บทที่ 8 - ใครคือบันไดให้เหยียบ

บทที่ 8 - ใครคือบันไดให้เหยียบ

เย่เฉินเพิ่งจะสกัดทักษะ 'ดูฟัง' มา เขาย่อมสามารถมองเห็นอาการของหญิงสาวผ่านลักษณะภายนอกได้

เขาขมวดคิ้วแน่น พลางคิดในใจ

"เป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดอยู่แล้ว แถมยังมีภาวะหลอดเลือดอุดตัน ทำให้เลือดไปเลี้ยงไม่เพียงพอ ถึงได้หมดสติไป"

เย่เฉินรีบเบียดตัวเข้าไปในฝูงชน หญิงสาวคนนี้ต้องได้รับการรักษาทันที ไม่อย่างนั้นต้องตายแน่

ถึงแม้เขาจะไม่ใช่หมอเทวดา แต่เมื่อมีความรู้ทางการแพทย์แล้วก็ไม่อาจนิ่งดูดายได้

"ติ๊ง, มอบหมายภารกิจ: รักษาเว่ยเชียนหนิง"

"รางวัลภารกิจ: พลังจิต 5 แต้ม, ระดับความยากของภารกิจ: สองดาว"

เย่เฉินรีบรับภารกิจ แล้วรีบเอ่ยปาก "คุณป้าครับ ผมพอจะมีความรู้ทางการแพทย์อยู่บ้าง ให้ผมดูลูกสาวคุณป้าหน่อยได้ไหมครับ?"

ป้าวัยกลางคนรีบตอบ "งั้นก็รบกวนคุณชายแล้ว คุณหนูของฉันต้องไม่เป็นอะไรนะ"

ที่แท้ก็เป็นป้าแม่บ้านนี่เอง

เย่เฉินย่อตัวลง สังเกตอาการของหญิงสาวอย่างละเอียด

ตรงกับอาการที่เขาวินิจฉัยไว้ก่อนหน้านี้ทุกประการ

"คุณป้าครับ เธอเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดอยู่แล้ว ประกอบกับหลอดเลือดหัวใจอุดตัน ต้องรีบรักษาทันที ไม่อย่างนั้นจะเป็นอันตรายถึงชีวิต"

ป้าวัยกลางคนพอได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

"รถพยาบาลจะมาถึงในอีกยี่สิบนาที ไม่รู้ว่าจะ..."

เย่เฉินส่ายหน้า "ไม่ทันหรอกครับ เธอทนได้อีกอย่างมากก็แค่สิบนาที"

"นี่..."

คำพูดของเย่เฉินเปรียบเสมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ทำให้ป้าแม่บ้านทำอะไรไม่ถูก

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะคะ?"

เย่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อย่างนี้แล้วกันครับคุณป้า ผมสามารถยื้อชีวิตคุณหนูของคุณป้าไว้ได้จนกว่ารถพยาบาลจะมาถึง แน่นอนว่าคุณป้าต้องเชื่อใจผมก่อน"

ป้าแม่บ้านลังเล

หญิงสาวคนนี้ชื่อเว่ยเชียนหนิง เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลเว่ย จะให้คนแปลกหน้ามารักษา เธอก็ไม่ค่อยจะไว้ใจ

ถ้ารักษาหายก็ดีไป แต่ถ้ารักษาไม่หาย เธอคงรับผิดชอบไม่ไหว

เพิ่งจะพูดจบ

ร่างกายของเว่ยเชียนหนิงก็กระตุกอย่างรุนแรงสองสามครั้ง ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ สัญญาณชีพลดลงอย่างรวดเร็ว

เดิมทีป้าแม่บ้านคิดว่าเย่เฉินพูดจาโอ้อวด ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง

"คุณชายคะ รบกวนช่วยคุณหนูด้วยค่ะ"

เย่เฉินพยักหน้า จริงๆ แล้วเขามั่นใจว่าสามารถรักษาเว่ยเชียนหนิงให้หายได้ด้วยการฝังเข็ม แต่เนื่องจากเป็นการลงมือครั้งแรก เขาจึงไม่กล้าพูดจาโอ้อวดเกินจริง

"เข็มเงิน ผมต้องใช้เข็มเงินฝังเข็มให้เธอ"

ป้าแม่บ้านรีบตะโกนทันที "มีใครใจดีบ้างคะ ช่วยไปซื้อเข็มเงินที่ร้านยาให้หน่อยค่ะ"

หนึ่งนาทีต่อมา เย่เฉินก็รับเข็มเงินมาจากชายใจดีคนหนึ่งที่กำลังหอบหายใจ

เมื่อเข็มเงินอยู่ในมือ เย่เฉินก็รู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ถึงแม้จะไม่เคยจับมาก่อน แต่ท่าทางการจับเข็มของเขากลับคล่องแคล่วอย่างยิ่ง ราวกับเป็นสัญชาตญาณ

เย่เฉินเพิ่งจะได้พิจารณาเว่ยเชียนหนิงอย่างละเอียด

หญิงสาวผู้นี้มีรูปโฉมงดงาม ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ คิ้วตาคมคายราวกับภาพวาด ชุดกระโปรงยาวสีขาวขับเน้นบุคลิกให้ดูโดดเด่น เปี่ยมไปด้วยความสดใสของวัยสาว ไม่ได้แต่งหน้าแต่กลับงดงามน่าทะนุถนอม ราวกับดอกบัวที่กำลังจะเบ่งบาน บริสุทธิ์ไร้มลทิน

สิ่งที่ทำให้ใจเขาสั่นไหวมากยิ่งขึ้นคือกลิ่นกายของหญิงสาว หอมกรุ่นอ่อนๆ สูดดมเข้าไปแล้วรู้สึกสดชื่น

ส่ายหน้า เย่เฉินสลัดความคิดฟุ้งซ่านในใจทิ้งไป

แพทย์ต้องมีเมตตา แต่ตัวเองกลับคิดเรื่องไร้สาระพวกนี้

สูดหายใจเข้าลึกๆ เย่เฉินกำลังจะลงมือฝังเข็ม

"หยุดนะ! คุณกำลังทำอะไร?"

ชายหนุ่มในชุดคลุมยาวเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เขาทำหน้าตาโกรธเกรี้ยวและตำหนิเย่เฉิน

"ถ้าผมเดาไม่ผิด คุณจะฝังเข็มที่จุดชี่ไห่ใช่ไหม คุณอยากจะฆ่าเธอรึไง? เธอเป็นโรคหลอดเลือดปอดอุดตันชัดๆ แต่คุณกลับจะฝังเข็มที่จุดหัวใจ คุณอยากให้เธอตายทันทีเลยรึไง?"

เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย "ถ้าไม่รู้ก็อย่าพูดมั่วๆ เธอเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจอุดตันจริงๆ"

"ฮ่าๆ ผมไม่รู้เหรอ?"

ชายหนุ่มหัวเราะอย่างหยิ่งยโส "บอกให้ก็ได้ ผมชื่อจูเหวิน เป็นศิษย์เอกของยอดฝีมือแพทย์แผนจีนซือถูโป๋ จะสู้คุณที่เป็นหมอเถื่อนข้างถนนไม่ได้เชียวเหรอ?"

เขาหันไปพูดกับป้าแม่บ้าน "ผมเคยไปเยี่ยมบ้านตระกูลเว่ย เราเคยเจอกันครั้งหนึ่ง ไม่ทราบว่าคุณป้ายังจำได้ไหม?"

ตอนนั้นเองป้าแม่บ้านก็เพิ่งจะนึกออก รู้สึกคุ้นๆ ที่แท้ก็เคยเจอกันจริงๆ

ตัวตนของจูเหวินย่อมไม่ปลอมแน่นอน

"จำได้ค่ะ ที่แท้ก็คือคุณชายจูนี่เอง เสียมารยาทแล้ว"

จูเหวินหันไปพูดกับเย่เฉินอีกครั้ง "ทีนี้คุณยังมีอะไรจะพูดอีกไหม? ยังคิดว่าผมพูดมั่วๆ อยู่อีกเหรอ?"

นั่นสิ

ทุกคนต่างพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

ชื่อเสียงย่อมมาก่อน

ศิษย์เอกของยอดฝีมือแพทย์แผนจีนจะมีคนกระจอกได้ยังไง

ฝีมือการแพทย์ของจูเหวินย่อมต้องสูงส่งอย่างแน่นอน

งั้นที่เขาพูดเมื่อกี้ก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ?

หนุ่มใจดีคนนี้จงใจจะทำร้ายคุณหนูเชียนหนิงเหรอ?

ดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงความสงสัยของทุกคน จูเหวินจึงพูดต่อ "หึ ดูจากวิธีการฝังเข็มของเขาก็รู้แล้วว่าเขาต้องเคยเรียนแพทย์แผนโบราณมาแน่ แต่เรียนมาไม่เก่ง วินิจฉัยโรคไม่แม่นยำ คงจะหลงใหลในความงามของคุณหนูเชียนหนิง ถึงได้อาสาทำในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้ ดูจากชุดนักเรียนแล้วก็เป็นแค่นักเรียน คงจะไม่มีใบประกอบวิชาชีพเวชกรรมด้วยซ้ำ"

"น่ารังเกียจ เพื่อสนองความต้องการของตัวเอง กล้าเอาชีวิตคนมาล้อเล่น"

"ตอนแรกนึกว่าเป็นคนใจดี ที่แท้ก็เป็นพวกเห็นแก่ตัว"

"ไม่มีใบประกอบวิชาชีพก็กล้ามารักษาคน นี่มันหลอกลวงชัดๆ ต้องให้เขาได้รับโทษ"

ในชั่วพริบตา เย่เฉินก็ถูกทุกคนรุมประณาม

ช่วยไม่ได้ ชื่อเสียงของยอดฝีมือแพทย์แผนจีนโอวหยางโป๋นั้นโด่งดังเกินไป เมื่อเทียบกับศิษย์ของเขาแล้ว ไม่มีใครเชื่อเย่เฉินหรอก

"คุณชายคะ รบกวนหลีกทางหน่อย ให้คุณชายจูรักษาดีกว่าค่ะ"

ป้าแม่บ้านทำหน้าบึ้ง ถ้าไม่ใช่เพราะมารยาทที่ถูกอบรมมาจากบ้านตระกูลเว่ยมานานหลายปี คงจะด่าไปแล้ว

เย่เฉินจำใจต้องหลีกทางให้จูเหวินรักษา

จูเหวินยิ้มจางๆ โรคแบบนี้สำหรับเขาแล้วเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ย่อมจัดการได้อย่างง่ายดาย

"ไม่ได้! คุณจะฝังเข็มที่จุดจงซูไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอต้องตายแน่"

เย่เฉินรีบห้าม

"ตอแหล! คุณหนูเชียนหนิงหน้าเขียวคล้ำ เลือดไปเลี้ยงปอดไม่พอ ทำให้ทั้งพลังและเลือดพร่อง นี่มันอาการหลอดเลือดปอดอุดตันชัดๆ ถึงตอนนี้แล้วคุณยังจะหลอกลวงคนอื่นอีกเหรอ?"

จูเหวินโกรธจัด

ในฐานะศิษย์ของยอดฝีมือแพทย์แผนจีน เขาเคยถูกคนอื่นสงสัยซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ที่ไหนกัน

"ไม่ใช่ผมที่หลอกลวง แต่เป็นคุณที่กำลังทำร้ายคน" เย่เฉินพูดต่อ

จูเหวินโกรธจนหัวเราะ "ดี งั้นผมไม่รักษาแล้ว ในฐานะแพทย์แผนโบราณ ผมรับผิดชอบเรื่องทำร้ายคนไม่ได้"

"ไม่ได้เด็ดขาดนะคะคุณชายจู อย่าไปถือสาคนพาลเลยค่ะ ได้โปรดเห็นแก่ความสัมพันธ์กับบ้านตระกูลเว่ย ช่วยลงมือด้วยเถอะค่ะ" ป้าแม่บ้านอ้อนวอน

"ใช่ค่ะคุณชายจู แพทย์ต้องมีเมตตา ได้โปรดอย่าทอดทิ้งชีวิตคนเลยนะคะ"

"ท่านรีบลงมือเถอะค่ะ!"

ทุกคนต่างพากันเกลี้ยกล่อม

ในทางกลับกัน เย่เฉินกลับถูกทิ้งให้นั่งอยู่ข้างๆ และยังถูกคนอื่นมองด้วยสายตาเย็นชาเป็นครั้งคราว

จูเหวินกวาดตามองทุกคน ในใจรู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ดูเหมือนว่าหลังจากวันนี้ ชื่อเสียงของข้าจะต้องโด่งดังไปทั่วเจียงไห่แน่

โชคดีที่มีบันไดให้เหยียบอย่างเย่เฉิน ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้ผลลัพธ์ขนาดนี้

จูเหวินทำท่าเหมือนตัดสินใจครั้งใหญ่ "เฮ้อ ใครใช้ให้ข้าเป็นหมอกันล่ะ! ก็ได้ ตอนนี้ข้าจะรักษาคุณหนูเชียนหนิงให้!"

ทุกคนต่างพากันโห่ร้องยินดีให้กับจรรยาบรรณแพทย์ของจูเหวิน

จากนั้น ทุกคนก็พร้อมใจกันเงียบ เพื่อให้จูเหวินมีสมาธิในการรักษา