Chapter 301 คู่แข่งปรากฏตัว!?! (ฟรี)

ปีใหม่

สำหรับคนจีนแล้ว มันคือเทศกาลที่เต็มไปด้วยความทรงจำพิเศษ

เช้าตรู่ เฉินเหอพาลูกสองคนมา กราบคารวะคุณปู่เฉินเจิ้นซานกับคุณย่าเฉินซูหรงเพื่ออวยพรปีใหม่

เจ้าตัวเล็กสองคนดีใจกันใหญ่ ร้องขออั่งเปาจากปู่

"คุณปู่ สวัสดีปีใหม่ครับ!"

"ใช่ๆ อั่งเปาหนูล่ะ…"

"ฮ่าๆๆ …"

ทั้งบ้านครึกครื้นอบอวลไปด้วยบรรยากาศปีใหม่

เฉินเจิ้นซานกับเฉินซูหรงยื่นซองแดงที่เตรียมไว้ให้สองพี่น้อง

เฉินเหอมองเจ้าตัวเล็กทั้งสองแล้วว่า

"เฉินเกอ เฉินซี เอาอั่งเปามาให้พ่อ เดี๋ยวพ่อเก็บให้เองนะ!"

เด็กสองคนทำหน้าเหวอๆ มองซองแดงถูกยึดไปอย่างจนใจ

พอดีเห็นน้าสาวเดินมา เลยวิ่งปรู๊ดเข้าไปหา

"น้า สวัสดีเทศกาลค่ะ!"

"ฮะๆๆ …"

"ขอซอง ขอสอง!"

วุ่นวายกันพักใหญ่ เฉินเหอหยิบแบงค์ร้อยให้เด็กคนละใบ ยัดใส่กระเป๋าเสื้อให้

เด็กเล็กถือเงินเยอะไม่ปลอดภัยอยู่แล้ว อีกอย่างของจะซื้อให้ลูกก็ไม่ขาด

อั่งเปาก็เลยโดน "ริบ" ตามระเบียบ

เฉินซีมองแบงค์ร้อยในมือ แล้วเบิกตาจ้องพ่อ

"พ่อแน่ใจนะ…ว่าเงินนี่เป็นของหนูจริง?"

"แน่ใจสิ!" เฉินเหอยิ้ม

เฉินซีเหมือนไม่ค่อยเชื่อ ลองหยั่งเชิงว่า

"งั้นหนูจะเอาไปซื้ออะไรก็ได้เหรอ? พ่อไม่ห้ามนะ?"

เฉินเหอคิดแป๊บแล้วตอบ

"โดยทั่วไปไม่ห้าม!…แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าจะซื้ออะไรนะ"

เฉินซีรับคำ

"อื้อ"

ดวงตากลมๆ กลอกไปมา ไม่รู้กำลังคิดอะไร

มื้อเช้าก็กินเกี๊ยวที่ห่อไว้เมื่อคืนวันสิ้นปี

ห่อคืนสามสิบ กินเช้าวันแรก ธรรมเนียมบ้านตระกูลเฉินสืบต่อกันมา

กินเสร็จ เจ้าตัวเล็กสองคนรีบไปล้างหน้า แต่งชุดใหม่

อยากออกไปเล่นใจจะขาด

บ้านสองร้อยตารางเมตรก็ยังคับใจสำหรับความคึกคักของพวกเขา ไม่พอ!

ที่ไหนได้…นอกจากเด็กสองคนแล้ว

เฉินเล่อก็ใจร้อนเหมือนกัน

(น้องสาวพระเอกมีคนเดียวนะครับ แต่บางครั้งก็เรียกว่าเฉินเยว่ บางครั้งก็เรียกเฉินเล่อ)

แต่งหน้าแต่งตัว ถือกระเป๋าออกมาหน้าบานยิ่งกว่าดอกไม้

"พ่อแม่ หนูออกไปก่อนนะ เที่ยงๆ จะกลับมากินข้าว!"

"พี่ นี่กุญแจรถของพี่!"

เฉินเหอจ้องเฉินเล่อ

"ไม่เอารถไปเหรอ?"

"ไม่ล่ะ หนูเรียกแท็กซี่เองค่ะ!"

เฉินเหอได้ยินก็เอ๊ะขึ้นมา ของผิดปกติต้องมีพิรุธ!

รู้สึกว่าวันนี้ยัยนี่ต้องมีเรื่องกุ๊กกิ๊กแน่!

แม้แต่เฉินเจิ้นซานก็ยังสังเกตเห็น

"ยัยหนูนี่! จะรีบไปไหนนักหนา?"

เฉินซูหรงค้อน

"ไม่เห็นเกี่ยวกับคุณ! เลิกจุ้นซะที!"

เฉินเจิ้นซานกระแอม…เงียบไป

ตอนนั้นเองเฉินเกอไม่รู้โผล่มาตอนไหน ยืนกอดอกตรงหน้าคุณปู่คุณตา ทำเสียงแก่แดดว่า

"เฮ้อ…ลูกสาวพอโตแล้วก็เก็บไว้ไม่ได้ ถ้าเก็บไว้เดี๋ยวกลายเป็นศัตรู!"

คำพูดไม่ดังไม่เบา แต่ก้องทั้งห้อง

เฉินเจิ้นซานอึ้งไป ครู่ต่อมาเฉินเหอหัวเราะลั่น

เฉินซูหรงก็หัวเราะตาม

เห็นเฉินเกอส่ายหัวทำท่าผู้ใหญ่ ทั้งบ้านก็ขำกันครืน

เฉินซีวิ่งมากระซิบ

"พี่ พ่อ…เราแอบตามไปดูไหม? หนูว่าคุณน้าต้องไปกินของอร่อยแน่!"

เฉินซีใส่เสื้อขนเป็ดสีขาว ดูน่ารักน่าชัง

คำพูดนั้นปลุกไฟเผือกในใจเฉินเหอทันที

เขาจูงลูกสองคนลงลิฟต์ไป

สามพ่อลูกทำตัวราวสายลับ วิ่งเหยาะๆ เกาะตามเฉินเล่อไป

พอมีอะไรผิดสังเกต เฉินเกอจะหลบหลังเฉินเหอ เฉินซีก็หลบหลังเฉินเกอ

ย่องๆ จนถึงประตูคอนโด

ถ้ายามไม่รู้จักสองแสบ ป่านนี้คงคิดว่าเป็นขโมยแล้ว

เห็นเฉินเล่อขึ้นรถคันหนึ่ง เป็นแอคคอร์ดธรรมดา เฉินเหอมองไม่เห็นอีกฝ่ายในรถ

แต่เขาก็อดยิ้มไม่ได้ น้องสาวโตแล้วสินะ!

อายุก็ถึงวัยควรมีแฟนแล้วด้วย

เมื่อยังไม่รู้ความจริง เฉินเกอว่า

"ซีซี เราโทรหาน้าซินมะ?" (อู๋ซินเอ๋อร์)

เฉินซีเบิกตา

"มีอั่งเปาไหม?"

เฉินเหอหัวเราะ

"กับน้าซินเอ๋อร์ ห้ามไปทวงอั่งเปาเขาก่อนเข้าใจไหม?"

เฉินซียิ้ม

"งั้นพ่อก็ต้องให้อั่งเป้าน้าซินเอ๋อร์ด้วยสิ"

เห็นสีหน้าพ่อกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เฉินซีก็หัวเราะ

"ล้อเล่นค่า!"

เฉินเหอเห็นรอยยิ้มของเฉินซีก็ชื่นใจ

เทียบกับเฉินเกอแล้ว เฉินซีใช้เวลานานกว่าจะเปิดใจ ทำให้เขากังวลอยู่พักใหญ่

เพราะเฉินซีเติบโตที่บ้านยาย ความทรงจำกับพ่อเลยน้อย

แรกๆ ถึงกับร้องคิดถึงแม่กลางคืน

ใช้เวลานานความรู้สึกนั้นจึงค่อยๆ จางไป

สิ่งที่เฉินเหอกังวลคือ…ปีใหม่นี้เฉินซีจะคิดถึงแม่ไหม?

ถ้าคิด เขาก็ไม่มีวันคืนดีกับหลิวเจียฮุ่ยได้

สำหรับผู้หญิงคนนั้น เฉินเหอไม่อยากข้องแวะ ไม่อยากได้ยินแม้แต่ชื่อ

คนเรา…ย่อมเปลี่ยนได้

เพียงแต่บางคนเปลี่ยนจนตัวเองก็จำตัวเองไม่ได้ บางคนเปลี่ยนจนคนอื่นจำไม่ได้จนเกินไป

เขามองเฉินซีที่ยิ้มอย่างมีความสุข

จึงถาม

"ซีซี ชอบน้าซินเอ๋อร์ไหม?"

เฉินซีลังเลครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าตอบ

"พ่อชอบ ซีซีก็ชอบ! พ่อไม่ชอบ ซีซีก็ไม่ชอบ!"

เฉินเหอได้ยินก็กอดลูกแน่นด้วยความปลื้ม

เฉินเกอหัวเราะ

"ประจบเชียวนะเรา!"

ทั้งบ้านหัวเราะกันอีกระลอก

เฉินเหอพบว่า ได้อยู่กับลูกเมื่อไร ก็มีความสุขเมื่อนั้น ไม่ว่าที่ไหน

บางทีนี่แหละ ชีวิตที่ใฝ่ฝันมาตลอด?

เสียดาย ชีวิตไม่เคยเป็นอย่างใจเสมอไป

เฉินเหอพาลูกสองไปหาอู๋ซินเอ๋อร์

วันนี้เธอสวยสะกดตาจริงๆ ราวกับหลุดออกมาจากจอหนัง

รองเท้าหนังสีขาวคู่เล็ก ใส่ถุงน่องหนาสีดำ

กระโปรงลายตารางสีน้ำเงินพลิ้วๆ โชว์สัดส่วน

เชิ้ตผ้าทวีดสีกากี ชุดนี้ใครใส่ก็หุ่นพัง แต่เธอกลับรอด!

ทับด้วยโค้ททวีด ทั้งลุคสว่างจ้าจับตา

วันนี้อู๋ซินเอ๋อร์คือดาวดังเต็มตัว

"น้าซิน สวยมากเลย!"

เฉินซีเบิกตา มองอู๋ซินเอ๋อร์พลางอุทาน

อู๋ซินเอ๋อร์อุ้มเฉินซีขึ้นมากอด จุ๊บแรงๆ

"ปากหวานจัง!"

แล้วหยิบอั่งเปาใบหนาออกมาสองซองยัดให้เฉินซีและเฉินเกอ

เฉินเหอรับไปเก็บอย่างเคย ต้องยอมรับว่าซองหนามาก คงเป็นหลักหมื่น

คุยกันสักพัก อู๋ซินเอ๋อร์หยิบตั๋วหนังสี่ใบออกมา

"ไปดูหนังตอนเช้ากัน!"

"ฉันมีตั๋ว!"

เฉินเหอมองตั๋ว บนตั๋วเขียนว่า "เทพธิดาแห่งลั่วสุ่ย"

หนังปีใหม่ทุนสร้างมหาศาล นักแสดงอัดแน่น เป็นหนึ่งในหนังใหญ่ช่วงตรุษจีน

และอู๋ซินเอ๋อร์ก็เป็นหนึ่งในนักแสดงนำ

ตั๋วของเธอไม่ใช่กระดาษธรรมดา บนตั๋วยังมีคลิปโปรโมตหนังด้วย

เฉินเกอเห็นภาพหญิงชุดแดง บทของอู๋ซินเอ๋อร์

"อันนี้น้าซินเอ๋อร์เล่นเหรอ?"

เฉินซีก็เห็น ตื่นเต้น

"ไปดูๆ! พ่อ หนูยังไม่เคยเข้าโรงหนังเลย!"

ไม่มีอะไรติดขัด หนังยาวไม่มาก

เฉินเหอพาสามคนลงไปเอารถในชั้นใต้ดิน มุ่งสู่โรงภาพยนตร์

วันนี้อู๋ซินเอ๋อร์อ่อนหวานสง่างาม ราวสาวข้างบ้านที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่

เฉินเหอขับรถ สามคนนั่งเบาะหลัง หัวเราะกันคิกคักไม่หยุด

ทำให้คนขับอย่างเขาเกิดความสุข…ที่ไม่ได้สัมผัสมานาน!

บางทีเด็กๆ ก็ต้องการ "แม่"

และเขาเอง…ก็ต้องการ "ภรรยา"

แต่! อู๋ซินเอ๋อร์คือซูเปอร์สตาร์

เธอยอมช่วยดูแลลูกๆ ให้เขาไหม?

คิดแล้วเฉินเหอส่ายหัว อาจคิดไกลไป

ตอนนี้ความสัมพันธ์กับอู๋ซินเอ๋อร์กำลังดี ทั้งคู่วางตัวเป็น "เพื่อน"

กลมกลืน สบายใจ

อยู่กับเฉินเหอ อู๋ซินเอ๋อร์ไม่ต้องกังวลมาก

อยู่กับอู๋ซินเอ๋อร์ เฉินเหอก็ผ่อนคลาย

แค่นี้ก็ดีมากแล้ว

ถึงโรงหนัง ถึงได้รู้ว่าเป็นห้องฉายวีไอพีสุดหรู

โซฟานุ่ม บริการครบ

หนังสนุก! บทของอู๋ซินเอ๋อร์เด่นสุดๆ

……

ช่วงเวลาดีๆ ผ่านไปไว แป๊บเดียวสามสี่วัน

นอกจากเข้าเวรกลางคืนคืนแรกปีใหม่แล้ว เฉินเหอแทบไม่มีคิวงาน

แต่ก็ถึงเวลาต้องกลับไปทำงาน

เฉินเล่อกลับเข้าเมืองช่วงเทศกาล ตอนนี้บริษัทไปได้ดี เธอมีรถพร้อมคนขับ

ระหว่างนี้ ความสัมพันธ์ของเฉินเหอกับอู๋ซินเอ๋อร์อบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ

คนเราก็มีเลือดมีเนื้อ

อู๋ซินเอ๋อร์เป็นคนใจดี ที่สำคัญมี "เฉินซี" เป็นพวก เลยแวะมากินข้าวที่บ้านบ่อย

บางทียังเข้าครัวทำกับข้าวให้เอง ดูออกว่าเธอทำเป็นจริง ไม่ใช่แค่โชว์

ครอบครัวเลยลงรอยกันดี

จนกระทั่งมีโทรศัพท์หนึ่งทำให้เฉินเหอชะงัก

"สวัสดีค่ะ คุณพ่อของเฉินเกอ! สวัสดีปีใหม่ค่ะ!"

เฉินเหออึ้ง จางซานซาน?

"คุณครูจาง? สวัสดีครับ สวัสดีปีใหม่!"

ไม่รู้ทำไม พอรับสายเฉินเหอรู้สึก "ผิด" เล็กๆ

ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด

จางซานซานว่า

"คุณพ่อเฉินเกอ ขอโทษจริงๆ นะคะ"

"เรื่องที่โรงเรียน…ฉันทราบแล้ว ไม่นึกว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้น"

"ฉันขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าออกไปแล้วจะเกิดเหตุ"

"เอ่อ…สะดวกพาเฉินเกอมาพบไหมคะ? อยากคุยกับเขาหน่อย"

เฉินเหอไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ

"งั้น เดี๋ยวผมโทรกลับนะครับ ผมไปตามเฉินเกอก่อน"

"ได้ค่ะ"

จางซานซานตอบยิ้มๆ

เฉินเหอมีทัศนคติที่ดีกับคุณครูจาง

และ…

ช่วงก่อน ลูกชายชอบจับคู่ให้พ่ออยู่เรื่อย

เฉินเกอ เฉินซี กับอู๋ซินเอ๋อร์กำลังดูทีวีกินขนมอยู่ในห้อง

เฉินเหอเข้าไปบอก

"เฉินเกอ คุณครูจางกลับมาแล้วนะ"

เฉินเกอกระโดดตัวลอย

"จริงเหรอ! อยู่ไหน!"

เห็นได้ชัดว่าเด็กชายชอบคุณครูคนนี้

"ครูอยากคุยกับลูก ถ้ามีเวลาก็ไปเจอกันหน่อย"

"เวลาไหนก็ได้!"

เฉินเกอตอบ

"ตอนนี้เลย! ผมโทรหาครูจางนะ!"

พูดจบก็คว้าโทรศัพท์พ่อ วิ่งออกประตู

เฉินเหอตามไป

ทางด้านนี้ อู๋ซินเอ๋อร์เกิด "สัญชาตญาณหญิง" วาบ!

ความรู้สึกอันตราย!

"ซีซี จางซานซานคือใครเหรอ?"

"เป็นครูของพี่ชายค่ะ คนดีมากเลย"

"พ่อเคยชวนครูพาเราไปกินข้าวด้วย"

"จริงสิ น้าซินเอ๋อร์ เดี๋ยวหนูให้พ่อพาไปกินด้วยกัน ร้านเชฟส่วนตัว อร่อยมาก!"

แต่ตอนนี้อู๋ซินเอ๋อร์ไม่ได้สนใจอาหารเลย

กลับตั้งอกตั้งใจฟังเรื่อง "นัดกินข้าว" มากกว่า

"หนูเคยเจอคุณครูจางไหม สวยไหม?"

เฉินซีเอียงคอคิด แล้วพยักหน้า

"สวยค่ะ! สวยมาก!"

ได้ยินดังนั้น อู๋ซินเอ๋อร์ระแวงขึ้นมาทันที ไม่ดีแล้ว! คู่แข่งปรากฏตัว!?!

เธอถามต่อเสียงเบา

"แล้วพ่อของหนูชอบเขาไหม?"

เฉินซีชะงัก ส่ายหน้า

"ไม่รู้ค่ะ"

"แต่พี่ชายชอบเขา"

"เฮ้อ…มันซับซ้อนจัง"

เฉินเหอนัดจางซานซานเรียบร้อย ตกลงไปคุยที่ใกล้คอนโด

บ้านของจางซานซานก็อยู่ละแวกนั้น ดูเหมือนมาจากครอบครัวฐานะดี

เฉินเหอเลยสงสัย ทำไมถึงเลือกเป็นครูอนุบาล?

สถานที่นัดคือสวนสาธารณะหน้าหมู่บ้าน เดินไม่ถึงห้านาที

พอเฉินซีรู้ ก็ยืนกราน

"หนูจะไปด้วย!"

"อยู่บ้านเถอะ ออกไปพ่อดูแลหนูไม่ถนัด"

เฉินเหอปลอบ

เฉินซีคว้ามืออู๋ซินเอ๋อร์

"ให้น้าซินเอ๋อร์ดูหนูไง จริงไหมคะ น้าซินเอ๋อร์!"

อู๋ซินเอ๋อร์ยิ้ม

"จ้าๆๆ ฉันไปด้วยเอง"

"เดี๋ยวช่วยดูแลซีซีให้"

"อีกอย่าง ควรไปพบครูของเฉินเกอสักครั้งด้วย"

เฉินเหออึ้ง

จู่ๆ ก็รู้สึกว่า…

นัดนี้ "มีบางอย่างพิเศษ" ขึ้นมาเลย!

………

………