บทที่ 24 ถังซาน เจ้ามันไม่รู้อะไรเลย!

หนึ่งวันต่อมา ขณะที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า

แกร็บ!

เสียงดังแผ่วเบา หยางหยุนไห่แตะปลายเท้าลงบนพื้นหญ้าแห้งเหี่ยว มาถึงขอบป่าใหญ่ซิงโต่ว

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ในแสงสลัวยามอัสดง ต้นไม้โบราณสูงตระหง่านกว่ายี่สิบเมตรปรากฏให้เห็นอยู่ทุกหนแห่ง กิ่งก้านของมันปกคลุมไปด้วยเฟิร์น เชื้อรา และมอสหลากสีสันหนาทึบ ส่วนพื้นดินก็เต็มไปด้วยพงหญ้าหนาเตอะ

เมื่อสายลมในป่าพัดผ่าน กิ่งก้านและใบไม้ที่พันกันยุ่งเหยิงก็เสียดสีกันดังซู่ซ่า พร้อมกับเสียงร้องของแมลงที่ไม่รู้จักชื่อดังระงม

เมื่อมองลึกเข้าไป พืชพรรณยิ่งหนาแน่นขึ้นจนบดบังแสงอาทิตย์โดยสิ้นเชิง เหลือเพียงความมืดมิดที่ลึกล้ำราวกับเหว ในฉากเช่นนี้ เมื่อตั้งใจฟังเสียงซวบซาบที่ดังต่อเนื่องมาจากรอบทิศ...

ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเย็นสันหลังวาบ

“สมกับที่เป็นป่าใหญ่ซิงโต่ว...” หยางหยุนไห่ถอนหายใจ เขายอมรับว่าแม้แต่ในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยได้ยินชื่อป่าที่อุดมสมบูรณ์และเก่าแก่เช่นนี้มาก่อน ป่าแอมะซอนเทียบแล้วยังต้องชิดซ้าย

“เพื่อความปลอดภัย พักที่นี่สักคืนก่อนดีกว่า” เขาคิดพลางเดินไปยังดงหญ้าที่อยู่ไม่ไกล

เขาหยิบขวดยาผงไล่แมลงซึ่งเป็นของจำเป็นในการเดินทางออกมาจากย่าม โรยมันไปรอบๆ จากนั้นก็หยิบเสบียงแห้งที่เหลืออยู่ออกมาและเริ่มกิน

“เฮ้อ ไม่มีอุปกรณ์วิญญาณเก็บของนี่มันลำบากจริงๆ” หลังจากกินไปได้ไม่กี่คำ หยางหยุนไห่ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

สำหรับการเดินทางครั้งนี้ เพื่อความปลอดภัย เขาได้นำผงไล่แมลงที่มีขายในตลาดติดมาหลายขวด แต่ด้วยข้อจำกัดด้านความจุของย่าม เขาจึงนำเสบียงอื่นๆ มาได้น้อย มีเพียงเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนหนึ่งชุด และอาหารแห้งอีกไม่มาก

เมื่อเขากินหมด การหาอาหารกินเองก็จะเป็นทางเลือกเดียวของเขา

“เมื่อไปถึงนครเทียนโต่ว ข้าต้องหาทางเอาอุปกรณ์วิญญาณเก็บของจากวิหารวิญญาณยุทธ์ให้ได้!”

“ถ้ามันเก็บของมีชีวิตได้ด้วยก็จะยิ่งดี”

ช่างฝันเฟื่องนัก เขาจัดการเสบียงแห้งอย่างรวดเร็ว หยิบกระบอกไม้ไผ่ขึ้นมาดื่มน้ำ และเริ่มนั่งสมาธิหลับตาฝึกฝน

เหตุผลที่เขาเลือกลงจอดที่นี่ ก็เพราะเขามองเห็นหญ้าเงินครามขึ้นอยู่เต็มพื้นจากบนฟ้า ทำให้ที่นี่เป็นสภาพแวดล้อมที่เหมาะแก่การฝึกฝนโดยธรรมชาติ ทัศนวิสัยโดยรอบก็ค่อนข้างเปิดโล่ง ทำให้เขาสามารถตรวจจับสัตว์วิญญาณที่อาจเข้ามาใกล้ได้ทันท่วงที

เวลาผ่านไปทีละน้อย

“หืม?” เมื่อเวลาผ่านไป หยางหยุนไห่ก็ประหลาดใจที่พบว่าความเร็วในการไหลเวียนของพลังวิญญาณในร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน เขาไม่ได้ตั้งใจเปลี่ยนเส้นทางการเดินพลังเลย เพียงแค่เร่งการไหลเวียนของพลังวิญญาณในตัวเอง และมันก็ไหลลื่นอย่างราบรื่นไม่มีติดขัด!

ก่อนหน้านี้ เพื่อความปลอดภัย เขากังวลว่าถังเฮ่าอาจปรากฏตัวขึ้นมา กะทันหัน เขาจึงรีบเก็บข้าวของและบินหนีออกจากเทือกเขานั้นอย่างเร่งรีบ โดยไม่ได้พักผ่อนระหว่างทางมากนัก เขาจึงไม่ทันได้สังเกต

“เป็นไปได้ไหมว่าเส้นชีพจรแปดสายพิเศษถูกเปิดออกแล้วจริงๆ? แถมยังมีประโยชน์แบบนี้ด้วย?” หยางหยุนไห่ตกตะลึงในทันที

ของเดิมจากธรรมชาตินั่นแหละดีที่สุด เขาไม่เชื่อว่าเส้นทางการไหลเวียนพลังวิญญาณในปัจจุบันของเขา ซึ่งมาจากการปรับตัวของร่างกายเอง จะด้อยกว่าเคล็ดวิชาเสวียนเทียนที่ต้องเปลี่ยนแปลงเส้นทาง ลองพยายามทำให้เลือดไหลย้อนกลับในเส้นเลือดดูสิ?

ร่างกายไม่ใช่ดินน้ำมัน จะได้ปั้นแต่งยังไงก็ได้ตามใจชอบ

การทะลวงเส้นชีพจรแปดสายพิเศษต่างหากคือกุญแจสำคัญ!

อย่างน้อยในตอนนี้ เขาก็เชื่อเช่นนั้น เขาไม่เข้าใจเรื่องเส้นลมปราณหรือเคล็ดวิชาบ่มเพาะ แต่เขารู้สึกว่าการฝืนเปลี่ยนแปลงระบบไหลเวียนของร่างกายอาจไม่ใช่เรื่องดี

“ใครจะสนล่ะ! ความเร็วในการฝึกฝนของข้าเพิ่มขึ้น และร่างกายข้าก็ไม่เป็นอะไร แค่นั้นก็พอแล้ว!” เขานึกในใจ

“แล้วก็...ความรู้สึกนี้...” เขาหยุดการฝึกฝน ทำจิตใจให้สงบ และรับรู้อย่างตั้งใจ ก่อนจะรู้สึกประหลาดใจ

“เป็นไปได้ไหมว่า...” เขานึกถึงฉากในนิยายต้นฉบับที่ถังซานฝึกฝนวิชาควบคุมแยกส่วนจิตใจในทันที เพราะสายเลือดจักรพรรดิหญ้าเงินครามของเขา ทำให้เขาบังเอิญเกิดเสียงสะท้อนกับหญ้าเงินครามโดยรอบ และได้รับความสามารถในการรวบรวมข้อมูลผ่านหญ้าเงินคราม

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หยางหยุนไห่ก็รีบเรียกวิญญาณยุทธ์ของเขาออกมา จากนั้นทำจิตใจให้ว่าง และรับรู้ถึงหญ้าเงินครามโดยรอบอย่างตั้งใจ

ไม่นานนัก ความรู้สึกใกล้ชิด สนิทสนม ยินดี และเบิกบานก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงอารมณ์และกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ที่แผ่ออกมาจากหญ้าเงินครามโดยรอบ

พลังงานแปลกๆ และพิเศษนับไม่ถ้วนไหลจากกิ่งและใบของหญ้าเงินครามเข้ามาในตัวเขาอย่างต่อเนื่อง แล้วค่อยๆ ไหลออกไปอย่างช้าๆ

จากนั้น ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา แผ่ขยายออกไปไกลพร้อมกับการส่งผ่านของพลังงาน ภาพในใจของเขาก็ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนครอบคลุมพื้นที่หลายร้อยเมตร เขารู้สึกราวกับว่ากำลังจมดิ่งอยู่ในมหาสมุทรสีคราม มองเห็นโครงร่างของสิ่งต่างๆ ในสถานที่เหล่านั้นได้อย่างชัดเจน

และยิ่งไปกว่านั้น หากเพ่งสมาธิ เขาก็สามารถมองเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้

ราวกับว่าหญ้าเงินครามภายในพื้นที่นั้นได้กลายเป็นตา จมูก และหูของเขา แบ่งปันสิ่งที่พวกมันเห็นและรู้สึก

“นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!” หยางหยุนไห่ตกตะลึง

“พลังจิต!” เขตระหนักได้ และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของพลังงานที่เรียกว่าพลังจิตอย่างแท้จริง

“ถ้าอย่างนั้น ตอนที่ข้าดูดซับวงแหวนวิญญาณวงแรก เหตุผลใหญ่ที่สุดที่ข้าสามารถสังเกตเส้นลมปราณภายในและเห็นการไหลเวียนของพลังวิญญาณได้...ก็คงเป็นเพราะพลังจิตของข้า เพราะความเข้มข้นของพลังจิตข้าได้มาตรฐานนั่นเอง!” หยางหยุนไห่ครุ่นคิด

การดูดซับวงแหวนวิญญาณสามารถเพิ่มพลังจิตได้ ซึ่งถูกกล่าวถึงอย่างชัดเจนในนิยายต้นฉบับ และก่อนหน้านี้ การนำสายฟ้าเข้าสู่ร่างกายของเขา ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันนำความเจ็บปวดมหาศาลมาให้เขาทุกครั้ง ซึ่งนั่นก็เป็นการขัดเกลาจิตวิญญาณของเขาไปในตัว

ดังนั้น พลังจิตของเขาก็เพิ่มขึ้นด้วย

ดังนั้น การเสริมพลังจากการดูดซับวงแหวนวิญญาณ ประกอบกับการขัดเกลาจากสายฟ้า ทำให้ความเข้มข้นของพลังจิตของเขาได้มาตรฐาน ถึงระดับที่เขาสามารถสังเกตเส้นลมปราณภายในได้

และในระหว่างการเดินทางไปยังเทือกเขาครั้งก่อน การถูกสายฟ้าขัดเกลาอย่างต่อเนื่อง ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันยกระดับพลังจิตของเขาไปอีกขั้น

ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงสามารถรับรู้ข้อมูลที่ส่งมาจากหญ้าเงินครามได้ แน่นอนว่า เหตุผลใหญ่ที่สุดคือการวิวัฒนาการของสายเลือดของเขา ซึ่งทำให้หญ้าเงินครามเหล่านี้เต็มใจที่จะแบ่งปันข้อมูลให้เขาอย่างแข็งขัน

“แล้วไงถ้าข้าไม่มีตาทิพย์อสูรม่วง? ข้ามีสายฟ้านำทาง ข้าก็ยังสามารถพัฒนาพลังจิตได้” หยางหยุนไห่ปลื้มปีติ

“ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความสามารถในการรวบรวมข้อมูลและรับรู้สิ่งรอบข้างนี้ การเดินทางเข้าป่าใหญ่ซิงโต่วของข้าจะต้องปลอดภัยมากขึ้นอย่างแน่นอน และการหาสัตว์วิญญาณที่เหมาะสมก็จะสะดวกยิ่งขึ้น นี่มันคือความช่วยเหลือที่มาได้ทันเวลาจริงๆ!”

โดยไม่ลังเล เขาดื่มด่ำกับการทำความเข้าใจในทันที

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ยิ่งเขาคุ้นเคยกับมันมากเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งใช้ความสามารถนี้ได้ชำนาญมากขึ้นเท่านั้น และเส้นทางข้างหน้าของเขาก็จะยิ่งราบรื่นมากขึ้น

เขาจะพลาดโอกาสนี้ไปไม่ได้!

เวลาผ่านไปทีละน้อย และในไม่ช้า...ราตรีก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

“ซวบ ซวบ ซวบ...” ภายในทัศนวิสัยที่แบ่งปันมาจากหญ้าเงินคราม สัตว์วิญญาณรูปร่างคล้ายงู ตัวหนาเท่าข้อมือ ซึ่งโครงร่างและความยาวบ่งบอกชัดเจนว่ามีปีบ่มเพาะถึงพันปี กำลังเลื้อยเข้ามาใกล้

“ยอดไปเลย มื้อดึกคืนนี้!” เมื่อมันเข้ามาใกล้พอ หยางหยุนไห่ก็ลืมตาขึ้นทันที สะบัดมือขวา วิญญาณยุทธ์ของเขาก็ยืดออกไปอย่างรวดเร็ว กลายร่างเป็นเถาวัลย์พุ่งออกไปพันธนาการมันไว้

สิบวินาทีต่อมา เจ้างูน้อยก็อ่อนระทวยหมดแรง

หยางหยุนไห่ลุกขึ้น ยืนก่อไฟก่อน แล้วดึงกริชออกมาแล่หนังและเลาะกระดูกงู ให้บริการแบบครบวงจร

เนื่องจากเขาอยู่ที่ขอบสุดของป่าใหญ่ซิงโต่ว เขาจึงไม่กังวลว่าการก่อไฟจะดึงดูดสัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งเข้ามา

หลังจากนั้น แน่นอนว่าเขาก็ได้เพลิดเพลินกับมื้ออาหารอันโอชะ

หลังจากกินดื่มจนอิ่มหนำ เขาก็ฝึกฝนต่อ

วันรุ่งขึ้น ก่อนฟ้าสาง หยางหยุนไห่ตื่นแต่เช้า หลังจากกินอาหารง่ายๆ เขาก็เดินตรงเข้าสู่ป่าใหญ่ซิงโต่ว เคลื่อนที่ลึกเข้าไปอย่างรวดเร็ว

หญ้าเงินครามมีอยู่ทุกหนทุกแห่งในป่า และป่าใหญ่ซิงโต่วก็ไม่มีข้อยกเว้น

ดังนั้น ด้วยทัศนวิสัยที่แบ่งปันมาจากหญ้าเงินครามซึ่งช่วยเพิ่มการรับรู้ของเขาได้อย่างมหาศาล ประกอบกับทักษะการบินที่ได้จากกระดูกวิญญาณขาขวาจักรพรรดิหญ้าเงินคราม การเดินทางของเขาจึงค่อนข้างปลอดภัย

สองวันต่อมา แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเขาได้เข้าสู่เขตสัตว์วิญญาณพันปีแล้วหรือยัง แต่ความรู้สึกมันชัดเจนมาก: สัตว์วิญญาณพันปีปรากฏตัวตามทางมากขึ้นเรื่อยๆ

หยางหยุนไห่ก็ดำเนินการด้วยความระมัดระวังมากขึ้นเช่นกัน

จนกระทั่งอีกสองวันต่อมา ภายในทัศนวิสัยที่แบ่งปันมาจากหญ้าเงินคราม หยางหยุนไห่สามารถมองเห็นโครงร่างของภูเขาหินสูงกว่าสามเมตรได้อย่างชัดเจน แต่เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วน มันไม่ใช่ภูเขาหินอย่างชัดเจน

มันดูเหมือนงูยาวที่ขดตัวอยู่บนโขดหินขนาดใหญ่ ปกคลุมโขดหินไว้จนมิด ทำให้โครงร่างภายนอกดูโค้งมน

และเมื่อมองลึกลงไปอีก หินรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนจำนวนมากก็เติบโตอยู่บนโครงร่างวงกลมเหล่านั้น ฉากนั้นราวกับว่ามีเพรียงจำนวนมากเกาะอยู่บนตัวงู

มันดูแปลกประหลาดมาก

“รูปร่างเหมือนงูยาวขดตัว...ร่างกายเหมือนเพรียงยาว? หืม? หืม!” หัวใจของหยางหยุนไห่เต้นรัวในทันที เขารีบเปิดตา ลุกขึ้นยืน และใช้ทักษะกระดูกวิญญาณการบินของเขาเพื่อเข้าใกล้ทันที

ในไม่ช้า เขาก็มาถึงภายในระยะ 30 เมตร

“ข้าแค่ไม่รู้ว่ามันยังมีชีวิตอยู่ หรือว่ามันถูกมดฆ่าตายและเจาะโพรงทำรังไปแล้ว...ขนาดนี้ ถ้าข้าเดาไม่ผิด อย่างน้อยก็ 3,000 ปี”

“อายุได้มาตรฐาน และคุณลักษณะของมันก็เหมาะกว่าเถาวัลย์ปีศาจที่จะเป็นวงแหวนวิญญาณวงที่สามของข้า”

พูดตามตรง เดิมทีเขามาเพื่อ 'เถาวัลย์ปีศาจ' เพื่อ 'ทักษะวิญญาณปรสิต'

ปรสิตสำหรับระบุตำแหน่ง ผสานกับทักษะวิญญาณที่สองของเขา พลังวิญญาณที่ยั่งยืนในตัวเอง การตรวจจับระยะไกลพิเศษแบบกำหนดทิศทาง ล็อกเป้าระยะประชิด ระเบิดสายฟ้า อัดพลังงานคุณสมบัติสายฟ้าที่ไม่เสถียรเข้าไปในเมล็ดปรสิต ขว้างระเบิด เหยียบกับระเบิด หรือแม้กระทั่ง...ดูดซับมันภายใน ดูดซับพลังวิญญาณ ควบคุมการระเบิด!

ถังซาน...เจ้ามันไม่รู้วิธีเล่นกับปรสิตเลยสักนิด!