บทที่ 1: ตกตะลึง! ข้ากลายเป็นเชียนสวินจี๋, พรหมยุทธ์ห้องลับ!
บทที่ 1: ตกตะลึง! ข้ากลายเป็นเชียนสวินจี๋, พรหมยุทธ์ห้องลับ!
เชียนสวินจี๋รู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วทั้งร่าง "เกิดอะไรขึ้นกับข้า?"
เขาลืมตาขึ้นอย่างงุนงง และเห็นหญิงงามผู้หนึ่งมีผมยาวสีม่วงและรูปร่างเย้ายวนกำลังเดินเข้ามาหาเขา ในมือถือชามยาที่กำลังร้อนกรุ่นอยู่
เชียนสวินจี๋สาบานได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้ในชาติก่อนของเขานั้นมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากกว่าดาราสาวสวยคนไหนๆ ที่เขาเคยเห็นมานับไม่ถ้วน
"นางมาทำอะไรที่นี่? หรือว่าข้า เชียนสวินจี๋ จะมีวาสนาดีถึงเพียงนี้?"
หญิงสาวคุกเข่าลงอย่างสง่างามต่อหน้าเชียนสวินจี๋ ตักยาขึ้นมาหนึ่งช้อน แล้วพูดเบาๆ ว่า "อาจารย์เจ้าคะ, ดื่มยาเถิดเจ้าค่ะ"
"อาจารย์?" เชียนสวินจี๋ตกตะลึง "ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้ารึ?"
"ใช่เจ้าค่ะ อาจารย์, ท่านจำไม่ได้หรือเจ้าคะ?" หญิงงามเป่าช้อนที่ร้อนด้วยริมฝีปากสีแดงของนาง แล้วจึงกระพริบตาเมื่อได้ยินคำถามของเชียนสวินจี๋
เชียนสวินจี๋ขยี้ศีรษะแล้วกล่าวว่า "ข้าปวดหัวมาก จำอะไรไม่ค่อยได้เลย"
เมื่อมองไปยังหญิงสาวที่แต่งกายในชุดชาววังและโถงที่งดงามรอบตัว เชียนสวินจี๋ก็เริ่มเดาสถานการณ์ปัจจุบันของตนเองได้อย่างคลุมเครือ
"หรือว่าข้าจะทะลุมิติมา แถมยังได้เป็นอาจารย์ของสาวงามอีกด้วย!"
"คิกๆ ไม่เลวเลยจริงๆ แค่เสียดายไปหน่อยที่เป็นความสัมพันธ์แบบอาจารย์กับศิษย์"
"อาจารย์, ท่านกำลังคิดอะไรอยู่เจ้าคะ? รีบดื่มยาเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน" หญิงงามตำหนิเชียนสวินจี๋ พร้อมกับยื่นช้อนเข้าไปใกล้ปากของเขามากขึ้น
"โอ้ โอ้ โอ้ ได้ๆ ดื่มยาๆ" เชียนสวินจี๋อ้าปากแล้วดื่มยาเข้าไป
"ยารสชาติแปลกๆ นะ ศิษย์รัก, เจ้ารินยาอะไรให้ข้าดื่มกัน?" เชียนสวินจี๋เลียริมฝีปาก พลางถามด้วยสีหน้าประหลาด
"แน่นอนว่าเป็นยารักษาโรคช่วยชีวิตสิเจ้าคะ, อาจารย์ ยาจะไม่มีรสขมได้อย่างไร? มาเถิดเจ้าค่ะ, อาจารย์ รีบดื่มเถิดเจ้าค่ะ พอดื่มหมดแล้ว ตงเอ๋อร์จะได้สบายใจ" หญิงงามตักยาอีกช้อนป้อนถึงริมฝีปากของเชียนสวินจี๋
ด้วยความกระตือรือร้นของสาวงามเช่นนี้ เชียนสวินจี๋จะปฏิเสธได้อย่างไร? ภายใต้การดูแลอย่างอ่อนโยนของนาง เชียนสวินจี๋ก็ดื่มยาเข้าไปทีละช้อน
เชียนสวินจี๋ดื่มเข้าไปอย่างมึนงง และคำหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจของเขา: ตงเอ๋อร์
เชียนสวินจี๋รู้สึกว่าหญิงงามตรงหน้าเขานั้นดูคุ้นๆ อย่างไรชอบกล
ในเวลาไม่นาน ยาชามนั้นก็ถูกเชียนสวินจี๋ดื่มจนหมด
หญิงงามวางชามลง ยืนขึ้นแล้วกล่าวว่า "ท่านอาจารย์, โปรดพักผ่อนให้ดีเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวตงเอ๋อร์จะมาดูแลท่านอีก"
พูดจบ นางก็หันหลังเดินออกจากห้องลับใต้ดินไป
ตงเอ๋อร์, ตงเอ๋อร์, ตงเอ๋อร์
"หรือว่านางจะเป็นปี่ปี่ตง?"
แม้ว่านางจะยังไม่ใช่สังฆราชปี่ปี่ตงผู้ทรงอำนาจ แต่ความคิดเกี่ยวกับปี่ปี่ตงก็ทำให้เชียนสวินจี๋ตาสว่างขึ้นมาทันที
"ถ้านางคือปี่ปี่ตง เช่นนั้นข้าก็คืออาจารย์ของปี่ปี่ตง บ้าฉิบ!"
เชียนสวินจี๋มองสำรวจตัวเองขึ้นๆ ลงๆ
"โต้วหลัว: ตกตะลึง! ข้ากลายเป็นเชียนสวินจี๋, พรหมยุทธ์ห้องลับ!"
คลื่นแห่งความทรงจำที่ไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาในใจของเชียนสวินจี๋
ตั้งแต่แรกเกิด จนถึงปีที่เขาปลุกวิญญาณยุทธ์เซราฟิมเมื่ออายุหกขวบ แววตาผิดหวังของพ่อของเขา เชียนเต้าหลิว จากนั้นเชียนสวินจี๋ก็มั่วสุมเสพสุขและโหดเหี้ยม ต่อมาเขาได้พบเด็กสาวผู้มีพรสวรรค์จากหมู่บ้านที่ถูกปรมาจารย์วิญญาณชั่วร้ายทำลายล้าง รับนางเป็นศิษย์ และจากนั้นก็คือความทรงจำที่สำคัญที่สุด ที่สุด ที่สุด
ศิษย์ของเขาเติบโตขึ้นและไม่เชื่อฟัง จิตวิญญาณของนางถูกเด็กหนุ่มเสเพลนามว่าอวี้เสี่ยวกังขโมยไป นางถึงกับเสนอที่จะหนีตามกันไปต่อหน้าเขา ดังนั้น เชียนสวินจี๋จึงทำให้ปี่ปี่ตงสลบไป และสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องลับก็คือฉากอื้อฉาวนั้น!
แน่นอนว่านั่นไม่ใช่ส่วนที่สำคัญที่สุด เพราะหลังจากนั้น ปี่ปี่ตงก็ตั้งครรภ์และถูกเชียนสวินจี๋บังคับ โดยใช้ชีวิตของอวี้เสี่ยวกังเป็นข้อต่อรอง ให้นางคลอดลูกออกมา
ต่อมา เชียนสวินจี๋อาจจะรู้สึกผิดต่อปี่ปี่ตงอยู่บ้างและคิดที่จะชดเชยให้นางด้วยภรรยาของถังฮ่าว ผลก็คือ การออกไปครั้งนี้กลับผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง
อาอิ๋นหญิงคนนั้นกลับยอมสละชีพเพื่อถังฮ่าว และเจ้าสารเลวถังฮ่าวก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล เล่นงานเชียนสวินจี๋ระดับ 95 และผู้อาวุโสสองคนที่เขาพาไปด้วยจนบาดเจ็บสาหัส!
และจากนั้นก็เป็นความทรงจำที่ถูก "ศิษย์รัก" ผู้นี้ป้อนยาในห้องลับ
"เพียงเพราะข้าชื่อเชียนสวินจี๋ เจ้าก็ไม่ควรทำให้ข้ากลายเป็นเชียนสวินจี๋จริงๆ สิ!"
ถูกต้อง ในชาติก่อนของเขา เชียนสวินจี๋ก็ชื่อเชียนสวินจี๋จริงๆ เพราะชื่อของเขา และความนิยมอย่างล้นหลามของอนิเมะทวีปโต้วหลัว เชียนสวินจี๋จึงถูกคนรอบข้างล้อเลียนว่าเป็นพรหมยุทธ์ห้องลับ เป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นนี่เองที่ทำให้เชียนสวินจี๋ไปหาหนังสือเรื่อง ทวีปโต้วหลัว มาอ่าน
หลังจากอ่านจบ เชียนสวินจี๋ก็รู้สึกเหมือนโดนต้ม!
ในนิยาย เชียนสวินจี๋ผิดจริง เขาพรากปี่ปี่ตงกับอวี้เสี่ยวกังออกจากกัน ก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมต่อเนื่องสำหรับปี่ปี่ตง, เชียนเริ่นเสวี่ย และคนอื่นๆ ดูเหมือนจะกลายเป็นต้นตอของความชั่วร้ายทั้งหมด
แต่เขาจะเป็นแพะรับบาปสำหรับทุกเรื่องไม่ได้ ทำไมความผิดพลาดทุกอย่างต้องมาโทษที่เชียนสวินจี๋ด้วย?
ข้าขอถามเจ้าหน่อยเถอะ, ปี่ปี่ตง, เจ้าไม่มีปัญหาอะไรเลยงั้นรึ? สำนักวิญญาณยุทธ์บ่มเพาะเจ้า ทุ่มเททรัพยากรให้เจ้า ให้สิทธิพิเศษแก่เจ้า เพื่อให้เจ้าทำอะไรตามใจชอบอย่างนั้นหรือ? ในโลกใบนี้ ยิ่งเจ้าได้รับสิทธิ์มากเท่าไหร่ เจ้าก็ยิ่งต้องแบกรับภาระหน้าที่มากขึ้นเท่านั้น เพียงเพื่อความรักที่ไร้สาระ เจ้าถึงกับอยากจะหนีตามอวี้เสี่ยวกังที่มาจากสำนักมังกรอสนีบาตสีครามทรราชไป?
เจ้าคิดว่าสำนักวิญญาณยุทธ์ทำการกุศลมาตลอดหลายปีนี้จริงๆ หรือ? พวกเขาทุ่มเทให้เจ้ามากมาย แต่เจ้ากลับไม่ตอบแทนองค์กรที่บ่มเพาะเจ้ามา เพียงเพื่อข้ออ้างไร้สาระอย่างความรัก เจ้าก็อยากจะหนีตามใครไป?
สังฆราชินีไม่ได้มีไว้เพื่อมีความรัก ปี่ปี่ตงเป็นพวกเนรคุณ และหูเลี่ยน่าก็เป็นพวกเนรคุณเช่นกัน ดูเหมือนว่าสำนักวิญญาณยุทธ์จะเชี่ยวชาญในการผลิตสังฆราชินีเนรคุณ
การกระทำของเชียนสวินจี๋นั้นเกินเลยไปจริงๆ แต่หากเป็นวิธีจัดการตามปกติ ในสำนักนิยายแนวต่อสู้เรื่องอื่นๆ ก็คงจะเป็นการกักบริเวณเจ้า หากยังไม่สำนึกผิดก็ประหารชีวิต หรือไม่ก็ทำลายการบำเพ็ญเพียรของเจ้า หากอยากจะหนีตามกันไป ก็ไปเลย
เชียนสวินจี๋ เพียงเพราะเขาอ่านทวีปโต้วหลัว ก็รู้สึกเหมือนโดนหลอกอย่างที่สุด เพราะชื่อของเขา เขาจึงเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองแทนเชียนสวินจี๋ตอนที่เขาถูกรถบรรทุกชนและทะลุมิติมาโดยตรง
ผลก็คือ เขากลายเป็นเชียนสวินจี๋จริงๆ
และเขาก็กลายเป็นเชียนสวินจี๋ที่ถูกถังฮ่าวเล่นงานจนพิการ แล้วยังถูกปี่ปี่ตงป้อนยาอีก!
"บัดซบ! เชียนสวินจี๋ดื่มยาของปี่ปี่ตงเข้าไปแล้ว นี่ นี่หมายความว่าข้าอยู่ไม่ไกลจากความตายแล้ว! อีกไม่นาน ปี่ปี่ตงก็จะกลายร่างเป็นนางแมงมุมปีศาจ ฆ่าข้า กลืนกินวิญญาณของข้า และเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป?"
"ทำไมคนอื่นทะลุมิติมาเป็นเชียนสวินจี๋ ถึงไม่มีปี่ปี่ตงในห้องลับ หรือไม่ก็มีห้องลับแต่ยังไม่ถูกถังฮ่าวทุบตี? ต่อให้ถูกถังฮ่าวทุบตี ก็ยังไม่ได้ดื่มยาของปี่ปี่ตง ยังมีช่องทางให้พลิกสถานการณ์ได้ทั้งนั้น แต่ข้าทะลุมิติมาเป็นเชียนสวินจี๋ที่ถูกถังฮ่าวทุบตี แถมยังถูกปี่ปี่ตงบังคับป้อนยาอีก!"
เริ่มต้นด้วยระดับความยากนรก เชียนสวินจี๋ก็รู้สึกสิ้นหวังและโกรธแค้นในทันที!
"ฉิบหายแล้ว!"