บทที่ 27 เปลวเพลิงบรรลัยกัลป์! ดาบเดียวฌาปนกิจหมู่!

“ฉันจะเอาของโคตรพ่อโคตรแม่แกสิ! นั่นมันของของฉัน แกกล้าดียังไงเอามาขาย!”

เมื่อเห็นท่าทีเยือกเย็นไร้ความรู้สึกของโจวหมิง ปาฉีอู๋ซวงก็สติแตกทันที

ไอ้หมอนี่มันน่ารังเกียจชะมัด!

เขาพุ่งตัวออกไป ดาบในมือฟาดฟันลงมาพร้อมกับสายลมที่หนาวเหน็บเสียดกระดูก

นี่คือสกิลของวอร์ริเออร์... ‘ผ่าสายลมไล่ล่า’

คลื่นลมดาบอันดุดันพัดโหมเข้ามา แต่โจวหมิงเพียงแค่ขยับตัววูบเดียว ก็หลบพ้นได้อย่างง่ายดาย!

ตัวเขาเองยังแปลกใจเล็กน้อย ความเร็วเคลื่อนที่ 405 หน่วย นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นจริงๆ

ตอนนี้เขาถึงเพิ่งตระหนักว่าตัวเองเร็วแค่ไหน ปาฉีอู๋ซวงแตะต้องตัวเขาไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ

“เร็วมาก!”

เจ้าชายน้อยเหินเวหาที่เงียบมาตลอดอดอุทานออกมาไม่ได้

“ฉันจำได้ว่าเมื่อกี้แกบอกจะหักแข้งหักขาฉันไม่ใช่เหรอ?”

สิ้นเสียง โจวหมิงก็แสยะยิ้มเย็นชา แล้วพุ่งเข้าใส่ปาฉีอู๋ซวง

“ลูกพี่ ระวัง!”

“โจมตี!”

ทรราชหอกเงินน้อย ตะโกนสั่งการอย่างเร่งรีบ

ทันใดนั้น การโจมตีระยะไกลนับสิบสายก็พุ่งตรงไปยังโจวหมิง

“ไอ้พวกหมากิลด์ดาบทรราช พวกแกบ้าไปแล้วเรอะ?!”

ผู้เล่นรอบข้างบางคนตะโกนด่าทอด้วยความตกใจและรีบถอยหนี

ทว่าโจวหมิงกลับพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่การโจมตีของศัตรูมาถึง เขาก็เข้าประชิดตัวปาฉีอู๋ซวงแล้ว

‘ลอบแทง!’

วูบ!

โจวหมิงหายวับไปโผล่ด้านหลังคู่ต่อสู้ในพริบตา ปล่อยให้ปาฉีอู๋ซวงยืนงงเป็นไก่ตาแตก จ้องมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความสับสน

ไอ้หมอนั่นหายไปไหน?

ฉึก!

วินาทีถัดมา ดาบศึกเปลวเพลิงก็ทะลวงเข้ากลางหลังของปาฉีอู๋ซวง

สังหารในพริบตา!

“เฮ้ย อะไรวะ?!”

ปาฉีอู๋ซวงตายโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าโดนอะไรเข้าไป

“ดาเมจรุนแรงมาก!”

ชิงซานยังคงอยู่สูดหายใจเฮือก

“นายทำดาเมจขนาดนั้นได้ยังไง?”

กุหลาบโลหิต แทบไม่อยากเชื่อสายตา

แม้จะตกใจ แต่ปณิธานของเธอก็ยังมั่นคง:

“นายนับว่าเก่งจริง ถ้าตอนแรกนายมาหาฉันด้วยความสามารถขนาดนี้ ฉันยินดีต้อนรับเข้ากิลด์ เงินเดือนเริ่มต้นปีละล้าน!”

“แต่น่าเสียดาย ที่นายมันหยิ่งยโสเกินไป จงชดใช้ผลการกระทำของนายซะ!”

พูดจบ กุหลาบโลหิตและคนอื่นๆ ก็ถอยฉากออกไปอย่างรู้กัน

ในพริบตา กองทัพหลักเบื้องหลังพวกเขาก็เริ่มเคลื่อนไหว เมจชูคทาขึ้นฟ้า อาร์เชอร์ง้างสายธนูรวบรวมพลังงาน!

“ไอ้สวะ! ลูกพี่เราสั่งมาแล้วว่าจะฆ่าแกให้กลับไปเหลือเลเวล 0!”

คนจากฝั่งกิลด์ดาบทรราชเป็นพวกแรกที่หมดความอดทน

ทันทีที่ปาฉีอู๋ซวงลงมือ ทรราชหอกเงินน้อยก็นำคนเตรียมพร้อมสนับสนุนอยู่แล้ว

แต่โจวหมิงดันฆ่าปาฉีอู๋ซวงตายในดาบเดียว ทำให้ช่วยไม่ทัน ตอนนี้จึงทำได้แค่เปิดฉากโจมตีก่อน

เมื่อเห็นดังนั้น โจวหมิงก็ระเบิดความเร็วเต็มพิกัด พุ่งเข้าหาพวกเขาเช่นกัน

‘ปีศาจเงาพริบตา!’

โจวหมิงกลายร่างเป็นภาพติดตา!

สกิลนี้แปรผันตามความเร็วเคลื่อนที่ ยิ่งความเร็วพื้นฐานสูง การระเบิดความเร็วชั่วพริบตาก็ยิ่งรวดเร็วขึ้น

ฟึ่บ!

-1722 -300 (ความเสียหายไฟ) -1721 -300

...“อ๊าก!”

ผู้ที่มุงดูเห็นเพียงเงาเลือนลางวูบผ่านกลุ่มของหอกเงินน้อย จากนั้นตัวเลขความเสียหายชุดใหญ่ก็เด้งขึ้นมา แล้วร่างของหอกเงินน้อยและพรรคพวกก็กลายเป็นแสงสีขาวหายวับไป!

“โหดเหี้ยมสุดๆ พี่ชายลึกลับของข้า!”

การโจมตีเพียงครั้งเดียวสังหารศัตรูได้หลายคนในพริบตา เรียกเสียงเชียร์จากผู้เล่นรอบข้างได้ทันที

ตูม! ตูม! ฟี้ยว! ฟี้ยว!

ทันใดนั้น พลังงานบนท้องฟ้าก็ผันผวนอย่างรุนแรง การโจมตีปูพรมจากกองทัพกิลด์กำลังจะตกลงมา

“อุกกาบาตเพลิงเหิน!”

เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นรอบเท้าของโจวหมิง

เขาขี่เมฆอัคคีพุ่งทะยานไปร้อยเมตรในพริบตา เจาะทะลวงเข้าสู่แนวหน้าของศัตรูโดยตรง!

“อะไรนะ?!”

ภาพเหตุการณ์เหลือเชื่อนี้ทำให้กุหลาบโลหิตและคนอื่นๆ หน้าถอดสี!

บินไปร้อยเมตรในพริบตา ยังเป็นคนอยู่รึเปล่าเนี่ย?

“รีบโจมตีเร็ว!”

พวกโล่และวอร์ริเออร์แนวหน้าได้สติ รีบหันโล่และดาบใหญ่เข้าใส่โจวหมิง

แต่โจวหมิงเร็วกว่าพวกเขามาก!

เขาถือดาบพาดไว้ด้านหลัง เปลวเพลิงบนตัวดาบลุกไหม้โชติช่วง ประกายไฟไหลวนเจิดจ้าบาดตา!

“ผ่าเปลวเพลิง!”

ดาบเดียวฟาดลง แสงสีทองของเปลวเพลิงสว่างวาบไปทั่วบริเวณ!

ชั่วพริบตา เปลวเพลิงสะท้อนอยู่ในดวงตาของทุกคน!

ตูม!

ลำแสงเปลวเพลิงยาวแปดสิบเมตรกวาดผ่านฝูงชนตามจังหวะการฟาดฟันของโจวหมิง

ทุกที่ที่เปลวเพลิงพาดผ่าน มันกลืนกินทุกชีวิตจนสิ้นซาก!

แสงสีขาวกระพริบระยิบระยับกลางฝูงชน ศัตรูล้มตายลงระนาวราวใบไม้ร่วง

รวมถึงกุหลาบโลหิต เจ้าชายน้อยเหินเวหา และสมาชิกระดับสูงของกิลด์อีกเกือบสองร้อยคน ต่างถูกเผาเป็นจุณด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวของโจวหมิง!

บนพื้นดินทิ้งรอยไหม้เกรียมเป็นบริเวณกว้าง เปลวไฟยังคงลุกไหม้อยู่

วินาทีนั้น ตีนเขากูเฟิงตกอยู่ในความเงียบงันน่าขนลุก

ทุกคนกลั้นหายใจ ยืนนิ่งไม่ไหวติง

สมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ที่เดิมทีกำลังจะโอบล้อมเข้ามา ต่างยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว

สถานการณ์เงียบกริบไปชั่วอึดใจ!

จนกระทั่ง โจวหมิงชี้ดาบไปข้างหน้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ยังมีใครข้องใจอีกไหม? ก้าวออกมา”

เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วท้องทุ่ง

ไม่มีใครกล้าตอบรับ!

ในที่สุด ชิงซานยังคงอยู่และคนอื่นๆ ก็เริ่มได้สติ

“เฮือก!”

พวกเขาสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่!

ตะลึง!

เหลือเชื่อ!

ฌาปนกิจหมู่สองร้อยคนในดาบเดียว?

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

“คุณพระช่วย นี่มันสกิลบ้าอะไรกันเนี่ย? เท่ระเบิด โคตรเจ๋ง!”

“อิจฉาโว้ย ทำไมสกิลเทพๆ เท่ๆ แบบนี้ไม่เป็นของข้าบ้าง? ถ้าข้าหล่อขนาดนั้น สาวๆ คงรุมตรึม!”

“ตอนเขาสู้กับพยัคฆ์ปีกเพลิงยังไม่มีพลังขนาดนี้นี่นา ต้องได้ของดีอะไรมาจากบอสแน่ๆ!”

“ลูกพี่โจว นับตั้งแต่นี้ไปพี่คือไอดอลของผม ต่อให้พระเจ้ามาห้ามก็ไม่ฟัง ผมบอกเลย!”

หลังจากความตกตะลึงผ่านพ้นไป เสียงอุทานและเสียงแห่งความอิจฉาริษยาก็ดังระงมขึ้นพร้อมกัน

ในสายตาของพวกเขาตอนนี้ ร่างที่ถือดาบศึกเปลวเพลิงดูราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามที่จุติลงมา!

“เล่นบ้าอะไรกันเนี่ย? ฉันไม่อยากสู้กับสัตว์ประหลาดพรรค์นี้ ไม่อยากเสียเลเวลฟรี!”

“ถอย! ถอยเร็ว! พวกเราตอแยมันไม่ได้หรอก!”

“ทุกคน ฉันขอตัวก่อนนะ!”

สมาชิกกิลด์ที่เหลือรอดต่างขวัญหนีดีฝ่อจากการโจมตีเพียงดาบเดียวของโจวหมิง!

ไม่มีใครอยากเสียเลเวลไปเปล่าๆ

ถ้ายังพอมีหวังจะชนะ พวกเขาก็คงยอมทำตามคำสั่ง

แต่นี่อีกฝ่ายเก่งจนน่าสิ้นหวัง!

ถ้ารู้ว่าไปตายแล้วยังดันทุรัง เขาไม่เรียกว่ากล้าหาญ แต่เรียกว่าโง่

สกิล ‘ผ่าเปลวเพลิง’ ของโจวหมิงฝังรอยแผลใจให้คนพวกนี้อย่างจัง

พวกเขาแตกฮือหนีตายกันจ้าละหวั่น

“จะหนีไปทำไม? ฉันไม่ใช่ปีศาจซะหน่อย”

โจวหมิงไม่ได้ไล่ตาม เขามีเรื่องสำคัญต้องทำ ไม่มีเวลามาสนใจพวกปลาซิวปลาสร้อย

เขาเก็บอาวุธ แล้วประกาศผ่านช่องสื่อสารภูมิภาคอีกครั้ง:

[โจวผู้นี้ไม่ขอทำงาน: ขออภัย เมื่อกี้มีเหตุสุดวิสัยนิดหน่อย ตอนนี้การประมูลจะดำเนินต่อไป รายการประมูลรอบนี้คือ “กุญแจดันเจี้ยน”] [คำเตือนด้วยความหวังดี: ดันเจี้ยนแห่งแรกของเมืองเมเปิลลีฟ “ประตูแห่งความดีและความชั่ว” อยู่ที่หน้าผากูเฟิง ต้องมีกุญแจถึงจะเข้าได้ มาก่อนได้ก่อน!] [อ้อ แล้วก็ปาฉีอู๋ซวง กุหลาบโลหิต และไอ้เด็กอยากบินนั่น พวกคุณก็มาร่วมประมูลได้นะ ผมไม่ใช่ปีศาจ ไม่ใจแคบขนาดนั้นหรอก]

“ที่แท้ดันเจี้ยนก็ปรากฏแล้ว แถมกุญแจยังไปอยู่กับพี่ชายลึกลับอีก!”

“ยอมใจเลย ลูกพี่โจวแกซ่อนอะไรไว้อีกเนี่ย? ลึกลับซับซ้อนจริงๆ!”

ประกาศถูกโพสต์ขึ้น ผู้เล่นต่างตื่นเต้นและวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุดหย่อน

“ลูกพี่ นั่นกุญแจดันเจี้ยนเลยนะ แน่ใจเหรอว่าจะขาย?”

น้ำเสียงของชิงซานยังคงอยู่นอบน้อมขึ้นกว่าเดิม กลัวว่าโจวหมิงจะเผลอตบเขาตายด้วยหลังมือ

“ใช่ ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน ฉันจะกอบโกยซะหน่อย”

โจวหมิงตอบกลับอย่างสบายๆ

ชิงซานยังคงอยู่รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

เขาเป็นเกมเมอร์มากประสบการณ์ มีทีมของตัวเอง และสะสมทรัพย์สินมาไม่น้อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ก็เทียบไม่ได้กับพวกกิลด์ใหญ่แน่นอน

ดังนั้น กุญแจดันเจี้ยนดอกนี้คงไม่ได้ถูกเตรียมไว้สำหรับเขา

เมืองเมเปิลลีฟ

กุหลาบโลหิตและคนอื่นๆ นัดพบกันที่จัตุรัสกลางเมือง บรรยากาศเงียบกริบ

ในการปะทะกับโจว พวกเขาพ่ายแพ้ยับเยิน!

ไม่เพียงแต่เสียหน้า แต่ยังเลเวลร่วงลงมาเหลือ 10 หลังจากตายไปสองรอบ

เวลานี้ ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดดุดัน