บทที่ 9 : สัตว์เทพถล่มถนน ทักษะการขับขั้นเทพ

วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง ทั้งคู่จึงตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า

หลู่เฉินกระปรี้กระเปร่าเต็มที่ ส่วนเหยาอันฉีเดินกะเผลกนิดๆ ทำให้หลู่เฉินอดหัวเราะไม่ได้

"ยังจะหัวเราะอีก ก็เพราะคุณทั้งนั้น"

"ได้ ความผิดของฉัน ตอนนี้จะพาเธอออกไปชดเชยหน่อย แล้วตอนบ่ายจะพาไปดูเซอร์ไพรส์"

"ติ๊งๆๆ~"

ตอนนั้น โทรศัพท์ของเหยาอันฉีก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล แม่เหรอ? โอ้ เมื่อคืนหนูทำงานจนดึก ก็เลยนอนค้างที่บ้านเพื่อนสนิทคืนหนึ่ง ได้ค่ะ หนูจะรีบกลับเดี๋ยวนี้"

วางสายแล้ว เหยาอันฉียักไหล่อย่างจนใจ

"คุณก็ได้ยินแล้ว คุณแม่เรียกตัว ฉันต้องกลับแล้ว แล้วอีกอย่าง ช่วงนี้บริษัทให้ฉันออกไปธุระนอกสถานที่สักพัก คงประมาณสักหนึ่งอาทิตย์ ดูเหมือนว่าเซอร์ไพรส์คงต้องรอจนฉันกลับมาแล้วล่ะนะ!"

"ต้องออกไปตั้งหนึ่งอาทิตย์เลยเหรอ? ก็ได้ งั้นพอดีอาทิตย์นี้ฉันก็มีธุระต้องจัดการเหมือนกัน งั้นฉันไปส่งเธอเองนะ?"

"ไม่ต้องหรอก ฉันกลับเองได้ คุณพักผ่อนต่อเถอะ แล้วฉันยังต้องกลับไปเตรียมใจแม่ของฉันด้วย แม่ไม่รู้ว่าเราสองคนคบกัน ถ้ารู้เข้า คงตกใจแย่"

"ได้เลย งั้นเธอกลับไปเตรียมใจคุณแม่ที่จะเป็นแม่ยายของฉันในอนาคตนะ"

ทั้งคู่หยอกล้อกันอีกสักพัก แล้วเหยาอันฉีก็กลับไป

หลู่เฉินค้นตู้เสื้อผ้าไปมา ในที่สุดก็หาชุดกีฬาที่เคยซื้อจากร้านนำเข้าตอนลดราคาได้ ค่อนข้างหลวม

ยาเพิ่มกำลังทำให้เขาต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ จึงเตรียมจะไปช้อปปิ้งที่ห้างเทฟู่

เมื่อวานตอนจะกลับ เกาเจี้ยนลี่ยังยัดบัตรแพลทินัมของห้างเทฟู่ให้เขาด้วย

นอกจากเขาแล้ว ทั้งเมืองเจียงตู้ออกไปแค่สามใบ คิดดูว่าบัตรใบนี้มีน้ำหนักขนาดไหน

มีบัตรนี้ การช้อปปิ้งที่ห้างเทฟู่จะได้ส่วนลดครึ่งราคาทั้งหมด

สมกับเป็นที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์ ห้องขนาด 280 ตารางเมตรนี้มีโรงจอดรถส่วนตัวในรั้วรอบขอบชิด โรงจอดรถหนึ่งหลังจอดได้ 2 คัน

นี่ช่างสะดวกสำหรับหลู่เฉินที่จะเอารถออกมาจากระบบ

ถ้าเอาออกมากลางถนนเลย ถูกกล้องวงจรปิดเห็นคงตกใจจนฟันร่วงแน่ๆ

เมื่อเขาใช้ความคิด รถสปอร์ตสีม่วงคาร์บอนไฟเบอร์สุดเท่ ประตูกระพือเหมือนปีกนกนางนวล ปรากฏต่อหน้าในทันที

"เจ๋ง!"

สมกับเป็นรถสปอร์ตที่มีเพียงคันเดียวในโลก แม้แต่กุญแจรถก็ประณีตมาก เป็นโมเดลจำลองรถปากานีย่อส่วน

สิ่งที่ทำให้หลู่เฉินพอใจมากกว่านั้นคือ ของจากระบบครบถ้วนจริงๆ ทั้งป้ายทะเบียน ประกันภัย และสิ่งจำเป็นทั้งหมดครบชุด

แถมป้ายทะเบียนยังเป็น เจียง A 88888 ป้ายทะเบียนแบบนี้ไม่ต้องพูดถึงราคา แค่คนทั่วไปคงไม่มีทางได้มา ขับออกไปก็หน้าตาแล้ว

"โครม!"

เมื่อหลู่เฉินสตาร์ทเครื่องปากานี เสียงคำรามที่น่าหลงใหลก็ดังขึ้น เหมือนสัตว์ร้ายตื่นจากการหลับใหล คลื่นเสียงดังขึ้นและขึ้นเรื่อยๆ

เข้าเกียร์ แตะคันเร่งเบาๆ รถพุ่งออกไปเร็วดั่งสายลม พลังเครื่องยนต์เยี่ยมยอด

"เมื่อกี้รถอะไรขับผ่านไป? ดีไซน์เท่มาก"

"ฉันก็ดูไม่ทัน เส้นสายรถนั้นสวยจริงๆ สีม่วงของตัวถังยิ่งดูหรูหรา ต้องไม่ถูกแน่ๆ"

"ใช่เลย ดูเท่กว่าบูกัตติ เวย์รอนอีก น่าจะมีราคาเกินสิบล้านแน่ๆ"

"เกินสิบล้านบ้าอะไร รถนั่นชื่อปากานีจี้จี้ ตั้งชื่อตามหนึ่งในสามสัตว์เทพของซีนา อีกสองคันชื่อบาเซี่ยและฉื่อเหวิน ทั้งหมดมีแค่คันเดียวในโลก คันนี้ราคาสูงถึง 40 กว่าล้านนะ"

"และยังติดเครื่องยนต์ V12 เทอร์โบคู่ กำลังม้าสูงถึง 730 แรงม้า ความเร็วสูงสุดถึง 400 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่คิดว่าจะได้เห็นรถเทพคันนี้กับตา นี่มันสัตว์เทพถล่มถนนชัดๆ!"

แฟนรถคนหนึ่งมองไฟท้ายรถที่หายไป ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาพร้อมให้ข้อมูล

"ว้าว แม้จะฟังข้อมูลเชิงเทคนิคที่คุณพูดไม่เข้าใจ แต่ 40 กว่าล้านทำให้ฉันอึ้งเลย!"

แม้ในหมู่บ้านนี้จะมีแต่คนรวยและเจ้าของธุรกิจอาศัยอยู่ แต่ก็ไม่มีใครซื้อรถราคา 40 กว่าล้าน ส่วนใหญ่แทบไม่เคยได้ยินชื่อด้วยซ้ำ

...

ทางยกระดับซานจิง 7 นอกเขตพัฒนาเป็นแหล่งรวมตัวของเหล่านักซิ่ง

เพราะที่นี่เป็นเส้นทางแข่งรถเพียงแห่งเดียวในเมืองเจียงตู้ที่ได้รับการยอมรับโดยปริยาย ที่นี่ไม่จำกัดความเร็ว

กลุ่มวัยรุ่นชายหญิงในชุดสไตล์พังก์แบ่งเป็นสองกลุ่ม เผชิญหน้ากันที่นี่

"พี่เสี่ยวกุ่ย หน้าตาและรูปร่างดีแบบนี้ มาแข่งรถทำไม? มาเที่ยวกับพี่หวังดีกว่า รับรองว่าสุขสบาย"

หนึ่งในนั้น ชายผมย้อมสีเหลืองพูดด้วยรอยยิ้มลามก

"ไปให้พ้น ไอ้หัวทอง ขนยังไม่ขึ้นดีก็มาปากดีกับพี่เสี่ยวกุ่ย? อย่ามัวแต่พูดมาก หนึ่งเกมสิบหมื่น ใครวิ่งถึงจุดหมายผ่านโค้งสิบสามมรณะของทางยกระดับเลข 7 นี้ก่อน คนนั้นชนะ"

หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าพี่เสี่ยวกุ่ยตะโกนอย่างดุดัน

"ได้เลย แต่ต้องมีเดิมพันเพิ่ม ถ้าฉันชนะ เธอต้องนอนกับฉันคืนหนึ่ง"

"ไปให้พ้น อยากนอนกับฉัน คิวยาวจากเจียงตู้ถึงโม่ตู้ แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? จะเดิมพันก็เดิมพัน ไม่เดิมพันก็ไปให้พ้น ฉันไม่มีเวลามาเสียกับแก"

พี่เสี่ยวกุ่ยไม่ใช่คนใจอ่อน เธอไม่มีทางเข้าร่วมการเดิมพันของไอ้ผมเหลือง

"โครม โครม โครม~"

หลังจากเถียงกันสักครู่ ไอ้ผมเหลืองและพี่เสี่ยวกุ่ยต่างขึ้นรถและเข้าเส้นสตาร์ท

"มา มา มา เปิดรับพนัน ไอ้ผมเหลือง 1 ต่อ 0.7 พี่เสี่ยวกุ่ย 1 ต่อ 0.9 เสมอกัน 1 ต่อ 2"

ในเวลาเดียวกัน วัยรุ่นผมตั้งที่มากับพี่เสี่ยวกุ่ยก็เริ่มตะโกนรับพนัน

"ฉันพนันพี่เสี่ยวกุ่ยชนะ สามหมื่น"

"โง่หรือไง? ไอ้ผมเหลืองขับจี้เฟิง S ที่แต่งมาหลายครั้งแล้ว และทักษะของมันก็เหนือกว่าพี่เสี่ยวกุ่ยเล็กน้อย ดูอัตราต่อรองสิ โอกาสที่ไอ้ผมเหลืองชนะสูงกว่านะ"

"เฮิร์ต 7Z ของพี่เสี่ยวกุ่ยก็ไม่ได้ด้อยกว่าไอ้ผมเหลืองนะ ทักษะอาจจะด้อยกว่านิดหน่อย แต่หลังจากที่ไอ้ผมเหลืองมีชื่อเสียงก็กินเหล้าเที่ยวทุกวัน ใครจะรู้ว่าทักษะจะถดถอยไปแค่ไหน"

"ใช่ ฉันก็แทงพี่เสี่ยวกุ่ยชนะ สองหมื่น การพนันก็คือการพนัน ธรรมชาติคือแทงอัตราตอบแทนสูงอยู่แล้ว"

"งั้นทำไมพวกคุณไม่แทงเสมอล่ะ? 1 ต่อ 2 นะ"

สองคนมองคนนี้ ราวกับมองคนโง่ จึงพูดออกมาหลังจากเงียบไปครู่ใหญ่

"โค้งสิบสามมรณะนี้ ทางออกมีแค่รถคันเดียวผ่านได้ จะเสมอกันได้ยังไง?"

"..."

"เตรียมตัว~"

ตอนนี้ ธงแดงของผู้ตัดสินตกลงทันที รถแข่งทั้งสองพุ่งออกไปพร้อมกัน ฝุ่นคลุ้งและเสียงคำรามดังก้องออกไป

ทางยกระดับซานจิง 7 สร้างขึ้นโดยเหล่านักซิ่งระดมทุน ทั้งเส้นทางได้รับการออกแบบโดยนำเส้นทางระดับสุดโหดจากทั่วโลกมาผสมกัน ระดับความยากสูงมาก

คนขับรถทั่วไปแม้จะขับผ่านเส้นทางนี้ช้าๆ ก็ยังเหงื่อแตก อย่าพูดถึงแข่งรถที่นี่เลย

ไอ้ผมเหลืองมีทักษะจริงๆ พอเริ่มก็เข้าตำแหน่ง นำหน้าไปแล้ว

แต่พี่เสี่ยวกุ่ยก็ไม่เลว ไล่ติดมาตลอด คอยพยายามแซงอยู่เรื่อยๆ ทำให้ไอ้ผมเหลืองไม่กล้าประมาท

"ทั้งสองฝ่ายยังสูสี รถจี้เฟิง S นำอยู่ชั่วคราว ดูแล้วพวกเขาคงต้องตัดสินกันที่โค้งสิบสามมรณะแล้ว"

การแข่งรถมักมีโฆษกรายงานสถานการณ์ตลอด

แต่ทันใดนั้น เสียงร้องตกใจก็ดังขึ้น

"ระวัง! มีรถสปอร์ตพุ่งเข้ามาจากทางเข้า B เร็วมาก ผมไม่ทันเห็นว่าเป็นรถอะไร"

"โห เป็นรถปากานีสีม่วง ความเร็วนี้ต้องเกิน 400 กิโลเมตรต่อชั่วโมงแล้ว!"

ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว คนที่จุดตรวจที่ 2 ก็ตะโกนขึ้นมาแล้ว

ทันใดนั้น ทุกคนก็ตกใจ ทางเข้า B อยู่หลังจุดตรวจนี้ และห่างจากจุดตรวจที่ 2 กว่าหนึ่งกิโลเมตร หรือ 1,000 เมตร

การรายงานของสองคนนี้ห่างกันแค่ 6 วินาที นี่หมายความว่าอะไร?

หมายความว่ารถคันนี้วิ่งไปเกือบ 200 เมตรในเวลาแค่ 1 วินาที ความเร็วเกิน 400 กิโลเมตรต่อชั่วโมงมาก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

ต้องรู้ไว้ว่าเส้นทางยกระดับนี้เต็มไปด้วยโค้ง

คุณจะวิ่ง 200 เมตรใน 1 วินาทีบนเส้นตรงยังยากเลย แล้วนี่เป็นถนนโค้ว? คุณไม่ต้องเบรกหรือไง?

(จบบท)