บทที่ 18 - ฐานะพุ่งพรวด

บทที่ 18 - ฐานะพุ่งพรวด

เย่เฉินหรี่ตาลง

เหยียนเต๋อช่างเป็นยอดคนจริงๆ ผู้หญิงของตัวเองบอกไม่เอาก็ไม่เอา ความเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ไม่ใช่คนธรรมดาจะทำได้

แต่ในเมื่อก่อนหน้านี้ได้เสนอเงื่อนไขไปแล้ว เย่เฉินก็จะไม่กลับคำ

เย่เฉินรับบัตรธนาคาร "แขนขาสี่ข้างของคุณรอดแล้ว"

"ขอบคุณครับอาจารย์เย่!" เหยียนเต๋อซาบซึ้งใจ

อันที่จริงแล้วเขาเคยคิดจะแก้แค้น แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้ว เขาไม่กล้าคิดจะแก้แค้นเลยจริงๆ ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม

เมื่อเห็นเหยียนเต๋อจะไป เย่เฉินก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "แขนขาสี่ข้างรอดแล้ว แต่ว่ามือผมแดงบวมไปหมด เรื่องนี้จะว่ายังไง?"

ใบหน้าของเหยียนเต๋อดูเศร้าหมอง เห็นได้ชัดว่าเย่เฉินติดใจการขูดรีด ไม่พอใจกับเงินสี่ล้าน

"อาจารย์เย่จะให้ทำยังไงครับ? ท่านยังต้องการเงินอีกเท่าไหร่ครับ?" เหยียนเต๋อเตรียมพร้อมที่จะจ่ายหนัก จนกว่าเย่เฉินจะพอใจ

"ในฐานะลูกผู้ชาย บาดเจ็บนิดหน่อยไม่เป็นไร ที่สำคัญคือคุณหนูเว่ยตกใจขวัญเสีย ปลุกพี่หลานขึ้นมา แล้วพวกคุณสองคนคุกเข่าขอโทษซะ!"

เว่ยเชียนหนิงก็ให้ความร่วมมือกับคำพูดของเย่เฉิน แสร้งทำเป็นน่าสงสาร ในแววตามีน้ำตาคลอ ราวกับจะหยดลงมาได้ทุกเมื่อ

"นี่... จะไม่ได้เหรอ...?"

เหยียนเต๋อยังพูดไม่ทันจบ เย่เฉินก็ขัดจังหวะอย่างไม่พอใจ

"จะคุกเข่าหรือไม่คุกเข่า อย่าพูดมาก"

เหยียนเต๋อรู้สึกขมขื่นในใจ เขาเป็นถึงหัวหน้าแก๊ง ถ้าเรื่องที่เขาต้องคุกเข่าให้คนอื่นแพร่ออกไป เขาจะไปมีหน้ามีตาในวงการได้ยังไง? จะมีใครเกรงกลัวเขาอีกไหม?

แต่เย่เฉินเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ เขาไม่สามารถทนรับความโกรธของผู้ฝึกยุทธ์ได้จริงๆ

เหยียนเต๋อเปิดขวดน้ำแร่ ราดปลุกพี่หลานให้ตื่น เขากัดฟัน กระทืบเท้า แล้วคุกเข่าลงกับพื้น

"อาจารย์เย่ คุณหนูเว่ย วันนี้ทำให้พวกท่านตกใจ เป็นความผิดของผมเอง หวังว่าพวกท่านจะให้อภัยผม!"

พี่หลานสติหลุด เมื่อเห็นเหยียนเต๋อยอมแพ้แล้ว เธอจะกล้าไม่คุกเข่าได้อย่างไร

"เย่เฉิน ขอโทษนะ! หวังว่าคุณจะไม่ถือสาคนอย่างฉันเลย เป็นเพราะฉันปากไม่ดีเอง ขอร้องล่ะอย่าหักแขนหักขาฉันเลย"

จากนั้น พี่หลานก็ตบหน้าตัวเองอย่างรู้ตัว...

"หึ หวังว่าคุณจะดูแลตัวเองให้ดี!"

อันที่จริงแล้วเย่เฉินสามารถขูดรีดเงินจากเหยียนเต๋อได้อีก แต่เขาเลือกที่จะให้เหยียนเต๋อคุกเข่า เพราะก่อนหน้านี้เว่ยเชียนหนิงได้ประกาศกร้าวไว้แล้วว่าจะให้คนที่พี่หลานหามาคุกเข่าขอโทษ คำสัญญาที่พูดออกไปแล้ว จะไม่ทำให้เป็นจริงได้อย่างไร

เย่เฉินจูงเว่ยเชียนหนิงออกจากชุมชน

ตลอดทาง สายตาของเว่ยเชียนหนิงไม่เคยละไปจากเย่เฉินเลย ดวงตาที่สดใสคู่นั้นดูเหมือนจะมองเย่เฉินจนทะลุปรุโปร่ง

เดินมาถึงหน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

เย่เฉินพูดเรียบๆ "ยังมองไม่พออีกเหรอ? ไปเถอะ เข้าไปนั่งข้างในกัน"

"นี่นายกำลังชวนฉันเดทเหรอ? เราเพิ่งเจอกันครั้งที่สองก็เดทกันแล้ว จะไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?" เว่ยเชียนหนิงหน้าแดง พูดจาหยอกล้อ

"ก็เร็วไปหน่อยจริงๆ"

เย่เฉินพยักหน้า "งั้นเราก็แยกกันตรงนี้แหละ ต่างคนต่างกลับบ้าน"

"เฮ้! ทำไมนายถึงไม่เข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงเลย"

เว่ยเชียนหนิงรีบดึงเย่เฉินไว้ เธอมีเรื่องจะขอร้องเขา จะปล่อยให้เย่เฉินไปง่ายๆ ได้ยังไง

"ไปเถอะ มาถึงแล้วก็เข้าไปนั่งข้างในกันดีกว่า"

เย่เฉินย่อมไม่ไปอยู่แล้ว แค่แกล้งหยอกเธอเล่นเท่านั้นเอง

ทั้งสองคนนั่งลง

เว่ยเชียนหนิงพูดอย่างจริงจัง "เย่เฉิน ขอบคุณนะที่ครั้งที่แล้วช่วยฉันไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ตอนนี้ฉันคงจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว"

เย่เฉินส่ายหน้า "ช่วยเธอเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องขอบคุณหรอก"

"ไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้นหรอก ร่างกายของฉัน ฉันรู้ดีที่สุด โรคหัวใจพิการแต่กำเนิดแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรักษาให้หาย ก่อนหน้านี้ฉันใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของความเจ็บปวดมาตลอด"

"เมื่อวานฉันไปตรวจที่โรงพยาบาล หัวใจของฉันทุกอย่างปกติหมดแล้ว นั่นก็หมายความว่านายรักษาโรคของฉันให้หายขาดแล้ว"

"นายรู้ไหมว่าฉันดีใจแค่ไหน? ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ฉันจะมีความสุขในวันนี้ได้อย่างไร นายเปรียบเสมือนให้ชีวิตใหม่กับฉัน"

เย่เฉินลูบจมูกตัวเอง

คำพูดของเว่ยเชียนหนิงดูเหมือนจะลึกซึ้งไปหน่อย

เขารีบเปลี่ยนเรื่อง "เธอหาบ้านฉันเจอได้ยังไง?"

"คิกๆ นายดังขนาดนี้ แค่ลองถามๆ ดูก็รู้แล้วล่ะ ที่หนึ่งของเมืองอย่างนาย"

เว่ยเชียนหนิงอิงแอบแนบชิดเย่เฉิน กลิ่นหอมจางๆ นั้นกระตุ้นฮอร์โมนของเย่เฉินไม่หยุด ทำให้เขาที่เป็นผู้ชายอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง ช่วยไม่ได้นี่นา ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ เขาก็ยังเป็นหนุ่มบริสุทธิ์ เว่ยเชียนหนิงก็สวยราวกับดอกไม้ จะไปทนต่อการยั่วยวนแบบนี้ได้อย่างไร

"เธอมาหาฉันไม่ใช่แค่จะขอบคุณใช่ไหม มีเรื่องอะไรอีก?"

"นี่นายก็เดาถูกอีกแล้ว คิกๆ! นายทั้งเก่งเรื่องการแพทย์ เรียนก็เก่ง แถมยังเก่งเรื่องการต่อสู้อีก เหมือนกับผู้เชี่ยวชาญที่ซ่อนตัวอยู่เลย ฉันอยากให้นายมาเป็นแฟนฉัน!"

"อย่าเลย เรื่องล้อเล่นแบบนี้พูดส่งเดชไม่ได้นะ"

เย่เฉินจะกล้าตอบรับง่ายๆ ได้อย่างไร เว่ยเชียนหนิงเป็นคุณหนูตระกูลเว่ย เป็นสาวสวยรวยเก่ง คนที่จีบเธอไม่ต้องพูดถึงร้อยคน แปดสิบคนก็มี เย่เฉินไม่มีเวลาไปจัดการกับศัตรูหัวใจมากมายขนาดนั้น

"นายรู้ได้ยังไงว่าฉันล้อเล่น? ถ้าเกิดฉันพูดจริงขึ้นมาล่ะ!"

แววตาของเว่ยเชียนหนิงฉายแววตัดพ้อ แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว เธอกลับมาพูดอย่างจริงจัง "มีสองเรื่อง เรื่องแรกคืออยากจะขอร้องให้นายช่วยรักษาพ่อของฉัน นายก็รู้ว่าโรคแบบนี้ส่วนใหญ่เป็นกรรมพันธุ์ ตอนนี้ร่างกายของพ่อฉันแย่ลงเรื่อยๆ"

"ไม่มีปัญหา ขอแค่คุณอาเชื่อใจฉัน ฉันก็สามารถรักษาให้ท่านได้" เย่เฉินพยักหน้าตกลง

"คิกๆ ฉันรู้ว่านายน่ารักที่สุด"

เว่ยเชียนหนิงหยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งยื่นให้เย่เฉิน "นี่สิบล้าน เป็นเงินขอบคุณที่นายช่วยชีวิตฉันไว้ ส่วนเรื่องที่นายจะช่วยพ่อฉัน จะมีเงินให้อีกต่างหาก"

"ฉันรู้ว่าตอนนี้นายไม่ขาดเงิน แต่นี่เป็นน้ำใจของฉัน เพราะฉะนั้นนายห้ามปฏิเสธเด็ดขาดนะ"

เย่เฉินรับไว้อย่างเปิดเผย เขาหาเงินด้วยฝีมือการแพทย์ ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม

"เรื่องที่สอง อีกสองวันก็จะเป็นวันเกิดของฉันแล้ว ฉันอยากจะชวนนายมางานเลี้ยงวันเกิด นายมีเวลาไหม?"

แววตาของเว่ยเชียนหนิงเต็มไปด้วยความหวัง เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัว เย่เฉินมีเหตุผลที่จะปฏิเสธได้อย่างเต็มที่

ผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขาไม่รู้ว่าจะให้เกียรติตัวเองรึเปล่า

เย่เฉินยิ้มกว้าง "คุณหนูเว่ยชวนทั้งที ผมจะปฏิเสธได้ยังไง"

"เย้!"

เว่ยเชียนหนิงโห่ร้องยินดี "ต่อไปเรียกฉันว่าเชียนหนิงก็พอ เรียกคุณหนูเว่ยมันห่างเหินไป"

ทั้งสองคนแยกกันก็เกือบจะเที่ยงแล้ว

เย่เฉินย่องกลับเข้าห้องเรียนอย่างเงียบๆ อาจารย์เห็นว่าเป็นเย่เฉิน ก็ทำเป็นมองไม่เห็น ไม่ได้ว่าอะไร

เขาคือที่หนึ่งของเมือง ตราบใดที่ไม่ทำผิดร้ายแรง เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ก็สามารถอลุ่มอล่วยได้

"เย่เฉิน แกโดดเรียนเหรอ? ไม่น่าเชื่อเลย!"

ไป๋อ้วนกระซิบ เมื่อก่อนเย่เฉินเรียนหนังสือถึงจะปานกลาง แต่ก็เป็นเด็กดี ไม่เคยโดดเรียนที่ไหน

"บ้า ฉันมาสาย ไม่ใช่โดดเรียน" เย่เฉินอธิบาย

"พี่ชาย ตอนนี้สิบเอ็ดโมงแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงก็จะพักเที่ยงแล้วนะ แกบอกว่าแกมาสาย?"

"มีปัญหาเหรอ? ไอ้หมูอ้วน"

เมื่อเห็นสายตาไม่เป็นมิตรของเย่เฉิน ไป๋เสี้ยวเฉิงก็ยิ้มแห้งๆ ก่อนหน้านี้ไป๋เสี้ยวเฉิงเห็นเย่เฉินตัวผอมบาง ก็เลยลองสู้กับเย่เฉินไปสองสามที แต่ก็โดนอัดซะน่วม ย่อมไม่กล้าขัดใจเย่เฉิน

"เออใช่ น้องชาย พรุ่งนี้วันหยุด ไปเดินเล่นที่เมืองโบราณวัตถุใกล้ๆ โรงเรียนกับฉันไหม?"

เย่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ของเก่ามีโอกาสทางธุรกิจสูงมาก

ถ้าซื้อถูกชิ้น รวยข้ามคืนก็ไม่ใช่ความฝัน ตอนนี้เขามีเงินทุนอยู่บ้าง ย่อมต้องสร้างมูลค่าให้สูงขึ้นไปอีก

เย่เฉินพยักหน้าทันที "ได้ พรุ่งนี้ไปด้วยกัน"