บทที่ 110 นักฆ่าสาว (ฟรี)

บทที่ 110 นักฆ่าสาว

“หวิดไปแล้ว...ดีนะที่เป็นมือใหม่หัดลอบสังหาร!”

หลิวห่าวยกหญิงนักฆ่าขึ้นข้างหนึ่ง อีกมือก็ลูบแขนเสื้อที่ถูกกรีดขาดด้วยความหวาดหวั่น หากไม่ได้วิชาก้าวล่องคลื่น ที่ได้มาหมาดๆ จนหลบการโจมตีสำคัญนี้ได้ หลิวห่าวเองก็คงไม่อาจคาดเดาได้ว่าชะตากรรมต่อไปจะเป็นเช่นไร

เขาโยนหญิงนักฆ่าลงบนตั่งในกระโจม แล้วเอาผ้าพันตัวเธอไว้อย่างแน่นหนา

“โจรโพกผ้าเหลืองแต่ไหนแต่ไรมา มักจะรุมเข้าตีเป็นฝูง ไม่เคยเล่นงานลอบสังหารเช่นนี้มาก่อนนี่นา?”

หลิวห่าวรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง สัญชาตญาณบอกเขาว่า โจรโพกผ้าเหลืองไม่น่าจะฉลาดถึงเพียงนี้

เมื่อเปิดผ้าดำที่ปิดบังใบหน้าของนางออก หลิวห่าวก็ถึงกับตาเป็นประกาย!

นางนักฆ่า กลับกลายเป็นหญิงงามผู้หนึ่ง!

แม้นางจะถูกพันธนาการอยู่ แต่เส้นผมดำขลับดุจม่านน้ำตก ผิวพรรณผุดผ่องดังหยก นัยน์ตาสุกใส ฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ ริมฝีปากแย้มยิ้มด้วยความดื้อรั้น รูปร่างก็อ่อนช้อยน่าหลงใหล

ในยามสลบไสล นางไม่เหลือเค้าความดุดันเดิม กลับดูอ่อนโยนดุจลูกแกะน้อย

ติ๊งต่อง!

ในดวงตาของหลิวห่าวแวววับด้วยประกายทอง ระบบศาตรมองชะตาฟ้าขององค์จักรพรรดิสำเร็จผล

หลิวเหยียน พลังกำลังรบ 78 สติปัญญา 73 การเมือง 42 ภาวะผู้นำ 21 เสน่ห์ 94

ทักษะพิเศษ หยู่อิ๋ง: มีพรสวรรค์ในการลอบเร้น หลบซ่อนตนได้ยากยิ่งที่จะถูกค้นพบ หากลงมือในยามค่ำคืน กำลังรบ +3

“ที่แท้ก็มีพรสวรรค์ในการลอบสังหารถึงเพียงนี้ มิน่าจึงหลบพ้นห้าสัมผัสของเราได้”

ขณะนั้นเอง หญิงนักฆ่าบนเตียงเมฆาได้ฟื้นคืนสติอย่างช้าๆ

เมื่อตระหนักว่าตนถูกมัดแน่นจนขยับไม่ได้ ร่างงามก็สั่นสะท้าน น้ำเสียงเจือสะอื้น “เจ้าขุนนางสารเลว ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ เจ้าคนใจร้าย!”

“จะให้ปล่อยเจ้าอย่างนั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้!”

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เฉียดตาย หลิวห่าวก็หมดอารมณ์เอ็นดูนางไปโดยสิ้นเชิง ใจเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

ปล่อยนางไปไม่ได้เด็ดขาด หากถูกลอบสังหารซ้ำเล่าอีกจะทำอย่างไร?

มีแต่มัดไว้แบบนี้ ถึงจะคุยกันรู้เรื่อง...

เอ๊ะ!?

หญิงนักฆ่าชื่อหลิวเหยียน กลับมองหลิวห่าวผู้มีใบหน้าหล่อเหลาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ

บุรุษผู้นี้สง่างามยิ่งนัก ไม่มีกลิ่นไอใดๆ เจือปน มีเพียงความอบอุ่นดั่งแสงตะวัน

ยิ่งมอง ก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกเคลิ้มไหว

...

...

ติ๊งต่อง!

“คู่มือวรยุทธ์ลับฮ่องเต้หวงตี้พัฒนาอีกขั้น ความก้าวหน้าปัจจุบัน 510!”

เมื่ออารมณ์ของหลิวห่าวสงบลง ก็เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมาแทน

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

ขณะนี้ บรรยากาศในกระโจมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

หญิงนักฆ่าหลิวเหยียนที่เคยดุดัน กลับแปรเปลี่ยนเป็นหญิงสาวสุภาพอ่อนโยน เอ่ยขึ้นเบาๆ “บ่าวผู้นี้ บัดนี้เป็นของคุณชายแล้ว ขอได้โปรดปล่อยบ่าวด้วยเถิด”

หลิวห่าวถึงกับตะลึงกับความเปลี่ยนแปลงในท่าทีของนาง ราวกับเป็นคนละคน!

หรือว่านี่จะเป็นกลอุบายเล่นละครเจ็บตัว?

หลิวห่าวถอยห่างออกมาเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยความระแวดระวัง “เจ้าแน่ใจนะ ว่าจะไม่ลอบโจมตีข้าอีก?”

“จะเป็นไปได้อย่างไร...ท่านอาวุโสยังปราบกองทัพของพี่ชายข้าได้...”

หญิงนักฆ่าหลิวเหยียนตอบอย่างน้อยใจ “เมื่อคืนนี้...ข้าแค่อยากขู่ท่านเท่านั้น มิคาดว่าท่านจะฝีมือสูงส่งถึงเพียงนี้ กลับถูกท่านจับเสียได้...”

“เฮ้อ! เจ้าดีๆ ไม่ชอบ ดันมาขู่ข้า นี่มันเรื่องอะไรกัน!”

หลิวห่าวยังคงไม่วางใจ จึงใช้ศาตรมองชะตาฟ้าขององค์จักรพรรดิอีกครั้ง เพื่อตรวจสอบค่าความจงรักภักดี

ติ๊งต่อง!

“หลิวเหยียนมีค่าความจงรักภักดีต่อผู้ครอบครองระบบ 100 ได้รับรางวัลพิเศษ ค่าความศรัทธา 800!”

หนึ่งร้อยค่าความจงรักภักดี ต่อให้สั่งให้นางตายก็ยังยอม...

อะไรกันเนี่ย แบบนี้ก็มีด้วย...

หลิวห่าวถึงกับตะลึงงัน

หรือว่าสตรีผู้นี้จะมีรสนิยมชอบถูกกดขี่?

...

ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเร่งรีบดังขึ้นนอกกระโจม หลิวห่าวจึงเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้น?”

ทหารคนสนิทรีบวิ่งเข้ามา “นายท่าน ขุนพลหลิวผี่กำลังตามหาคนอยู่ขอรับ”

“กระผม หลิวผี่ ขออภัยที่รบกวน ขอท่านได้โปรดอภัยให้ด้วย!”

น้ำเสียงของหลิวผี่แฝงความตึงเครียดอยู่ไม่น้อย

“พี่ชาย!”

หลิวเหยียนอุทาน หลิวห่าวจึงเข้าใจเสียที ที่แท้ “พี่ชาย” ในปากนางก็คือหลิวผี่นั่นเอง...

พ่อแม่ของหลิวผี่นี่ช่างน่าแปลกนัก ลูกชายก็ดูบึกบึนกำยำ ส่วนลูกสาวกลับงามล้ำจนดอกไม้ยังอาย

หลิวห่าวรีบแก้มัดให้หลิวเหยียนซึ่งยังเดินไม่ถนัด พลางโยนเสื้อคลุมยาวให้นางอีกตัว

ชุดเย่ซิงอีเดิมนั้น สวมต่อไม่ได้แล้ว...

“ฮ่าๆ อยู่กับนายท่าน...เอ๊ะ ไม่ใช่...นี่มัน...”

สีหน้าของหลิวผี่เปลี่ยนไปหลายครั้ง รอยยิ้มก็ดูแปลกประหลาด

ในฐานะผู้มีประสบการณ์ เขาเห็นน้องสาวเดินออกจากกระโจมของหลิวห่าว ท่วงท่าขวยเขินเช่นนั้น ก็เข้าใจความนัยในทันที

“ท่านแม่ทัพ ได้ยินว่าแหยียนเอ๋อร์เป็นน้องสาวท่าน แถมฝีมือยังไม่ธรรมดา สมแล้วที่เป็นสตรีเหล็ก!”

หลิวห่าวตบไหล่หลิวผี่พลางยิ้มอย่างมีเลศนัย ทำเอาหลิวผี่ปลื้มจนมือไม้สั่น

หลิวผี่รีบตอบ “ไม่กล้าขอรับ นางนี่ตั้งแต่เด็กก็ไปฝึกกับตาเฒ่าคนหนึ่ง ดื้อรั้นนัก...”

“ฮึ! ข้ากลับก่อนละ!”

หลิวเหยียนเชิดหน้าสะบัดเสียงใส่พี่ชายอย่างไม่สบอารมณ์ แล้ววิ่งออกไป

“โอ้ย น้องสาว เดินช้าๆ หน่อย...”

หลิวผี่รีบลาหลิวห่าวแล้ววิ่งตามออกไป ดวงตาเต็มไปด้วยความคิด

แหยียนเอ๋อร์ดันเข้าไปในค่ายนายท่านโดยบังเอิญ แล้วยังมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนายท่านเสียด้วย

ฮ่าๆ นางงามล้ำปานนี้ เช่นนี้ข้ากับนายท่านก็กลายเป็นคนบ้านเดียวกันแล้วสิ!

...

ติ๊งต่อง!

ค่าความจงรักภักดีของหลิวผี่เพิ่มเป็น 100 ได้รับค่าความศรัทธาเพิ่ม 666

หลิวห่าวมองแผ่นหลังพี่น้องตระกูลหลิวที่เดินจากไป ก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างจนปัญญา

สองคนพี่น้องนี้ ช่างประหลาดเกินคาดเดา ไม่อาจใช้สามัญสำนึกตัดสินได้เลย!

“เอาเถอะ เรียกขุนพลในตำนานออกมาสักคนก่อนก็แล้วกัน!”

หลิวห่าวรวบรวมสมาธิ กลืนยานำโชคในมือ แล้วเลือกใช้ค่าความศรัทธาทันที

“ติ๊งต่อง! ได้รับการ์ดอัญเชิญบุคคลในตำนานระดับเพชรหนึ่งใบ!”

“ติ๊งต่อง! ได้รับสิทธิ์สุ่มจับรางวัลสิบครั้ง!”

“ค่าความศรัทธาปัจจุบัน 1251 จะใช้ต่อหรือไม่?”

เอาเถอะ ลองดูสักตั้ง!

หลิวห่าวหยุดมือ ไม่กล้าใช้สุ่มต่อ

เห็นค่าความศรัทธาที่สะสมมานานหายวับไปในพริบตา ก็ถึงกับปวดใจ...