บทที่ 66 ไตร่ตรองเส้นทางสู่อนาคต

บทที่ 66 ไตร่ตรองเส้นทางสู่อนาคต

ความคืบหน้าปัจจุบัน, พิชิตหญิงงาม 2/10 คน……

หญิงงาม หมายถึงผู้มีค่าเสน่ห์สูงเกินเก้าสิบ ถือเป็นโชคชะตาที่ได้พบ ไม่อาจไขว่คว้าได้ด้วยแรงปรารถนาเพียงอย่างเดียว

จนบัดนี้ หลิวห่าว ได้พบเจอหญิงงามเพียงไม่กี่นางเท่านั้น

ไช่เหี้ยน นับเป็นหนึ่งในนั้น ส่วนเตียวเสี้ยน นางงามลึกลับผู้เปี่ยมเสน่ห์ ผู้นี้ย่อมไม่ควรปล่อยให้หลุดมือ!

ส่วนที่ได้ครอบครองแล้ว คือพระนางเหอไท่โฮ่ว

เดี๋ยวก่อน เสี่ยวจ้าวอวี่ ก็มีเสน่ห์สูงถึง 94 แม้จะเป็นโลลิ, รูปร่างอ้อนแอ้น เอวอ่อนนุ่ม ดูน่าทะนุถนอมเกินต้านทาน หรือว่า……

ไม่ได้! แบบนั้นมันจะเกินไปแล้ว…

หลิวห่าว ตกอยู่ในการต่อสู้ทางความคิดอย่างหนัก พลันอดดูแคลนตนเองไม่ได้ ที่ถึงกับเหลียวแลดรุณีวัยเพียงสิบสองสิบสามเช่นนี้

เอาล่ะ ยังมีแม่ครัวงามประจำจวน จั่นอวิ๋น อีกคน!

จั่นเจา ก็หล่อเหลาตั้งแต่กำเนิด น้องสาวของเขา จั่นอวิ๋น ยิ่งงดงามอ้อนช้อย ดวงตาเป็นประกาย ฟันขาวราวไข่มุก เสน่ห์ถึง 91 ย่อมคู่ควรกับคำว่าโฉมสะคราญ

เมื่อคิดถึงเรือนร่างอันงดงามเย้ายวนของจั่นอวิ๋น ใจหลิวห่าวพลันสั่นไหว

รวมแล้วก็ยังไม่ครบสิบคน ยังขาดอีกหลายตำแหน่ง จำต้องขยันพิชิตใจหญิงงามให้มากขึ้นอีก

หากมองทั่วยุคสามก๊ก หญิงงามนั้นมีอยู่ไม่น้อย ต้าเฉียวเซียวเฉียว, ลั่วเสิน, ซวีโจว, หมี่เจิน…

นับไม่ถ้วน ที่สำคัญ หลิวห่าว ยังมีระบบจอมราชันย์ไร้เทียมทานในมือ สามารถอัญเชิญหมื่นภพมาได้ เรื่องสิบหญิงงามนั้น หาใช่เรื่องยากเย็นอันใด

ตึก ตึก ตึก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมเสียงนุ่มนวลแฝงความเย็นชาของเฉาเจิ้งชุนดังตามมา

“นายท่าน เดินทางเหน็ดเหนื่อย พักผ่อนบ้างหรือยัง?”

หลิวห่าว สงสัยอยู่บ้าง ดึกดื่นเช่นนี้ เฉาเจิ้งชุน มาหาตนด้วยเหตุอันใดกัน?

“ยังไม่ได้นอน เฉาโป๋ มีธุระอะไรหรือ?”

เมื่อเปิดประตูออกไป พลันพบว่าเฉาเจิ้งชุนยืนโค้งตัวอย่างนอบน้อมอยู่หน้าประตู

ข้างกายเขา มีสาวงามสองนางยืนอยู่

นางหนึ่งใบหน้ารูปไข่ ผิวพรรณงามละมุน เอวบาง รูปร่างสูงโปร่ง

อีกนางหนึ่งใบหน้าอิ่มเอิบดั่งไข่ห่าน ผิวขาวเนียนละเอียด เอวคอดพลิ้วไหว ดูงามอ่อนช้อย

ทั้งสองมีกลิ่นหอมบางเบา เมื่อเห็นหลิวห่าวเปิดประตูออกมา ก็พร้อมใจกันคุกเข่าก้มศีรษะถวายบังคม เสียงหวานใสดังพร้อมกันว่า “บ่าวขอคารวะนายท่าน!”

อะไรนะ!

เฉาเจิ้งชุนคิดจะเล่นอะไรอีกหรือ?

หลิวห่าวชะงักไปชั่วขณะ ไม่อาจคาดเดาความนัยของเขา

“ฮะๆ นายท่านเดินทางเหน็ดเหนื่อย ข้าน้อยจึงถือวิสาสะคัดเลือกสาวใช้หน้าตาดีสองนาง มาให้นายท่านคลายความเหนื่อยล้า ยามพักบนเตียง”

เฉาเจิ้งชุนยิ้มอย่างมีเลศนัย ก้มตัวกล่าวด้วยความเคารพ

“ขอให้นายท่านทรงโปรดเมตตา!”

สองสาวกล่าวเสียงหวาน ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ

เมื่อสบตาเห็นท่วงท่าของสองนางที่งดงามน่าทะนุถนอม หลิวห่าวพลันกลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยว่า “เฉาโป๋ใส่ใจยิ่งนัก สองสาวนี้เป็นใครหรือ? ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยพบเห็นในจวน”

แม้จะใจเต้น แต่เขาก็ยังมีสติพอ ไม่ปล่อยให้อารมณ์นำพา จึงตั้งใจสืบรู้ที่มาของสองหญิงก่อน

“นายท่านรอบคอบยิ่งนัก ข้าน้อยขอคารวะ”

เฉาเจิ้งชุนเอ่ยอย่างจริงจังว่า “สองสาวนี้ นางหนึ่งชื่อจูจิ่วเจิน อีกนางชื่ออู๋ชิงอิง ล้วนเป็นชาวแดนเหนือ เดิมสืบเชื้อสายตระกูลใหญ่ ทว่าญาติพี่น้องล้วนสิ้นชีพเพราะกบฏผ้าเหลือง กลายเป็นคนไร้บ้าน ต้องระหกระเหินมาถึงอำเภอหงหนง”

แท้จริงแล้วก็คือสองคนนั้นเอง

หลิวห่าวเข้าใจขึ้นมาทันที

เขาเคยได้รับภารกิจลับที่ลั่วหยาง รางวัลจากภารกิจนั่นก็คือสองสาวนี้เอง

ด้วยเรื่องราวมากมายจนแทบลืมไปแล้ว

ว่าแล้ว หลิวห่าวก็ใช้ตาทิพย์มองเห็นยอดคนตรวจสอบทั้งสองคนทันที

จูจิ่วเจิน: พลังรบ 63, สติปัญญา 52, การเมือง 12, ความเป็นผู้นำ 1, เสน่ห์ 92

ทักษะพิเศษ: ดรรชนีสุริยัน วิชาประจำตระกูล ฝึกฝนได้เพียงผิวเผิน ยังไม่เชี่ยวชาญ

อู๋ชิงอิง: พลังรบ 61, สติปัญญา 32, การเมือง 6, ความเป็นผู้นำ 3, เสน่ห์ 90

ทักษะพิเศษ: แย่งชิงความโปรดปราน - เมื่อแย่งชิงชายคนเดียวกับจูจิ่วเจิน เสน่ห์เพิ่มขึ้น 1

หลิวห่าว: “…”

ทั้งสองมีเสน่ห์เกินเกณฑ์ 90 ล้วนเป็นหญิงงามสะคราญโฉม

จูจิ่วเจินยังพอเข้าใจได้ แต่อู๋ชิงอิงนั้น ทักษะกลับแปลกพิสดาร!

ชะรอยโชคชะตากำหนดให้ทั้งคู่ต้องพันผูกกัน มิอาจแยกจาก ต้องทั้งรักทั้งชิงตลอดไป

หลิวห่าวได้แต่ถอนใจในใจ

“ข้าน้อยให้หญิงชราตรวจสอบแล้ว จากบรรดาสาวใช้ที่ข้าน้อยซื้อมาเป็นสิบกว่าคน สองนางนี้งามที่สุด จึงคัดมาเพื่อเป็นสาวใช้ข้างกายนายท่าน พอเหมาะพอควร”

ระหว่างกล่าว เฉาเจิ้งชุนยังคอยสังเกตสีหน้า เห็นหลิวห่าวชะงักลังเล จึงรีบถามอย่างร้อนรน “นายท่าน หรือว่ายังไม่พอพระทัยในความงามของสองนางนี้? หากไม่พอใจ ข้าน้อยจะไล่พวกนางออกเดี๋ยวนี้”

“นายท่าน ได้โปรดอย่าขับไล่พวกเราเลยเจ้าค่ะ!”

จูจิ่วเจินกับอู๋ชิงอิงถึงกับตัวสั่น น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัว

ในยุคสมัยวุ่นวาย จะหาที่พึ่งพิงสักแห่งก็มิใช่เรื่องง่าย

หากมิใช่ทั้งสองพอมีวิชาติดตัว จึงรอดพ้นจากแดนเหนือมาถึงหงหนงได้ด้วยตนเอง ไม่เช่นนั้นคงถูกผู้คนกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

หากหลิวห่าวไม่ต้องการ ทั้งสองก็มีแต่ต้องถูกเฉาเจิ้งชุนไล่ออก สุดท้ายต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนเช่นเดิม

“หากได้อยู่เย็นเป็นสุข ใครเล่าจะอยากระหกระเหินเร่ร่อน?”

หลิวห่าวถอนใจเบาๆ โบกมือกล่าว “เอาเถิด เฉาโป๋มีน้ำใจ ข้าจะรับสองนางไว้”

เฉาเจิ้งชุนทั้งข่มขู่ทั้งเกลี้ยกล่อม ให้ทั้งสองรับใช้ปรนนิบัติหลิวห่าว แม้ก่อนหน้านี้จูจิ่วเจินกับอู๋ชิงอิงอาจไม่เต็มใจ

แต่เมื่อได้พบหลิวห่าวในวันนี้ กลับประทับใจในทันที

หลิวห่าวรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา อีกทั้งยังมีเสน่ห์แปลกเร้นบางอย่างที่ชวนให้ผู้คนอยากเข้าใกล้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาอายุเพียงยี่สิบต้นๆ กลับสามารถนั่งตำแหน่งเจ้าเมือง ชะตาชีวิตย่อมรุ่งเรืองนัก ทั้งสองจึงยิ่งฝากใจฝากชีวิตไว้

ตราบใดที่ได้รับความโปรดปรานจากนายท่าน และมีลูกติดท้อง ก็จะได้มั่นคงในจวน

ชั่วขณะนั้น จูจิ่วเจินกับอู๋ชิงอิงล้วนมีความคิดนี้ผุดขึ้นพร้อมกัน

…

“ติ๊ง! จูจิ่วเจินมีค่าความจงรักภักดีต่อผู้ครอบครองระบบเพิ่มเป็น 88 ค่าความศรัทธาของผู้ครอบครองระบบเพิ่มขึ้น 300”

“ติ๊ง! อู๋ชิงอิงมีค่าความจงรักภักดีต่อผู้ครอบครองระบบเพิ่มเป็น 89 ค่าความศรัทธาของผู้ครอบครองระบบเพิ่มขึ้น 300”

“เข้ามาเถิด ไม่ต้องเกรงใจ”

หลิวห่าวรู้สึกยินดีในใจ โบกมืออย่างสบายอารมณ์

“เจ้าค่ะ นายท่าน!”

สองสาวเดินตามเข้ามาด้วยท่าทางขวยเขิน พลางปิดประตูอย่างเงียบงัน