บทที่ 2 : ระบบถูกเปิดใช้งาน เปลี่ยนจากปืนนกเป็นปืนใหญ่

หลิวต้าหย่งไม่เคยคิดเลยว่าหลู่เฉินจะบันทึกเสียงไว้ การถูกเปิดโปงต่อหน้าผู้คนทำให้เขาตกที่นั่งลำบาก

"พรุ่งนี้คุณไม่ต้องมาทำงานแล้ว วันจันทร์ให้ฝ่ายการเงินคำนวณเงินเดือนให้ คุณถูกไล่ออกแล้ว"

หลิวต้าหย่งพูดด้วยฟันที่ขบกันแน่น รีบกลั้นความโกรธแล้วหันไปหาคุณจางและภรรยาที่กำลังจะเปิดปากอธิบาย

"คุณคิดว่าผมอยากทำงานที่นี่เหรอ? ถ้ามีหลิวอ้วนอย่างคุณอยู่สักวัน บริษัทนี้ก็วุ่นวายไปตลอด"

"คุณจาง คุณก็เห็นแล้วว่าเขาเป็นคนแบบไหน ผมบอกคุณได้เลยว่า บ้านหลังนี้ หลิวอ้วนยังสามารถขอส่วนลดเพิ่มอีก 2 เปอร์เซ็นต์จากผู้บังคับบัญชาของเขาได้ พนักงานขายระดับล่างไม่มีสิทธิ์ยื่นคำขอนี้ แต่เขามี"

พูดจบ ก็หันหลังเดินออกไปทันที ไม่ให้โอกาสหลิวอ้วนได้แสดงฝีมือเลย

"ผู้จัดการหลิว คุณหลู่น้อยพูดความจริงหรือเปล่า? ยังมีส่วนลดอีก 2 เปอร์เซ็นต์?"

"อย่าไปฟังเขาพูดมั่ว ที่ไหนจะมีส่วนลดอีก 2 เปอร์เซ็นต์..."

"ผมไม่เห็นว่าคุณหลู่น้อยพูดมั่ว แต่เมื่อกี้ผมได้ยินหลักฐานที่คุณพูดโกหกชัดๆ"

คุณจางที่เงียบมาตลอดกลับเปิดปากพูดขึ้นในครั้งนี้

"ผมว่าบริษัทของคุณดูเหมือนไม่ค่อยมีความจริงใจที่จะขายวิลล่าหลังนี้เท่าไหร่ พวกเราขอกลับก่อนดีกว่า เมื่อคุณคิดดีแล้วว่าจะลดราคาได้หรือไม่ ค่อยติดต่อพวกเรา"

พูดจบ ก็เดินออกไปเลย

"คุณจาง ฟังผมก่อน ไม่มีส่วนลดเพิ่มแล้วจริงๆ เขาพูดมั่ว คุณจาง?"

ตอนนี้ เมื่อเห็นหลู่เฉินเดินออกมา เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างนอกต่างก็ชูนิ้วโป้งให้

"เจ๋งมากหลู่น้อย โต้กลับได้สวยงาม"

"นายเก่งจริงๆ ฉันแอบทึ่งในตัวนาย"

"..."

สำหรับคำชมเหล่านี้ หลู่เฉินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เดินเงียบๆ ไปที่โต๊ะของตัวเอง แล้วเริ่มเก็บของ

นิสัยของหลิวต้าหย่งทุกคนรู้กันดี ดีลเล็กๆ อาจจะไม่สนใจ แต่ดีลใหญ่แบบวิลล่าต้องระวังไว้ หลู่เฉินจึงเตรียมตัวไว้ก่อน

เดินออกจากสำนักงานขาย หลู่เฉินเงยหน้ามองท้องฟ้า หลังจากผ่านไปพักใหญ่ ก็ถอนหายใจลึกๆ

ช่างเป็นวันที่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ภายในวันเดียวทั้งถูกขอเลิก ทั้งมีดีลถูกแย่ง ตอนนี้ยังถูกไล่ออกอีก

การมีชีวิตอยู่ช่างยากเสียจริง!

【ติ๊ง พบการจับคู่โฮสต์ เริ่มการผูกมัด】

【1%, 2%, 3%...99%, 100% การผูกมัดสำเร็จ】

【เปิดห้างสรรพสินค้าเซกันด์คิล 1 หยวน】

【ห้างจะสุ่มวางสินค้า โฮสต์เพียงใช้ 1 หยวนก็สามารถซื้อได้สำเร็จ】

【สินค้าจากห้างทั้งหมดมีเอกสารที่ถูกกฎหมายและถูกระเบียบ จะไม่มีข้อบกพร่องใดๆ】

【ห้างนี้จะรีเฟรชสินค้าทุกคืนเวลาเที่ยงคืน สินค้าที่รีเฟรชในวันนั้นหากไม่ถูกซื้อจะถูกรีเซ็ตในการรีเฟรชครั้งต่อไป ไม่มีการเก็บไว้】

【ห้างนี้มีพื้นที่เก็บของ 1,000 ช่อง แต่ละช่องสามารถเก็บวัตถุประเภทเดียวกันที่ไม่มีชีวิตได้ โฮสต์สามารถเข้าถึงการเก็บหรือนำออกได้ด้วยความคิด】

【หมายเหตุ: ตามกฎแล้ว ห้างจะวางสินค้าเพียงวันละหนึ่งชิ้นเท่านั้น】

ในขณะที่หลู่เฉินกำลังรำพึงถึงความทุกข์ของชีวิต เสียงกลไกต่อเนื่องดังขึ้นในสมองของเขา

"นี่คืออะไร?"

ตรงหน้าเขาปรากฏกรอบเสมือนจริง ดูทันสมัยมาก

【ติ๊ง สินค้าวันนี้วางแล้ว โฮสต์สามารถเข้าไปซื้อได้】

เมื่อเสียงเตือนจบลง ลำแสงสีฟ้าวาบผ่านตาของหลู่เฉิน การ์ดปั๊มทองคำปรากฏในห้าง

【สินค้า: ห้างเทฟู่, ราคา: 1 หยวน】

มองการ์ดแล้ว หลู่เฉินอดไม่ได้ที่จะหยิกขาตัวเองแรงๆ

"อู้ว!"

ความเจ็บที่ส่งมาจากขาบอกเขาว่า นี่เป็นเรื่องจริง

ในฐานะคนรุ่นใหม่ จะไม่รู้จักระบบได้อย่างไร? สิ่งที่ทำให้เขาเชื่อยากคือตัวเองมีระบบเข้ามาในร่าง

สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากกว่านั้นคือ สินค้าชิ้นแรกดันเป็นห้างเทฟู่มูลค่า 30,000 ล้านหยวน

ต้องรู้ไว้ว่า ห้างเทฟู่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลาง CBD ที่คึกคักที่สุดของเมืองเจียงตู้ ที่นั่นเป็นพื้นที่ที่แพงมาก

และสามารถพูดได้ว่ามันเป็นศูนย์กลางธุรกิจของทั้งเมืองเจียงตู้ รวมทั้งห้างสรรพสินค้า ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ ร้านอาหาร โรงภาพยนตร์ สถานศึกษา ความบันเทิงและฟิตเนส พร้อมด้วยตึกสำนักงาน 3 หลังสูง 56 ชั้น

พูดได้ว่าบริษัทที่มีชื่อเสียงเพียงเล็กน้อยยังต้องแย่งกันเข้ามาตั้งสำนักงานที่ห้างเทฟู่

ที่นี่นอกจากมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน การเดินทางสะดวก ยังมีคนเดินเข้าออกมากพอด้วย

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ การได้มีสำนักงานอยู่ที่ห้างเทฟู่ถือเป็นเรื่องเก๋ไก๋

พูดโดยไม่กล้าโม้เลยว่า ถ้าเปิดสำนักงานในตึกสำนักงานที่นี่ การเจรจาธุรกิจก็จะประสบความสำเร็จง่ายขึ้นครึ่งหนึ่ง

ลองคิดดู ห้างเทฟู่เป็นสถานที่แบบไหน

แต่ตอนนี้ เขาเพียงแค่ใช้เงิน 1 หยวนก็จะเป็นเจ้าของ?

【ต้องการซื้อหรือไม่?】

"ซื้อ!"

【ติ๊ง ซื้อสำเร็จ โฮสต์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ทั้งหมดของห้างเทฟู่ เอกสารที่เกี่ยวข้องได้เก็บไว้ในกระเป๋าในห้างแล้ว โฮสต์สามารถเรียกออกมาด้วยความคิดได้】

"เรียกออกมา!"

พร้อมกับความคิด เอกสารการโอนกรรมสิทธิ์หนาเตอะก็ปรากฏในมือของหลู่เฉินในทันที ทำให้เขาเสียหลักเซไปข้างหน้าหลายก้าว

เปิดดูหลายหน้า ยิ่งดูยิ่งตกใจ

ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง นี่คือเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดของห้างเทฟู่

พระเจ้า ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีวันถือเงิน 30,000 ล้านอยู่ในมือ ช่างจินตนาการไม่ถึงเลย

ความตกใจ ความดีใจก็กวาดความหม่นหมองที่มีก่อนหน้านี้ออกไปจนหมดสิ้น ตามมาด้วยความคิดที่เก็บเอกสารเหล่านี้กลับเข้าไปในพื้นที่เก็บของของระบบ

"ตู้~"

ตอนนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์โทรที่ไม่รู้จัก

"สวัสดี คุณคือคุณหลู่เฉินใช่ไหมครับ?"

ทันทีที่รับสาย เสียงทุ้มต่ำก็ดังออกมา เต็มไปด้วยความเคารพ

"ใช่ครับ คุณคือ..."

"ขอประทานโทษ ผมคือเกาเจี้ยนลี่ ผู้จัดการใหญ่บริษัทบริหารอสังหาฯ ห้างเทฟู่ เพิ่งได้รับข่าวว่าคุณหลู่ได้ซื้อห้างเทฟู่ จึงต้องขอยืนยันกับท่าน ท่านว่าเมื่อไหร่จะสะดวก มาดำเนินการเอกสารการส่งมอบ? พอดีรายได้ค่าเช่าไตรมาสนี้เพิ่งได้มาเมื่อวันนี้ หลังการส่งมอบจะโอนให้ท่านพร้อมกัน"

"โอ้ งั้น...ผมจะไปตอนนี้เลย ประมาณ 40 นาที ได้ไหม?"

หลู่เฉินคำนวณดู จากโครงการชุนชิวอิ้งเยว่นั่งแท็กซี่ไปก็ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง

"ท่านจะมาเดี๋ยวนี้เลยหรือครับ? ได้ครับ ผมจะรอรับการมาของท่านที่สำนักงาน อ้อ สำนักงานเราอยู่ที่ตึก A ชั้น 52 ครับ"

"ได้ครับ แล้วเจอกัน!"

วางสาย หลู่เฉินถอนหายใจยาว

วินาทีก่อนยังโดนหลิวต้าหย่งตำหนิ ไม่คิดว่าวินาทีถัดมาแม้แต่คนระดับเกาเจี้ยนลี่ยังให้ความเคารพตัวเองขนาดนี้

แม้เกาเจี้ยนลี่จะเป็นเพียงผู้จัดการใหญ่บริษัทบริหารอสังหาฯ ห้างเทฟู่ แต่ทุกคนรู้ว่าอิทธิพลขนาดนี้ การบริหารและจัดการของเขามีส่วนสำคัญมาก

ผู้บริหารบริษัทใหญ่หลายแห่งต่างรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พบเกาเจี้ยนลี่และสร้างความสัมพันธ์กับเขา

การเปลี่ยนแปลงของชีวิต บางครั้งก็เกิดขึ้นในชั่วพริบตา

สลัดความคิดในหัวทิ้งไป หลู่เฉินโบกมือเรียกแท็กซี่ ตรงไปยังห้างเทฟู่

40 นาทีต่อมา ที่หน้าตึก A ห้างเทฟู่

หลู่เฉินเงยหน้ามองตึกสำนักงานที่สูงเสียดฟ้าแล้วรู้สึกทึ่งอีกครั้ง พอกำลังจะเข้าไป เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"หลู่เฉิน ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?"

ในวินาทีที่หันกลับไป อารมณ์ของหลู่เฉินก็แย่ลงทันที

คนที่เรียกเขาคือฟางจื่อเสวียนที่เพิ่งขอเลิกกับเขา และตอนนี้เธอกำลังคล้องแขนชายคนหนึ่งอยู่ เขาคือคนที่ขับเฟอร์รารีมารับเธอก่อนหน้านี้นั่นเอง

(จบบท)