บทที่ 38 : ความฝันอันงดงาม, แตกสลายในชั่วพริบตา

ศาลาแสดงสินค้าเฟิงหยาง

"พวกคุณรีบเร็วหน่อย งานแถลงข่าวกำลังจะเริ่มแล้ว"

เหรินหมิงฮุยกำลังสั่งการลูกน้องในสถานที่จัดงาน

เพื่อการก่อสร้างที่ดินแปลงที่ 1 ในเขตเฟิงหยาง พวกเขาเช่าศาลาแสดงสินค้าแห่งนี้เพื่อจัดงานแถลงข่าว

ไม่นานทุกคนก็มาครบ

เหรินหมิงฮุยจัดแจงชุดสูทและทรงผม เดินเชิดหน้าเข้าไปในห้องประชุม แล้วนั่งลงบนเวที

เพราะครั้งนี้เขามีผลงานมากที่สุด ผู้เฒ่าจึงมอบอำนาจการบริหารให้เขา

นี่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยืนอยู่บนจุดสูงสุดของชีวิต หลังจากการพัฒนาโครงการนี้เสร็จสิ้น กลุ่มบริษัทเหรินจะก้าวไปอีกขั้น ทัดเทียมกับบริษัทใหญ่ในเซี่ยงไฮ้และปักกิ่ง

"ทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่การแถลงข่าวโครงการพัฒนาที่ดินแปลงที่ 1 เขตเฟิงหยางของกลุ่มบริษัทเหริน"

"กลุ่มบริษัทเหรินของเราเตรียมพัฒนาที่ดินแปลงนี้ให้เป็นรีสอร์ทริมทะเลหรูหราที่สุดในเมืองเจียงตูและทั่วประเทศ ที่นี่..."

เหรินหมิงฮุยพูดอย่างคล่องแคล่วบนเวที และตอบคำถามจากนักข่าวไม่หยุด

เห็นได้ชัดว่า ทุกคนสนใจโครงการนี้มาก

นี่ทำให้เหรินหมิงฮุยรู้สึกว่าอนาคตสดใสยิ่งนัก ครั้งนี้ กลุ่มบริษัทเหรินจะทะยานสู่ความสำเร็จอย่างแท้จริง

ขณะที่เหรินหมิงเลี่ยงกำลังพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ๆ โทรศัพท์ของนักข่าวทั้งหมดก็ดังขึ้นพร้อมกัน

"ฮัลโหล? ฉันกำลังเข้าร่วมงานแถลงข่าวที่กลุ่มบริษัทเหริน อะไรนะ? คุณพูดจริงหรือ? ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

"คุณว่าอะไรนะ? มีเรื่องนี้ด้วย? ข่าวใหญ่แล้ว ช่วยจองที่ให้ฉันหน่อย ฉันจะไปถึงใน 5 นาที"

เห็นนักข่าวเหล่านี้วางสาย พูดอะไรบางอย่างกับช่างภาพ แล้วรีบเก็บอุปกรณ์ออกไปอย่างรวดเร็ว

และในช่วงเวลานั้น นักข่าวในงานราวกับติดเชื้อ ทยอยกันหันหลังและเดินออกไปทีละคน

"เฮ้~ พวกคุณอย่าไปนะ! ผมยังพูดไม่จบเลย"

เมื่อเห็นสื่อมวลชนทยอยออกไปทีละคน เหรินหมิงฮุยก็งุนงง

"เกิดอะไรขึ้น?"

เขาไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป ลงจากเวทีและดึงนักข่าวคนหนึ่งเอาไว้

"เฮ้ อย่าดึงฉันนะ ฉันรีบไปสัมภาษณ์ที่หงเฟิงอสังหาริมทรัพย์ข้างๆ"

นักข่าวที่ถูกดึงขมวดคิ้วและพูดเสียงดัง ไอ้นี่ดึงฉันไว้ จะทำให้ฉันสัมภาษณ์ไม่ทันไม่ใช่เหรอ?

เดิมทีได้รับข่าวก็ช้าแล้ว ถ้าช้าไปกว่านี้ แม้แต่น้ำซุปก็ไม่เหลือ นี่มันเหมือนตัดเส้นทางเงินของฉันนะ

ดังนั้น ไม่สนใจว่าเหรินหมิงฮุยเป็นทายาทเหรินอะไร ผลักเขาออกแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ใครช่วยบอกฉันที!"

เมื่อเห็นห้องประชุมว่างเปล่าในพริบตา เหรินหมิงฮุยก็แทบจะล้มทั้งยืน

"คุณชายเหริน ไม่ดีแล้ว ทางหงเฟิงอสังหาริมทรัพย์เปิดแถลงข่าว บอกว่า บอกว่า..."

ในตอนนั้น ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยลมหายใจหอบถี่

"บอกว่าอะไร? พูดมาสิ!"

เห็นเขาพูดไม่จบสักที เหรินหมิงฮุยก็วิ่งเข้าไปคว้าตัวเขาไว้และตะโกน

"พวกเขาบอกว่า จะเปลี่ยนที่ดินแปลงที่ 2-5 ตรงนี้ และที่ดินรอบนอกเขตเฟิงหยางที่เคยได้มาก่อนหน้านี้ ให้เป็นสุสานทั้งหมด และตามความสามารถในการรองรับของตลาด แบ่งเป็นสามระดับ สูง กลาง ต่ำ สามารถตอบสนองความต้องการของทุกระดับเศรษฐกิจ"

"อะไรนะ!"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ เหรินหมิงฮุยก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

แค่คิดนิดหน่อย เขาก็เข้าใจความร้ายแรง ครั้งนี้ กลุ่มบริษัทเหรินจบแล้ว!

พวกเขาเริ่มขุดฐานรากในวันที่สองหลังจากได้ที่ดิน เพราะต้องการเร่งเวลา พวกเขาใช้คนงานมากกว่าปกติถึง 4 เท่า เพื่อให้ครอบครองตลาดได้เร็วที่สุด

และเพื่อแย่งชิงทรัพยากรที่ดีที่สุด พวกเขาจ่ายค่าโฆษณาเต็มจำนวน ตอนนี้จะขอคืนก็เป็นไปไม่ได้เลย

นอกจากนี้ เพื่อความรวดเร็ว พวกเขายังจ่ายเงินเต็มจำนวนสั่งซื้อวัสดุจากกลุ่มบริษัทพัง และยังถูกพังต้าหลงแห่งกลุ่มบริษัทพังเอาเปรียบอย่างหนัก

ใครใช้ให้กลุ่มบริษัทพังเป็นซัพพลายเออร์วัสดุรายใหญ่ที่สุดล่ะ? รายเล็กอื่นๆ ก็ไม่สามารถตอบสนองความต้องการสำหรับโครงการขนาดนี้ได้

ท้ายที่สุด เงินเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นเงินกู้

ตอนนี้โดนหงเฟิงทำแบบนี้ ต่อให้สร้างที่นี่ให้หรูหรา ไฮเอนด์แค่ไหน ใครจะอยากอยู่ในที่ที่ถูกสุสานล้อมรอบ? บ้านวิวทะเลนี้ คุณอาศัยอยู่เพื่อชมทะเลหรือดูผี? มันไม่น่ากลัวหรือ?

"คุณปู่ พวกเราจบแล้ว!"

เหรินหมิงฮุยที่หดหู่โทรหาคุณปู่ของเขา

"พี่ รีบมาโรงพยาบาลประชาชนเร็ว คุณปู่... คุณปู่เห็นข่าวของหงเฟิงแล้วเส้นเลือดแตก ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตอยู่"

แต่เสียงที่มาจากโทรศัพท์กลับเป็นเสียงร้อนรนของเหรินหมิงเลี่ยง

"พี่ พี่? พี่พูดอะไรสักอย่างสิ"

"พูด ฉันพูดบ้าบออะไรของแก แกนี่มันไอ้หมาตัณหาจัด ใครก็ได้ที่ไม่ควรไปยุ่ง ต้องไปยุ่งกับหลู่เฉิน ตอนนี้ตระกูลเหรินจบแล้ว"

หลังจากเงียบไปสักพัก เหรินหมิงฮุยก็ระเบิดอารมณ์ออกมา

มาถึงตอนนี้ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมหลู่เฉินถึงยอมขาดทุนแย่งที่ดินรอบๆ ทั้งหมดในตอนประมูล แต่กลับไม่แย่งที่ดินแปลงที่ 1 นี้

นี่เป็นการขุดหลุมฝังกลุ่มบริษัทเหริน!

"หลู่เฉิน นายโหดเกินไปแล้ว!"

......

ในเวลานี้ หลู่เฉินกำลังดูรายการข่าวเจียงตูทางโทรทัศน์ที่บ้าน

กำลังฉายการแถลงข่าวของหงเฟิงอสังหาริมทรัพย์ โจวเจ้าก่างพูดอย่างเต็มที่ บรรยากาศคึกคักมาก

แผนการครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนอย่างล้นหลาม

ในขณะเดียวกัน เขาได้รับวิดีโอที่ลูกน้องส่งมา เป็นภาพจากงานแถลงข่าวของกลุ่มบริษัทเหริน

ทุกอย่างดูซบเซาและหดหู่

ปิดโทรทัศน์ หลู่เฉินบิดตัวยืดเส้นยืดสาย มองไปที่สวนนอกหน้าต่าง แสงแดดสาดส่อง ทัศนียภาพงดงาม

......

หงเฟิงอสังหาริมทรัพย์โด่งดังขึ้นมาจากเหตุการณ์นี้ ตามคำแนะนำของหลู่เฉิน ทีมงานของหงเฟิงวางแผนราคาและรูปแบบการก่อสร้างที่ดีที่สุดสามระดับ

ตอบสนองความต้องการของคนทุกกลุ่มในตลาดได้อย่างดี สิ่งที่ทำให้โจวเจ้าก่างไม่คาดคิดคือ เดิมทีคิดว่าที่ดินพวกนี้จะขาดทุน แต่ผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมาย

หลังจากรวบรวมยอดขายล่วงหน้า การขายสุสานครั้งนี้ไม่เพียงไม่ขาดทุน แต่ยังได้กำไรอีกหลายพันล้าน ทำให้โจวเจ้าก่างดีใจมาก

หลู่เฉินยังแจกโบนัสก้อนโตให้พนักงานทุกคนที่เกี่ยวข้องกับโครงการนี้ด้วย ได้รับเสียงเชียร์และการสนับสนุนจากพนักงาน

ส่วนกลุ่มบริษัทเหริน นับจากนี้ก็ทรุดตัวลงอย่างไม่อาจฟื้นคืน เป็นหนี้ท่วมหัว

คุณปู่ที่เพิ่งรอดจากความตายมาอย่างยากลำบากในโรงพยาบาล พอลืมตาขึ้นมาก็ได้รู้ว่าที่แท้กลุ่มบริษัทพังเป็นของหลู่เฉิน

และพังต้าหลงคนนี้ยังใช้เงินที่ได้กำไรจากกลุ่มบริษัทเหริน ไปซื้อกิจการกลุ่มบริษัทเหรินในราคาถูกอีกด้วย

คุณปู่หายใจไม่ทัน จากโลกนี้ไปในทันที

ทายาททั้งสองของตระกูลเหรินก็ถูกเจ้าหนี้ตามทวงจนสภาพน่าเวทนา ภายในข้ามคืนไม่เหลืออะไรเลย

เพราะเงินที่ได้จากการประมูลขายกลุ่มบริษัทเหริน ไม่พอแม้แต่จะจ่ายดอกเบี้ยธนาคาร

......

หลายวันต่อมา ตามที่ตกลงกันไว้ หลู่เฉินขับรถพาซูฟู่หลิงไปยังโรงแรมหงหยวน เพื่อร่วมงานค็อกเทล

"คุณซื้อแมคลาเรนตั้งแต่เมื่อไหร่? ช่วงนี้ฉันยังเห็นคุณซื้อเบนซ์หลายคัน และเฟอร์รารี่ ทำไมล่ะ? คุณจะเปิดคลับรถหรูหรือบริษัทให้เช่ารถเหรอ?"

ซูฟู่หลิงถามด้วยความสงสัย

"ผู้ชายรักรถ ขับสลับกันไปไง"

ไม่ใช่ความผิดของหลู่เฉิน ช่วงนี้ระบบวางจำหน่ายสินค้าหลายอย่าง

หนึ่งในนั้นคือ กองทัพรถเบนซ์ (10 คัน) และเฟอร์รารี่ ไม่เพียงแต่ซูฟู่หลิงที่สงสัย แม้แต่หลู่เฉินเองก็รู้สึกว่าระบบนี้ต้องการให้เขาเปิดคลับรถหรูหรือบริษัทให้เช่ารถสำหรับงานแต่งงานหรือ?

"เจ้าเจ้า ไม่ได้เจอกันนานนะ!"

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เสียงที่ค่อนข้างขรึมเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

(จบบท)