บทที่ 590 - คุณลุงวัยกลางคน

บทที่ 590 - คุณลุงวัยกลางคน

เย่เฉินเช็ดเหงื่อ

นักเรียนพวกนี้กินอะไรกันไม่เข้าเรื่องเลย

ทำไมถึงเลือกกินแต่สัตว์คุ้มครองกันนะ

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นทวีปอื่น แต่เย่เฉินก็ยอมรับไม่ได้อยู่ดี เลือกกินไก่ เป็ด หมู วัว แกะ ดีกว่า

หลังจากมอบหมายงานเสร็จ เย่เฉินก็เริ่มเตรียมวัตถุดิบ

การจะทำอาหารอร่อยๆ แบบที่กินกันในหัวเซี่ยได้นั้น เครื่องปรุงเป็นสิ่งจำเป็น

และในตอนนั้นเอง เซียนเมิ่งไป๋ที่หายไปนานก็โผล่ออกมาจากศิลาจารึกมหาวัฏจักร

"มีของอร่อยแล้ว!"

"ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าไม่มีคำสั่งของฉัน ห้ามเธอออกมา?" เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา

"อย่าใจแคบนักสิ ไม่ได้กินข้าวมานานแล้ว เอาแต่ฝึกฝนอยู่ตลอด จะให้ฉันได้กินของดีๆ บ้างไม่ได้เหรอ?"

เซียนเมิ่งไป๋ทำท่าออดอ้อน เอาแขนของเย่เฉินไปกอดไว้ในอก หัวเล็กๆ ของเธอยังถูไถกับไหล่ของเย่เฉินอีกสองสามครั้ง

เย่เฉินประหลาดใจเล็กน้อย

เซียนเมิ่งไป๋คนนี้หลังจากฝึกฝนแล้ว ฟื้นตัวได้มากขนาดนี้เลยเหรอ?

แม้แต่พิษที่สามารถกัดกร่อนทุกสิ่งบนร่างกายก็ยังหายไป

ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความประหลาดใจของเย่เฉิน เซียนเมิ่งไป๋ก็พูดอย่างหยิ่งผยอง "ข้าไม่ใช่คนธรรมดานะ พิษแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!"

"เธอนึกถึงชาติกำเนิดของตัวเองออกแล้วเหรอ? งั้นก็รีบไปเถอะ"

เย่เฉินไม่ใช่คนใจร้าย แต่เขารู้สึกว่าเซียนเมิ่งไป๋ไม่ธรรมดา ไม่แน่ว่าวันไหนอาจจะนำปัญหาใหญ่มาให้เขาก็ได้

"เรื่องนั้นยังนึกไม่ออก แค่ฟื้นพลังกลับมาได้บ้าง"

"โอ้? ฟื้นมาถึงระดับไหน?" เย่เฉินถามอย่างสงสัย

"คุณคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน"

"มั่นใจขนาดนั้นเลย?"

"แน่นอน"

เซียนเมิ่งไป๋แสดงสีหน้ามั่นใจ โบกมือปล่อยพลังจิตวิญญาณออกมา

พลังจิตวิญญาณนี้เคลื่อนที่ช้ามาก ตั้งใจจะให้เย่เฉินป้องกัน

เดิมทีเย่เฉินไม่ได้ใส่ใจ แต่จู่ๆ แรงกดดันมหาศาลก็พุ่งเข้ามา เกือบจะทำให้เขากระเด็นไป

เย่เฉินใช้พลังทั้งหมดถึงจะสลายพลังจิตวิญญาณนั้นได้

นี่มัน...

ในแววตาของเย่เฉินเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

เป็นไปได้ยังไงกัน?

แค่ไม่กี่วัน ความเร็วในการฝึกฝนของเซียนเมิ่งไป๋เหมือนกับนั่งจรวดขึ้นไปเลยเหรอ?

เซียนเมิ่งไป๋พูดต่อ "แต่คุณวางใจได้ ฉันจะไม่ให้คุณเป็นคนรับใช้อีกแล้ว คุณไม่มีคุณสมบัติพอ ดังนั้นฉันจะไปหาคนอื่น"

"ดี งั้นเธอก็รีบไปหาเถอะ"

"แต่ว่า ฉันอยากจะเป็นเพื่อนกับคุณ เพราะคุณทำอาหารอร่อยมาก"

เซียนเมิ่งไป๋เห็นเย่เฉินกำลังจะปฏิเสธ ก็รีบพูดต่อ "คุณปฏิเสธไม่ได้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโกรธจริงๆ ถึงตอนนั้นจะทำอะไรลงไปก็ไม่รู้ด้วย"

เธอโบกหมัด ขู่เย่เฉิน

ถึงจะน่ารัก แต่เย่เฉินก็ไม่มีอารมณ์จะชื่นชม

เดิมทีคิดว่าจะโยนเรื่องวุ่นวายนี้ทิ้งไปได้แล้ว ไม่คิดว่าจะแค่เปลี่ยนรูปแบบมาอยู่ข้างกายเขาเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง นักเรียนหลายคนก็วิ่งกลับมา

ในมือของพวกเขาเต็มไปด้วยวัตถุดิบมากมาย ทำเอาเซียนเมิ่งไป๋น้ำลายไหล

"อาจารย์ เธอคือ?"

"เอ่อ... เพื่อนของฉัน"

เย่เฉินไม่อยากจะแนะนำอะไรมาก รีบเปลี่ยนเรื่อง

"เฉาลอง วัตถุดิบของเธอล่ะ? ไปซื้อที่ไหนมา?"

เฉาลองทำหน้าโกรธเคือง "อาจารย์ ปีกไก่ที่ท่านต้องการหาซื้อไม่ได้เลย ผมเลยคิดว่าจะไปขอที่โรงอาหาร แต่ลุงที่โรงอาหารไม่เพียงแต่ไม่ให้ ยังอัดผมมาอีกด้วย! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะครับ"

มองดูเฉาลองที่หน้าตาเขียวช้ำ

เย่เฉินทำหน้าสงสัย

แค่ซื้อปีกไก่ถึงกับต้องลงไม้ลงมือกันเลยเหรอ?

ฉวี่ซือหลานรีบอธิบาย "อาจารย์ ท่านไม่ทราบค่ะ ปีกไก่ในสายตาพวกเรามันก็แค่ขยะ ไก่เป็นสัตว์ที่ไร้ค่า หน้าที่ของมันก็แค่กำจัดแมลงในนา ถ้าไม่ใช่เพราะท่านจะกิน นี่เป็นครั้งแรกเลยนะคะที่หนูได้ยินว่ามีคนกินไก่ด้วย"

เอ่อ...

คนพวกนี้ช่างไม่เคยเห็นโลกกว้างเลยจริงๆ

ไก่ขอทาน เคเอฟซี ไก่ย่าง... อันไหนบ้างที่ไม่ใช่อาหารอร่อยเลิศรสที่โด่งดังไปทั่ว

แล้วซิงเหย่ก็เคยบอกไว้ว่า

ปีกไก่ย่าง ฉันชอบกิน

กินบาร์บีคิวจะไม่มีปีกไก่ได้ยังไง?

แล้วยังมีคนกล้ามาทำร้ายนักเรียนของฉันอีก ช่างได้ใจจริงๆ

"ไป วันนี้ฉันจะทวงความยุติธรรมคืนให้แกเอง"

เย่เฉินพาทุกคน ตรงไปยังโรงอาหาร

นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เฉินมาที่นี่ ไม่ใช่เวลาอาหาร เลยแทบจะไม่มีคนเลย

มีเพียงพนักงานไม่กี่คนที่กำลังทำความสะอาดอยู่

และคนที่ทำร้ายเฉาลองก็อยู่ในนั้นด้วย

"อาจารย์ เขาคนนั้นแหละครับที่ทำร้ายผม"

ในตอนนี้ คุณลุงวัยกลางคนคนหนึ่งก็ปรากฏในสายตาของเย่เฉิน เขาคนนั้นสูงสองเมตรกว่า ร่างกายกำยำเหมือนหมี ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ทรงพลัง

นี่คือพ่อครัวที่ผัดกับข้าวเหรอ?

นี่มันไมค์ ไทสัน นักมวยชัดๆ

แต่เย่เฉินจะกลัวได้ยังไง เขาเดินไปที่คุณลุง พูดเรียบๆ "ลุงเหรอที่ทำร้ายนักเรียนของผม?"

คุณลุงเงยหน้าขึ้นมา มองเฉาลองที่อยู่ข้างหลังเย่เฉิน พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ใช่ มีปัญหาอะไร?"

"โย่โฮ่! ผมเพิ่งจะเคยเจอคนที่หยิ่งผยองขนาดนี้! ทำร้ายคนแล้วยังไม่มีสำนึกผิดเลยสักนิด?"

" รู้ไหมว่าเขาจะทำอะไร? เขาจะกินไก่ กินเนื้อไก่ นั่นมันขยะ จะกินได้ยังไง? ฉันว่าเขาคงจะแกล้งทำอะไรพิเรนทร์ ถึงได้มาขอเนื้อไก่ที่นี่"

ทุกคนพูดไม่ออก

คุณลุงคนนี้ช่างจินตนาการเก่งจริงๆ

แต่เขาจินตนาการผิดแล้ว พวกเขาซื้อเนื้อไก่มากินจริงๆ

"จะว่าไปแล้ว ที่ฉันอัดเขาก็คือการสั่งสอนแทนแกนั่นแหละ ต่อไปจะได้เรียบร้อย นี่ฉันช่วยแกนะ ทำไมแกยังมาถามฉันอีก?"

ประโยคนี้คุณลุงพูดเสียงดังขึ้นหลายระดับ

พนักงานโรงอาหารหลายคนเดินเข้ามา ยืนอยู่ข้างหลังคุณลุง ราวกับจะให้กำลังใจเขา

เย่เฉินหัวเราะเยาะ

ยังจะมาขู่ฉันอีกเหรอ?

"พูดบ้าอะไร! นักเรียนของฉัน ฉันจัดการเอง ไม่ต้องให้แมาแสดงความกตัญญูหรอก"

ดูเหมือนว่าจะต้องสั่งสอนพวกเขาสักหน่อย ถึงจะคุยกันดีๆ ได้

เย่เฉินทำหน้าเย็นชา พูดเสียงดัง "นักเรียนทุกคน ปิดประตู ปล่อยเมิ่งไป๋..."

ในพริบตา เซียนเมิ่งไป๋ก็ก้าวออกมา ปกป้องเย่เฉินและคนอื่นๆ ไว้ข้างหลัง

ล้อเล่นน่า

ตอนที่เย่เฉินมา เขาก็ประเมินพลังของคุณลุงคร่าวๆ แล้ว อย่างน้อยก็ต้องอยู่ระดับหยวนอิงขั้นสมบูรณ์

พลังระดับนี้ เย่เฉินตอนนี้ยังสู้ไม่ได้จริงๆ

เพื่อความปลอดภัย เขาจึงต้องให้เซียนเมิ่งไป๋ลงมือ

และด้วยพลังของเธอในตอนนี้ การจัดการคุณลุงนั้นง่ายดายมาก

"โย่ ทำไมถึงต้องหลบอยู่หลังเด็กผู้หญิงล่ะ?"

"เด็กผู้หญิงก็ทำให้แกลำบากได้เหมือนกัน"

เย่เฉินตบไหล่เซียนเมิ่งไป๋เบาๆ ส่งเสียงกระซิบ "เธอช่วยฉันจัดการเขา ถือว่าเป็นค่าอาหารอร่อยๆ ที่เธอจะได้กิน"

เซียนเมิ่งไป๋ส่งสายตาให้เย่เฉิน "ไม่มีปัญหา"

เย่เฉินพูดอย่างสบายๆ "จัดการแกไม่ต้องให้ฉันลงมือหรอก เอาชนะเพื่อนของฉันให้ได้ก่อนเถอะ"

เซียนเมิ่งไป๋ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปโจมตีทันที เตรียมจะตัดสินผลแพ้ชนะด้วยการเตะครั้งเดียว

คุณลุงถอยหลังอย่างรวดเร็ว ในใจแอบประหลาดใจ

เด็กผู้หญิงคนนี้พลังไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ไม่เพียงแต่ลงมือรวดเร็ว แต่ยังโหดเหี้ยมอีกด้วย

"หนูน้อย เธอมือหนักไปหน่อยนะ"

"ไม่หนักหรอก เย่เฉินสัญญาว่าจะเลี้ยงของอร่อยฉัน แกไม่ให้วัตถุดิบเขาก็เท่ากับขัดขวางไม่ให้ฉันได้กินของอร่อย ดังนั้นฉันจะอัดแก"

"ของอร่อย? ฮ่าๆ ในสถาบันสยบฟ้านี้ ถ้าพูดถึงการทำอาหารอร่อย ฉันเป็นที่สอง ไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่ง ไม่ใช่อาหารที่ฉันทำเอง จะเรียกว่าของอร่อยได้ยังไง"