บทที่ 77 โจวชางเข้าร่วม (สวามิภักดิ์)

บทที่ 77 โจวชางเข้าร่วม (สวามิภักดิ์)

เหลียวฮว่ารีบกล่าวอย่างร้อนรนว่า “ลุงโจว ท่านกับข้าเป็นดั่งพี่น้องร่วมสายโลหิต เหตุใดข้าต้องหลอกลวงท่านด้วย? จะปิดบังไปก็ไร้ประโยชน์ แท้จริงแล้วนายท่านหลิวห่าวเจ้าเมืองอิ๋งชวนของข้า มีขุนพลผู้กล้าอยู่ใต้บัญชาหลายคน ล้วนแต่เป็นยอดวีรบุรุษที่กล้ารบกับหมื่นศัตรูไม่หวั่นเกรง ด้วยเหล่าวีรบุรุษเช่นนี้ การพิชิตทั้งอิ๋งชวนก็ง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ วันนี้ข้ามา ก็เพื่อมอบโอกาสแห่งเกียรติยศและความมั่งคั่งให้แก่พี่น้องเช่นท่านโดยเฉพาะ”

โอกาสแห่งเกียรติยศและความมั่งคั่ง สำหรับโจรโพกผ้าเหลืองนั้น นับเป็นถ้อยคำที่แปลกหูยิ่งนัก

โจวชางยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย เอ่ยถามว่า “แล้วกองทัพทางการมีคนสักเท่าใด ถึงสามารถสลายพี่น้องข้ากว่าสองพันคนได้?”

“ราวสามร้อยคนเท่านั้น ใต้บัญชานายท่านของข้า มีขุนพลผู้กล้าอยู่หนึ่ง นามเรียกว่าหลินชง ใช้ทวนงูหนักเจ็ดสิบแปดสิบชั่ง บุรุษผู้นี้เมื่อออกรบ ไม่มีใครต้านทานได้ ข้าเองยังมิอาจรับมือเขาได้แม้แต่กระบวนเดียว”

“หึ! จะเก่งกาจดังที่เจ้าว่าจริงหรือ?” โจวชางส่งเสียงเย้ยหยัน “เจ้ากลับไปก่อนเถิด พรุ่งนี้ข้าจะลงเขาไปล้างแค้นแทนเจ้าเอง!”

เหลียวฮว่าไม่อาจโน้มน้าวได้ จำต้องกลับไปมือเปล่า วันถัดมา โจวชางก็พาเผยหยวนเส้า พร้อมระดมพี่น้องกว่า 3,000 คนในค่ายโจร ลงจากเขาออกมาเผชิญหน้ากับศัตรู

หลิวห่าวจัดทัพรับศึก มองไปยังโจวชางที่นั่งเด่นอยู่บนหลังม้าฝั่งตรงข้าม พลางแย้มยิ้มอย่างสงบ “แม่ทัพโจรผู้นี้กลับไม่ยอมจำนน มีผู้ใดกล้าออกไปจับตัวเขามาให้ข้าบ้าง?”

โจวชาง: พลังรบ 81 สติปัญญา 53 การเมือง 32 ความเป็นผู้นำ 61

ช่างเหมาะสมกับตำแหน่งขุนพลผู้ถือดาบของกวนอู พลังรบสูงถึง 81 คะแนน

เมื่อการเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ กลับต้องตัดสินด้วยดาบกับทวน เหลียวฮว่ารู้สึกอับอาย รีบขออนุญาต “นายท่าน โจวชางผู้นี้ไม่รู้ความ ข้าขออาสาออกไปจับเขามาให้ได้!”

ฮัวหรงรีบกล่าวขึ้น “แม่ทัพเหลียว ท่านโปรดรอสักครู่ โจวชางผู้นี้โอหังนัก ให้ข้าจัดการสั่งสอนเขาเองดีกว่า!”

เหล่าขุนพลต่างพากันขอออกรบ หลิวห่าวพลันรู้สึกปลาบปลื้มใจ

ขุนพลใต้บัญชาข้าล้วนแข็งแกร่งยิ่ง!

แต่หากส่งเหลียวฮว่าออกไป กลับยังไม่มั่นใจนัก เพราะพลังรบสูสีกับโจวชาง อาจด้อยกว่าด้วยซ้ำ แต่ถ้าส่งฮัวหรงออกสนาม ศึกนี้ต้องชนะโจวชางอย่างแน่นอน

ขณะหลิวห่าวกำลังจะออกคำสั่ง หลินชงก็ควบม้าออกจากแถว ควงทวนยาวในมือ พลางหัวเราะเสียงดัง

“นายท่าน ข้ายังไม่เคยสร้างผลงานใหญ่เพื่อตอบแทนพระคุณท่านเลย วันนี้ขออาสาออกไปประลองกับโจวชาง หากพ่ายแพ้ ยินดีรับโทษตามกฎทหาร!”

“ดี!”

หลินชงหัวเสือดาวเปี่ยมล้นด้วยความห้าวหาญและกระหายศึก หลิวห่าวย่อมไม่มีเหตุผลปฏิเสธ จึงพยักหน้าตอบรับ “ถ้าเช่นนั้น แม่ทัพหลินจงไปพบกับหัวหน้าโจรผ้าเหลืองผู้นี้เถิด หากจับเป็นได้จะยิ่งดี”

“กระจ่างแล้ว!”

หลินชงควบม้าพุ่งตรงไปยังหน้ากระบวนทัพ

“ผู้กล้าเบื้องหน้า จงบอกนามให้ชัด ใต้คมดาบข้าไม่ฆ่าคนไร้ชื่อ!”

โจวชางควบม้ากุมดาบ ร้องตะโกนลั่น

หลินชงเบิกตาโตดั่งเสือดาว หัวเราะ พลางกล่าว “เจ้าคือโจวชางใช่หรือไม่? ฟังให้ดี ข้าคือหลินชง เจี้ยวจงเสี่ยวเหว่ยใต้บัญชาเจ้าเมืองอิ๋งชวนแห่งราชสำนักฮั่น!”

“เจ้าเองก็ดูเป็นยอดคน เหตุใดไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อกองทัพทางการ เพื่อรับใช้บ้านเมือง?”

“ฮึ อยากให้ข้ายอมแพ้หรือ ฝันไปเถอะ!”

โจวชางเชิดหน้าชูดาบท้าออกศึก

หลินชงแค่นเสียงเย็นชา ทวนยาวในมือสะบัดพลิ้ว เกิดประกายแสงนับไม่ถ้วนพุ่งแทงใส่โจวชาง

“ดี! มาเลย!”

โจวชางคำรามลั่น ดาบใหญ่หนักสามสี่สิบชั่งในมือฟาดฟันไปกลางอากาศ

เคร้ง!

ดาบกับทวนปะทะกัน เกิดเสียงโลหะดังกึกก้องไปทั่วสนามรบ!

ทั้งสองฝ่ายต่างโห่ร้องกึกก้อง ให้กำลังใจแม่ทัพของตน

เสียงคำรามของคนกับเสียงม้ารวมกันดังก้องเหมือนฟ้าคะนอง ก่อเกิดเป็นพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่

ชั่วพริบตา ทั้งคู่ปะทะกันสามกระบวน

เมื่อม้าสองตัวสวนกันผ่านไป โจวชางรู้สึกนิ้วมือสั่นระริก อุ้งมือแตก เจ็บปวดจนบรรยายไม่ถูก

วิชาทวนของหลินชงรวดเร็วดุจปีศาจ ทุกหนึ่งกระบวนท่ามีพลังมหาศาลไม่ต่ำกว่าพันชั่ง

รับเพียงกระบวนเดียว เส้นเอ็นที่แขนทั้งสองข้างแทบจะขาดสะบั้น

กระบวนที่สี่

หลินชงตวาดก้อง ทวนในมือเปลี่ยนจากแทงเป็นงัด ดีดดาบใหญ่ของโจวชางลอยขึ้นฟ้า!

ยามที่ร่างทั้งสองสวนผ่านกันอีกครั้ง หลินชงหัวเราะลั่น ยื่นแขนยาวดั่งวานร คว้าสายคาดเอวโจวชาง ยกตัวเขาขึ้นสูงทั้งร่างที่หนักกว่าสองร้อยชั่ง

“พี่โจว!”

เผยหยวนเส้าตาแดงก่ำ รีบสั่งการทหาร “เร็วเข้า! โจมตีเข้าไป ช่วยหัวหน้าโจว!”

เสียงฮือฮาดังสนั่น

เหล่าโจรภูเขาฟูเหนียวภายใต้การนำของเผยหยวนเส้า ต่างพุ่งเข้าใส่หลินชง หวังชิงตัวโจวชางกลับมา

แต่หลิวห่าวเตรียมรับมือไว้แล้ว เตียนเว่ยนำทัพซ้ายเข้าขวาง ฮัวหรงคุมปีกขวายิงธนูคุ้มกัน ทั้งสองฝ่ายเข้าตะลุมบอนกันสักพัก เผยหยวนเส้าจึงจำต้องถอนทัพกลับขึ้นเขา

หลินชงโยนโจวชางลงจากหลังม้า หัวเราะพลางกล่าว “นายท่าน ข้าทำตามคำสั่งสำเร็จ จับแม่ทัพโจรผู้นี้มาได้!”

โจวชางนิ่งเงียบไม่เอื้อนเอ่ย

หลิวห่าวเผชิญหน้ากับขุนพลผู้ถือดาบในตำนาน พลางยิ้มกล่าวว่า “ท่านโจว ตอนนี้ยอมรับแล้วหรือยัง?”

หากพูดถึงความซื่อสัตย์และกล้าหาญ โจวชางนับว่าเป็นยอดขุนพลหายาก

ในสามก๊ก โจวชางเมื่อได้ติดตามกวนอู ก็รับหน้าที่เป็นขุนพลผู้ถือดาบคู่ใจมาตลอดชีวิต ไม่เคยคิดทรยศแม้สักครา

แม้ในยามกวนอูพ่ายแพ้ที่เมืองม่ายเฉิงและถูกสังหาร โจวชางก็ยังขอปลิดชีพตนเองตามไป

ขุนพลผู้จงรักภักดีเช่นนี้ หลิวห่าวย่อมอยากดึงเขามาอยู่ใต้บัญชา

ไม่เช่นนั้น คงไม่ส่งหลินชงออกไปประลองด้วย

โจวชางเชิดหน้ากล่าว “ข้าเป็นขุนศึกผู้พ่ายแพ้ จะฆ่าจะแกงก็แล้วแต่ท่านเถิด หากข้าแสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ก็หาใช่ลูกผู้ชายไม่!”

เจ้าคนหัวรั้นเอ๋ย!

ข้ายังหวังให้เจ้าช่วยเกลี้ยกล่อมพวกโจรภูเขาฟูเหนียวให้ข้าอยู่ จะปล่อยให้เจ้าตายได้อย่างไร?

หลิวห่าวคิดในใจ

หลิวห่าวลงจากหลังม้า คลายเชือกที่มัดโจวชางอยู่ พลางยิ้มกล่าว “บุรุษชาติเกิดในยุคเข็ญ ควรใช้ดาบและทวนสร้างคุณงามความดี ช่วยเหลือราษฎรให้พ้นจากทุกข์ภัย จึงจะได้ชื่อจารึกในแผ่นดินชั่วนิรันดร์ ท่านโจวมีคุณธรรมกล้าหาญเหนือผู้คน ยินดีจะติดตามข้า ร่วมสร้างผลงานหรือไม่?”

เมื่อโจวชางได้ฟังดังนั้น ใบหน้าก็เปลี่ยนสี กล้ามเนื้อและเคราดำกระตุกไหว ความรู้สึกในใจปะทุเดือด

สร้างผลงานด้วยดาบและทวน ให้ชื่อเสียงคงอยู่ชั่วกาล เป็นความใฝ่ฝันของแม่ทัพทุกผู้คน

แม้แต่ฮัวหรงและหลินชงเองยังรู้สึกฮึกเหิมตามไปด้วย

“แม่ทัพโจว ท่านคิดได้แล้วหรือยัง?”

หลิวห่าวตบไหล่โจวชางอย่างให้กำลังใจ

“ข้าโจวชางเป็นเพียงชายชาวบ้าน มีแต่เรี่ยวแรงไร้ความสามารถใด ๆ จะมีคุณงามความดีอันใดให้ท่านเจ้าเมืองเหลียวแลได้? ท่านไม่ถือโทษเก่าข้า ข้าขอถวายหัวรับใช้ท่านจนสุดชีวิต!”

โจวชางพูดจบ ความตื้นตันเอ่อท้น รีบคุกเข่ากระแทกหน้าผากลงกับพื้นหลายครั้ง

ระบบส่งเสียงเตือน: “ขอแสดงความยินดี ผู้ถือครองระบบได้ชักชวนโจวชางเข้าสังกัด ความจงรักภักดีของโจวชางต่อผู้ถือครองระบบ: 100”