู่พระนางที่ต่างก็เบื่อหน่ายซึ่งกันและกันออกจากคุก ก็ยังคงทำร้ายกันต่อไป ทรัพย์สินที่ซือยาหนานมอบให้นางเอกก็ถูกน้องชายของนางเอกผลาญจนหมด นางเอกไม่มีที่ไปจึงทำได้เพียงอยู่กับซือยาหนาน

ที่บ้านไม่มีเงิน แม้แต่ค่าเช่าบ้านก็แทบจะจ่ายไม่ไหว ทั้งสองคนจึงต้องออกไปทำงาน

ชีวิตในเรือนจำได้ขัดเกลาความหยิ่งยโสของทั้งสองคน ขอเพียงได้เงิน ก็ไม่เลือกงานอีกต่อไปแล้ว

วันนี้ พระเอกซือยาหนานกลับมาจากการทำงานก่อสร้าง เห็นจิ่วซีในชุดราตรีสีดำเรียบหรูบนจอภาพนอกซูเปอร์มาร์เก็ต ซึ่งกำลังถ่ายทอดพิธีมอบรางวัลองค์กรดีเด่นล่าสุด

รูปร่างที่น่าภาคภูมิใจถูกขับเน้นด้วยชุดราตรีอย่างลงตัว ใบหน้าที่งดงามเย็นชาและประณีตประดับด้วยรอยยิ้มที่เหมาะสม ในมือที่ขาวเรียวยาวถือถ้วยรางวัลสีทอง

ในวิดีโอ จิ่วซีกล่าวสุนทรพจน์รับรางวัลอย่างใจเย็น "ขอบคุณพ่อแม่ของฉันที่ให้ความสำคัญและรักฉันมาก ขอบคุณพี่ชายของฉันที่ให้กำลังใจและสนับสนุนฉัน ถ้าไม่มีพวกคุณ ก็อาจจะไม่มีฉันในวันนี้ และขอบคุณเพื่อนๆ ของฉัน..."

ซือยาหนานจ้องมองจิ่วซีที่โดดเด่นในวิดีโออย่างไม่วางตา ความรู้สึกต่ำต้อยและความเสียใจในใจกดทับเขาจนหายใจไม่ออก

ถ้า หากตอนนั้นเขาไม่ได้เย็นชากับจิ่วซีขนาดนั้น หากเขาไม่ได้นอกใจ ถ้าอย่างนั้น คนที่จะก้าวเดินไปพร้อมกับจิ่วซีก็คือเขา

หลังจากที่สูญเสียไปแล้วจึงได้รู้ว่า ที่แท้จิ่วซีก็เก่งขนาดนี้ ที่แท้ ก็เป็นตัวเองมาโดยตลอดที่พยายามจะปีนป่ายไปหาเธอ

ซือยาหนานลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับบ้าน เมื่อเห็นทารกแฝดแปดที่ก่อเรื่องวุ่นวาย ไม่เชื่อฟัง และสร้างปัญหาไปทั่ว ในใจก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

ตอนแรกคาดหวังกับทารกแฝดแปดมากแค่ไหน ตอนนี้ก็รังเกียจทารกแฝดแปดมากเท่านั้น

ตอนที่จิ่วซีอายุห้าสิบกว่าปีก็ยังคงปรากฏตัวอยู่บนจอภาพ ในตอนนั้นตระกูลไป๋ได้ก้าวขึ้นสู่ตระกูลชั้นนำเทียบเท่ากับตระกูลฮั่วแล้ว

บริษัทเพลงของเธอได้กลายเป็นบริษัทชั้นนำระดับนานาชาติโดยตรง บริษัทบันเทิงในสังกัดก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ฮั่วถิงก็สารภาพรักกับเธอเมื่อหลายปีก่อน

แต่เธอไม่สนใจเรื่องความรัก จึงปฏิเสธเขาไปอย่างตรงไปตรงมา

หลังจากถูกปฏิเสธ ฮั่วถิงก็ไม่ได้มีความรักอีกเลย จนกระทั่งจิ่วซีจากโลกนี้ไปเมื่ออายุหกสิบปี เขาก็ยังคงเป็นโสด

ส่วนสองสามีภรรยาตระกูลไป๋เสียชีวิตอย่างสงบในความฝันเมื่อหลายปีก่อน มีลูกหลานเต็มบ้านไม่มีอะไรต้องเสียใจ

ไป๋โหยวซิวก็ได้แต่งงานมีลูกกับจ้าวหยุนหยุนผู้คลั่งคนสวยคนหล่อ ชะตากรรมอันน่าเศร้าของตระกูลไป๋ในชาติที่แล้วถูกเขียนขึ้นใหม่ คนที่ควรจะได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนก็ได้พบกับตอนจบที่สมบูรณ์แบบที่สุด

ระบบ: โฮสต์ ฮั่วถิงน่าสงสารจัง ทำไมไม่ตอบตกลงเขาล่ะ

จิ่วซี: งั้นคุณไปสิ? คุณไปอยู่เป็นเพื่อนเขาสิ? มีคนชอบฉันตั้งมากมายในหลายโลก ฉันก็ปฏิเสธหมดแล้ว ทำไมเขาถึงต้องพิเศษด้วย?

ระบบ: ……มีเหตุผลดี แต่รู้สึกแปลกๆ

อ้อ ใช่แล้ว

ระบบเปิดหน้าต่างภารกิจของโลก มองไปยังแถวของผู้มอบหมายภารกิจไป๋จิ่วซี

ระดับความสำเร็จ: 100%

คะแนน: 10

พลังบุญกุศล: 100

ทักษะวิชา: สุดยอดสมองกล

จิ่วซี: ผู้มอบหมายภารกิจไม่ได้วิญญาณแตกสลายไปแล้วเหรอ? ทำไมยังมีของพวกนี้อยู่?

ระบบ: เป็นการตัดสินของจ้าวระบบ อาจเป็นเพราะผู้มอบหมายภารกิจไม่มีโอกาสได้บอกความปรารถนา ดังนั้นเมื่อโฮสต์ช่วยให้เธอใช้ชีวิตอย่างไม่มีอะไรต้องเสียใจ จ้าวระบบจึงตัดสินว่าโฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ และเพราะโฮสต์บริจาคเงินจำนวนมากให้กับโรงเรียนและโรงพยาบาล พลังบุญกุศลจึงสูงมาก

จิ่วซี: ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นก็ได้ โลกต่อไป