(ฟรี) บทที่ 1321 เครื่องแบบทหาร

บทที่ 1321 เครื่องแบบทหาร

พระราชวังไม่ได้มีไว้เพียงแสดงพระบารมีของราชวงศ์เท่านั้น

หากไม่มีอะไรผิดปกติ

จักรพรรดิในอนาคตจะต้องใช้ชีวิตอยู่ในพระราชวังตลอดไป

จึงจำเป็นต้องมีสิ่งประดับตกแต่งบ้าง มีบรรยากาศของการอยู่อาศัย มีพืชพันธุ์มากขึ้น มิเช่นนั้นจะเย็นชาและแห้งแล้งเกินไป

หากเป็นเช่นนั้น พระราชวังใหม่นี้ ต่อให้สร้างโอ่อ่าอลังการเพียงใด ก็เป็นเพียงที่คุมขังเท่านั้น

ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจักรพรรดิในอนาคตจะไม่ถูกผู้อื่นแย่งอำนาจไป

แต่ก็ไม่ควรมากเกินไป เขตที่อยู่อาศัยอาจอ้างอิงจากสวนเจียงหนานก็พอ

เรื่องเหล่านี้ ฉินเฟิงเพียงแค่เสนอแนะ ก็จะมีคนไปจัดการเอง

ทุกวันนี้ต้นทุนในการสร้างโครงการใหญ่ของราชวงศ์ต้าฉิงต่ำมาก

แค่ให้ผู้คนกินอิ่มนุ่งอุ่นก็พอ

ด้วยเหตุนี้ แม้จะระดมแรงงานเกณฑ์กว่าหนึ่งหมื่นคน ก็ไม่ได้สร้างแรงกดดันมากนัก

ข้าวจากฟานหยางมีพอเพียง

และเมืองฟานหยางก็กลายเป็นคลังข้าวหลักของราชวงศ์ต้าฉิง

ทุกปีข้าวจากแคว้นเหลียวจะไหลเข้าสู่เมืองฟานหยางอย่างไม่ขาดสาย เพียงพอที่จะสนับสนุนโครงการมหึมาในสายตาชาวต้าฉิงของฉินเฟิง

ยิ่งไปกว่านั้น

นี่เป็นสถานการณ์ที่ทุกฝ่ายได้ประโยชน์

ชาวต้าฉิงได้รับข้าวและผ้าดีกว่าการทำนาตัวเองหลายเท่า เพียงแค่ออกแรงก็เลี้ยงดูครอบครัวได้อย่างมั่นคง

ราชสำนักได้รับผลประโยชน์อย่างเป็นรูปธรรม ขุนนางท้องถิ่นก็ได้ผลงาน

แม้แคว้นเหลียวจะส่งข้าวออกไปมาก แต่เมื่อโครงการเหล่านี้สร้างเสร็จ ก็จะช่วยขนส่งสินค้าอื่นๆ จากเมืองกว๋างนิญ รวมถึงขยายอิทธิพลและตลาดอีกด้วย

การลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานเช่นนี้เป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อชาวเหลียว

สิ่งที่จ่ายไปคือ

ข้าวและเงินซึ่งชาวเหลียวมีมากที่สุดและมีค่าน้อยที่สุด

"การสร้างเมืองหลวงใหม่ ต้องรับประกันการจัดสรรเนื้อสัตว์ด้วย พยายามให้ได้กินเนื้อสัปดาห์ละครั้ง จะช่วยรักษาความกระตือรือร้นในการสร้างพระราชวัง"

ฉินเฟิงสั่ง ให้ฉินซ่งอิงจดบันทึกไว้ แล้วไปดำเนินการต่อ

แคว้นเหลียวได้ครอบครองดินแดนเป่ยหูทั้งหมดแล้ว

เนื้อวัวและแกะสำหรับคนทางเหนือจึงมีอย่างไม่ขาดสาย

เพียงแต่ในยุคนี้ค่าขนส่งยังเป็นปัญหา ฟานหยางอยู่ใกล้พอสมควร จึงมีเนื้อกินสะดวกกว่ามาก

และการได้กินเนื้อทุกๆ ห้าวัน

สำหรับชาวบ้านที่สร้างพระราชวังใหม่ เป็นเรื่องที่แทบจะคิดไม่ถึง

ทุกคนรู้สึกซาบซึ้งและกตัญญูอย่างยิ่ง

"อาหก ทางเหนือมีกองกำลังป้องกันเขตสิบสามแห่ง ช่วงนี้เริ่มมีข้อบ่นต่อราชสำนัก"

"หืม?"

คำพูดที่ฉินซ่งอิงเอ่ยขึ้นกะทันหันทำให้ฉินเฟิงตกใจ

"แต่ก่อนงานสร้างพระราชวังใหม่เป็นหน้าที่ของพวกเขา แต่ครั้งนี้เรียกใช้แค่หกกองพัน แล้วเลือกใช้พลเรือนจำนวนมาก"

"ทหารเหล่านั้นไม่พอใจมาก คิดว่าพวกเขาควรเป็นผู้ทำหน้าที่แทนพลเรือน ช่วยแบ่งเบาภาระราชวงศ์"

"พวกเขาถึงขั้นคิดว่าอาหกทำเช่นนี้ เพราะมองพวกเขาเป็นคนนอก"

ฉินเฟิงอดกระตุกมุมปากไม่ได้

"ข้าหวังดีให้พวกเขาพักผ่อนบ้าง แต่พวกเขากลับไม่ซาบซึ้ง"

ทหารประจำเขตต้าฉิงมีจำนวนมาก

รับผิดชอบงานหลากหลายและหนักหน่วง

ไม่เพียงแต่ต้องทำนาและรบ

ยังต้องรับผิดชอบการสร้างเมือง สร้างวัง สร้างสะพาน ซ่อมถนน และงานเบ็ดเตล็ดอื่นๆ อีกมากมาย

งานเหล่านี้

ล้วนไม่มีค่าตอบแทน!

แม้ทหารประจำเขตจะมีสวัสดิการมั่นคง แต่เวลาที่ต้องเสียไปกับแรงงานนั้น มากกว่าชาวบ้านหลายเท่า

หนักหนาถึงขั้นล้นเกินไปแล้ว

เป็นเพราะจักรพรรดิฉิงยังอยู่ ความกระตือรือร้นของทหารทั่วแผ่นดินยังคงอยู่ ทุกคนอยากสร้างแผ่นดินที่ดีให้ราชวงศ์ เพื่อให้ลูกหลานได้มีความสุขต่อไป

คนรุ่นก่อนปลูกต้นไม้ คนรุ่นหลังได้ร่มเงา

ประกอบกับการปราบปรามทางเหนือก่อนหน้านี้ ฉินเฟิงรู้สึกว่าทหารเหล่านี้เหน็ดเหนื่อยเกินไปแล้ว จึงวางแผนให้พวกเขาได้พักฟื้นสักระยะ มีชีวิตที่ดีขึ้นบ้าง

ใครจะคิดว่า...

พวกเขากลับไม่พอใจเสียอย่างนั้น

"ถ้าพวกเขาอยากทำงาน ข้ามีงานให้ทำไม่หมดหรอก"

ฉินซ่งอิงยิ้ม

"หลานคิดว่า สิบสองกองพันนั้น คงเห็นชาวบ้านได้ข้าวได้เนื้อมากกว่าพวกเขา ก็เลยอิจฉา"

"สมัยที่พระอัยกาปกครอง ขณะทำงานก็แค่พอกินอิ่ม แต่หาเงินไม่ได้มากขนาดนี้"

ฉินเฟิงได้ฟังแล้วพยักหน้า

เงินและเสบียงของทหารต้าฉิงส่วนใหญ่เป็นระบบพึ่งพาตนเอง

จักรพรรดิฉิงใช้ที่ดินผูกมัดคนเหล่านี้ไว้

แต่ตอนนี้ต้าฉิงพัฒนาไปในทิศทางใหม่ ทหารประจำเขตเริ่มตามยุคสมัยไม่ทัน

ส่วนการปลดประจำการ...

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะปลดประจำการ!

ทหารเหล่านี้คือรากฐานของราชวงศ์ต้าฉิง

แต่ไหนแต่ไรมา ผู้เป็นโอรสสวรรค์ คือผู้ที่มีทหารเข้มแข็งม้าแข็งแรง

หากควบคุมทหารเหล่านี้ไม่ได้ จะมีคนนับไม่ถ้วนคิดกบฏ

ผลที่ตามมาจากการจลาจลของทหาร ไม่มีใครรับได้

"ถึงเวลาที่ต้องปลอบประโลมคนเหล่านี้แล้ว"

"ในเทศกาลที่จะถึง ให้ราชสำนักอนุมัติงบเพิ่ม ซื้อเนื้อสัตว์ให้ทหารประจำเขตทั่วแผ่นดิน"

"นอกจากนี้ ให้กระทรวงกลาโหมเริ่มออกแบบเครื่องแบบทหารใหม่ของต้าฉิง พยายามให้ทหารทั้งหมดเปลี่ยนเครื่องแบบใหม่ภายในหนึ่งปี"

ทหารประจำเขต พูดตรงๆ คือกองทัพผ้าแดง หรือก็คือชาวนา

แม้จะเป็นทหาร แต่เมื่อไม่ได้รบก็ยังทำงานในไร่นา

แม้สถานการณ์ของทหารบางส่วนจะดีขึ้นในช่วงปราบปรามทางเหนือ

แต่นั่นเป็นเพียงส่วนน้อย!

ทหารประจำเขตส่วนใหญ่ยังใช้ชีวิตอย่างอัตคัด โดยเฉพาะทหารในภาคใต้

พวกเขาไม่มีโอกาสสร้างความดีความชอบในสงคราม ไม่มีรางวัล ชีวิตจึงแย่กว่าคนอื่นมาก

ตอนนี้

ฉินเฟิงวางแผนจะผลิตเครื่องแบบทหาร เพื่อเพิ่มความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกันของทหารต้าฉิง

ไม่ใช่แบบเดิมที่ทุกคนสวมเสื้อผ้าหลากสี มีเพียงผ้าแดงพันหัวเท่านั้น

สภาพเช่นนี้ใช้ไม่ได้อีกต่อไป

"การออกแบบเครื่องแบบต้องใช้ของดีที่สุด! อย่ากลัวเสียเงิน"

ฉินเฟิงตั้งใจยกระดับสถานะของทหารต้าฉิง

เพิ่มความภาคภูมิใจในหมู่คณะ

การสวมใส่เครื่องแบบเดียวกันเป็นสิ่งจำเป็น!

ตั้งแต่หมวก เสื้อผ้าด้านบนด้านล่าง ถุงเท้า รองเท้าบูท ต้องมีครบ

สำหรับชาวต้าฉิงเหนือใต้ในตอนนี้

ชุดเครื่องแบบครบชุดนี้ มีค่าเท่ากับรายได้ครึ่งปีของชาวต้าฉิง

แต่สำหรับราชสำนัก

แม้จะเป็นค่าใช้จ่ายไม่น้อย แต่ก็ไม่ถึงกับรับไม่ไหว

ฉินซ่งอิงยิ้ม

"อาหก หลานคิดว่าไม่ควรลำเอียง ทหารมีเสื้อผ้าใหม่ ขุนนางก็ควรมีด้วย ไม่อย่างนั้นพวกขุนนางคงจะไม่พอใจมาก"

ฉินเฟิงพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น

"เจ้าเตือนได้ถูก ขุนนางต้าฉิงมานานแล้ว เสื้อผ้าขุนนางต้องตัดเอง ผ้าที่ใช้ก็ไม่สม่ำเสมอ บางคนเป็นขุนนางชั้นสามของราชสำนัก แต่ชุดขุนนางใส่มาสิบปี จนผ้าเงาวับ"

"แม้แต่เครื่องประดับจำเป็น ก็ทำจากผ้าปลอมๆ เพื่อแค่รักษาหน้าตา"

ฉินเฟิงรู้สึกสะเทือนใจยิ่งนัก

พูดตามตรง

ขุนนางต้าฉิงในอดีต ชีวิตไม่ได้ดีอะไรเลย

แม้แต่ชุดขุนนางก็ต้องจัดหาเอง

แม้หลังจากปราบปรามทางเหนือ เมื่อแผ่นดินสงบ จะมีการแจกชุดขุนนางใหม่

แต่ก็ยังไม่พอ เวลาซักชุดหนึ่ง พวกขุนนางก็ยังต้องนำชุดเก่ามาใส่

มันดูไม่งามตาอยู่มาก

"อยากทำก็ทำให้สมบูรณ์ แม้แต่เจ้าหน้าที่เล็กๆ ในเมืองต่างๆ ราชสำนักก็จะพระราชทานชุดปกติให้ทั้งหมด"

....

(จบบทที่ 1321)