บทที่ 16 ก็เป็นได้แค่ของไร้ค่าเท่านั้น!

บทที่ 16 ก็เป็นได้แค่ของไร้ค่าเท่านั้น!

ในเมื่อหลิวห่าวไม่ใช่ขุนนางผู้ดีแห่งลั่วหยางก็ไม่มีอะไรให้น่าหวาดกลัวอีกต่อไป เว่ยจ้งเต้าเมื่อเห็นหนุ่มหน้าตาดีที่โผล่ออกมาจากรถม้าก็รีบเอาเรื่องมาฟ้องทันที

“ก็แค่ไพร่สามัญชน จะเปรียบเทียบอะไรได้กับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเว่ย กล้าเข้ามาขวางทางรถม้าของพวกข้าหากรู้ตัวดีจงรีบไสหัวไป มิฉะนั้นฆ่าเจ้าก็ยังถือว่าเมตตา!”

ชายหนุ่มนามว่าเว่ยปี้เหลือบมองหลิวห่าวผู้แม้แต่งกายธรรมดาแต่กลับเปี่ยมไปด้วยราศีเหนือผู้คนแววตาเขาฉายแววอิจฉาและขุ่นเคือง เขาเคยมั่นใจว่าตนเองรูปงามมีวาสนาแต่เมื่อมาเทียบกับหลิวห่าวแล้วกลับรู้สึกว่าตนด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

“บังอาจนักเจ้าไม่รู้จักเจียมตน!”

สายตาของจั่นเจาราวกับจะพุ่งเปลวเพลิงออกมา มือหนึ่งกดบนด้ามกระบี่แล้วหัวเราะเย็นชา“หากเจ้าทนรับกระบี่ข้าสามกระบวนท่าได้ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!”

ติง!ตาทิพย์มองเห็นยอดคนสำเร็จ

เว่ยปี้–พลังรบ 74, สติปัญญา 26, การเมือง 12, ความเป็นผู้นำ 37

หลังจากที่ใช้ตาทิพย์มองเห็นยอดคนไปโดยไร้พิรุธหลิวห่าวก็มองเจ้าหนุ่มหน้าขาวตรงหน้าด้วยแววตาประหลาดใจ

ที่แท้เจ้าหนุ่มหน้าขาวอวดดีนี่ก็ชื่อเว่ยปี้นี่เองไม่แปลกใจเลยที่รู้สึกคุ้นหูนัก

เขาคือเว่ยปี้ในกระบี่มังกรหยกหรือไม่?

ใช่แล้ว!คือเว่ยปี้ที่สร้างปัญหาให้จางอู๋จี้บนเขาคุนหลุนนั่นเอง!

หากไม่มีเขาก็คงไม่มีจางอู๋จี้ที่พลิกชะตาได้เคล็ดวิชาเก้ายอดสุริยันในเวลาต่อมา!

“ยอดเยี่ยมนักเจ้าระบบของข้าถึงกับขุดเอาเว่ยปี้ออกมาได้แล้วคราวหน้าช่วยจัดหาเคล็ดวิชาเก้ายอดสุริยันให้ข้าไว้ลองใช้บ้างสิ!”

เมื่อคิดได้ดังนี้หลิวห่าวก็อดหัวเราะในใจไม่ได้

ไม่ทันไรระบบก็ส่งเสียงตอบด้วยท่าทีหยิ่งยโสว่า“ขอคารวะต่อผู้ครอบครองระบบของข้า เจ้าพึ่งกระตุ้นภารกิจลูกโซ่ลับขั้นแรก ศัตรูของตระกูลเว่ย!”

หมายเหตุ: ศัตรูของตระกูลเว่ย เจ้ากระตุ้นให้เว่ยจ้งเต้าโกรธจนใจแทบขาด อาการป่วยยิ่งทรุดหนักเจ้าจะถูกตระกูลเว่ยแห่งเหอตงมองว่าเป็นศัตรู หากกำจัดเว่ยปี้สำเร็จจะได้รับรางวัลลึกลับ

“ภารกิจลับงั้นหรือ? เช่นนี้รางวัลต้องยอดเยี่ยมแน่นอน!”

ดวงตาของหลิวห่าวพลันเป็นประกาย

ขณะเดียวกันเว่ยปี้ที่ยืนบนรถม้าสูงใหญ่ ก็กระโจนลงมาอย่างว่องไวร่างราวเหยี่ยวพุ่งเข้าหาหลิวห่าวอย่างดุดัน

เคร้ง!

เสียงกระบี่ยาวชักออกจากฝักดังกังวาน!

จั่นเจายืนขวางหน้าหลิวห่าววางท่าเตรียมพร้อม มือถือกระบี่ในท่วงท่าตั้งรับอย่างสง่างาม

ในยุคนี้พวกนักรบพเนจรหยิบกระบี่ออกมาฟันฆ่าคนกลางถนนเป็นเรื่องปกติชาวเมืองเห็นจนชินต่างรีบถอยห่างจากหลิวห่าวเว้นเพียงแต่เด็กหญิงตัวมอมแมมนามเสี่ยวอวี่ที่ยังคงเกาะชายเสื้อหลิวห่าวอย่างหวาดหวั่น“พี่ชายรีบไปเถอะอันตราย...”

เด็กในวัยนี้หากพบสถานการณ์เช่นนี้คงร้องไห้ไปนานแล้วไม่นึกว่าเสี่ยวอวี่จะยังมีสติและความกล้าหาญอยู่หลิวห่าวจึงลูบหัวน้อยๆ ของนางอย่างอ่อนโยน“เสี่ยวอวี่ไม่ต้องกลัว เจ้าชื่ออะไรดูสิว่าลุงจั่นจะปราบเจ้าคนเลวนี่อย่างไร”

เด็กหญิงเกาะแขนหลิวห่าวตอบเสียงเบา“หนูชื่อเสี่ยวอวี่แซ่จ้าว”

“จ้าวอวี่…ชื่อดีนัก!”

หลิวห่าวยิ้มบางๆแต่ในใจพลันรู้สึกประหลาด

จ้าวอวี่…จ้าวอวี่…

เดี๋ยวก่อน…มีเมฆมีฝนหรือว่าพี่ชายของเสี่ยวอวี่จะชื่อจ้าวหยุน!?

หลิวห่าวสะดุ้งในใจรีบถาม“เสี่ยวอวี่พี่ชายเจ้าชื่ออะไรหรือ?”

“จ้าวหยุน!” (หรืออีกชื่อคือจูล่ง)

ได้ยินเสียงใสๆตอบกลับมาหลิวห่าวก็อดไม่ได้จะอุ้มเสี่ยวอวี่หมุนรอบตัวด้วยความดีใจ

คุณหนูตัวน้อยนี่ช่างไม่ธรรมดาเลย!

“ไม่รู้จักตายยังจะมามัวเอ็นดูเด็กสกปรกนี่อีก!”

เว่ยปี้ตะโกนเย้ยขณะกระโจนลงมาจากรถม้า

ข้อมือสะบัดกระบี่ยาวคมกริบในมือแลบประกายดุจงูพิษพุ่งตรงมาที่ลำคอหลิวห่าวอย่างอำมหิต

หากถูกฟันเข้าไปมีหวังสิ้นชีวิตในทันที

แต่หลิวห่าวยังคงสงบนิ่งไม่แม้แต่จะขยับสีหน้าราวกับภูผาใหญ่ถล่มอยู่เบื้องหน้าก็มิไหวติง

“แค่ตัวประกอบไร้ค่ายังกล้าออกมาอวดเก่งช่างไม่รู้จักประมาณตน!”

แม้แต่สายตาหลิวห่าวยังไม่สนใจจะมอง

เสี่ยวอวี่กัดริมฝีปากแน่นรีบยืนขวางหน้าหลิวห่าวด้วยความกลัวว่าเว่ยปี้จะทำร้ายเขา

หลิวห่าวหัวเราะเย็นชาส่งสัญญาณบางอย่างให้จั่นเจาแล้วใช้สองมือปิดตาเสี่ยวอวี่เอาไว้

ฉากต่อจากนี้เลือดสาดอำมหิตไม่เหมาะกับเด็กเล็ก

เขาย่อมมั่นใจในฝีมือของจั่นเจาอย่างเต็มเปี่ยม

ใครคือจั่นเจา?นี่คือวีรบุรุษนามกระฉ่อนใต้หล้าผู้ได้รับสมญาแมวหลวงจากองค์ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ซ่ง!

บุคคลเช่นนี้ไหนเลยจะสู้หนึ่งต่อสิบ หนึ่งต่อร้อยก็ยังไม่หวั่น

เจอเพียงเว่ยปี้ตัวประกอบชั้นปลายที่พลังรบด้อยกว่าเกือบยี่สิบแต้มย่อมโดนบดขยี้ราบคาบ

ดังสุภาษิตที่ว่า“เมื่อเจ้านายถูกดูหมิ่นขุนนางขอพลีชีพแทน”

เว่ยปี้กล้ากล่าววาจาดูหมิ่นหลิวห่าวต่อหน้าจั่นเจาต่อให้ใจเย็นเพียงใดก็สุดจะทนเขาจึงลงมือเต็มกำลังไม่เหลือเยื่อใย

ยอดฝีมือที่พลังรบแตะหลักเก้าสิบเมื่อระเบิดพลังถึงขีดสุดแล้วใครเล่าจะต้านทานไหว

เพียงชั่วพริบตาลมกรรโชกแรงพัดพาทรายฝุ่นว่อนกลางถนน

เว่ยปี้ตัวประกอบเล็กๆ ไหนเลยจะต้านทานได้

มือขวาเหยียดงอกระชากกระบี่ฟาดออกไป!

เคร้ง!

กระบี่ยาวปะทะกันกลางอากาศ

ในเสี้ยววินาทีจั่นเจาใช้มือขวากดกระบี่เว่ยปี้ไว้แน่นเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น

เว่ยปี้ใจสั่นสะท้านรับรู้ทันทีว่าตนเจอคู่ต่อกรของจริงกำลังคิดจะชักกระบี่ถอยหนีแต่ก็สายเกินไปกระบี่เหล็กกล้าที่ถือไว้กลับถูกจั่นเจาหักด้วยมือเปล่า!

ผลแพ้ชนะชัดเจนในพริบตา!

เว่ยปี้กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวแต่ร่างที่ลอยกลางอากาศย่อมไร้ที่ยึดเหนี่ยวถูกจั่นเจาซัดใส่ราวกับท่อนไม้ ไหล่และจุดสำคัญถูกฟาดด้วยฝ่ามือสิบสามครั้งซ้อน

แค่ใบหน้าก็โดนไปนับสิบฉาด!

จนหัวเจ้าหนุ่มหน้าขาวบวมเป่งเป็นหัวหมู

กร๊อบ!กร๊อบ!

เสียงกระดูกหักนับสิบดังขึ้นเว่ยปี้ส่งเสียงโหยหวนร่างปลิวกลับไปกระแทกใส่รถม้าอย่างแรงจนเว่ยจ้งเต้าพลอยหล่นตกพื้นไม่รู้เป็นหรือตาย