บทที่ 94: ฮินาตะผู้กล้าอีกครั้ง กับ “หมาน้อย” ผู้ภักดี

บทที่ 94: ฮินาตะผู้กล้าอีกครั้ง กับ “หมาน้อย” ผู้ภักดี

หลังจากได้รับตำแหน่งเป็นจูนิน ในที่สุดอิซาโยอิก็สามารถเข้าออกโคโนฮะได้อย่างเปิดเผยเสียที

เพื่อฉลองให้กับการเลื่อนขั้นของเขากับฮินาตะ ทั้งสองจึงจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ กับฮานาบิ และสมาชิกทีม 8 หลังจากนั้นในเช้าวันถัดมา อิซาโยอิก็พาฮินาตะออกเดินทางไปรับคาริน

ระหว่างทาง ทั้งสองคนก็เหมือนคู่รักออกทริปท่องเที่ยว ไม่เร่งรีบ ถ่ายรูปไป เล่นไป สนุกสนานราวกับโลกนี้มีแค่พวกเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่ฮินาตะได้ออกนอกหมู่บ้านกับอิซาโยอิเพียงลำพัง ทำให้เธอตื่นเต้นราวกับเด็กน้อย เปลี่ยนจากสาวขี้อายมาเป็นฝ่ายรุกอย่างน่าแปลกใจ

เธอแย่งกล้องไปจากเขา ไม่ยอมปล่อยแม้แต่วินาทีเดียว ขยันชวนอิซาโยอิโพสท่าต่าง ๆ หรือให้เขาแปลงร่างเพื่อถ่ายรูปทั้งเดี่ยว และคู่

ภาพถ่ายที่มีทั้งอิซาโยอิยืนอยู่เหนือน้ำตก มือข้างหนึ่งถือกลุ่มพลังสายฟ้า แสดงออร่าผู้นำที่แข็งแกร่ง

อีกภาพคืออิซาโยอิแปลงร่างเป็นตัวเองตอนเด็ก ถูกฮินาตะอุ้มไว้ในอ้อมแขน สีหน้าทั้งเขินทั้งพยายามยิ้ม ถูกเงาแยกของฮินาตะบันทึกไว้

หรือภาพฮินาตะที่แปลงร่างเป็นเด็ก นั่งคร่อมอยู่บนไหล่อิซาโยอิ มือของทั้งสองสอดประสานกัน พร้อมรอยยิ้มสดใส

ยังมีภาพที่ฮินาตะคล้องแขนอิซาโยอิอย่างเขินอาย พิงไหล่เขาด้วยใบหน้ามีความสุข ก่อนจะโดนเขาแอบจุ๊บแก้มจนต้องตกใจร้องออกมา

และภาพ “สุดพิเศษ” เมื่ออิซาโยอิทำตัวอ้อนวอนจนฮินาตะใจอ่อน ใส่ชุดว่ายน้ำลงเล่นน้ำที่น้ำตก ภาพตอนเธอขึ้นจากน้ำยังตราตรึงไม่จางหาย

ทั้งสองผ่านการฝึกถ่ายภาพมาหลายเดือน ด้วยพรสวรรค์ระดับอัจฉริยะ ภาพถ่ายของพวกเขาจึงสมบูรณ์แบบ ทั้งแสง เงา มุมกล้อง  และอารมณ์ของภาพ

ทุกภาพที่ล้างออกมาสามารถขึ้นปกนิตยสารได้เลย ทั้งคู่ต่างเก็บภาพเหล่านี้ไว้ในอัลบั้มส่วนตัว ไม่มีใครให้ดู

ครั้งก่อนที่ออกทำภารกิจไม่มีโอกาสพาฮินาตะเที่ยว คราวนี้อิซาโยอิเลยพาเธอแวะเที่ยวตามเมือง หมู่บ้าน  และชิมอาหารพื้นเมืองตลอดทาง

หากฮินาตะติดใจอาหารจานไหน เขาก็แอบส่งร่างแยกกลับไปขอสูตรจากร้านไว้ แล้วจะทำให้เธออีกในอนาคต

ความรักต้องมีความใส่ใจจึงจะอบอุ่นหัวใจ

ทั้งคู่ใช้เวลากว่า 1 สัปดาห์ จึงเดินทางถึง “ถนนสายซากุระ”

ระหว่างนี้ แน่นอนว่ามีช่วงเวลาพักในโรงแรม พักผ่อน ซักผ้า นวดผ่อนคลายกันตามภาษา “คู่รัก”

แม้ฮินาตะจะเคยช่วยอิซาโยอิอาบน้ำ และสระผมมาก่อน แต่ตอนนั้นเขายังตาบอดจากการฟักตัวของเนตรเกิดใหม่ จึงไม่ได้เห็นอะไร

แต่คราวนี้ เขามองเห็นหมด ทำเอาฮินาตะหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ แม้จะใส่ชุดคลุมอาบน้ำก็ยังเขินจนหายใจไม่ทัน เกือบเป็นลม

แต่สุดท้ายก็ไม่ล้มแปลว่า “ภูมิต้านทาน” ของเธอแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว

…

“อิซาโยอิคุง! ฮินาตะซัง! พวกคุณมาถึงแล้วเหรอคะ!”

เมื่อทั้งสองมาถึงบ้านพักที่ถนนสายซากุระ คารินก็วิ่งออกมาต้อนรับทันที เหมือนรออยู่แล้ว

“คาริน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” ฮินาตะยิ้มอ่อนโยน “เรียกฉันว่าฮินาตะก็พอ ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นหรอก”

“ถ้างั้นก็… ได้เลยค่ะ ฮินาตะ ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะคะ!” คารินยิ้มตอบอย่างร่าเริง

อิซาโยอิมองคารินด้วยสายตาพอใจ “ดีมาก ดูแข็งแรงขึ้นเยอะเลย แบบนี้แหละถึงจะเหมาะกับคนตระกูลอุซึมากิ”

“ก็เพราะอิซาโยอิคุงให้หนูกินดีอยู่ดีทุกวันนี่แหละค่ะ จนกลัวจะอ้วนแล้วนะ” คารินหัวเราะพร้อมจับเอวตัวเองเบา ๆ

“ช่วงนี้ไม่ได้ขี้เกียจใช่มั้ย? ที่ให้ฝึกน่ะ ได้ผลยัง?” อิซาโยอิถามต่อ

“อื้ม! หนูฝึกจนใช้กระสุนวงจักรได้แล้วค่ะ!” คารินยกมือขึ้นโชว์พลังจักระสีฟ้าขาวที่หมุนเป็นลูกกลม

“ดีมาก แบบนี้แสดงว่าการควบคุมจักระ และการแปลงรูปจักระของเธอก้าวหน้าไปมากเลย” อิซาโยอิพยักหน้า “เก็บของเถอะ เราจะกลับโคโนฮะกัน แล้วจะเริ่มฝึกขั้นต่อไป”

คารินตาเป็นประกาย ยืนตรง “ค่ะ!”

แม้จะมีชีวิตสุขสบาย แต่สิ่งที่เธอต้องการที่สุดคือการอยู่เคียงข้างอิซาโยอิ ขอแค่ได้อยู่ใกล้เขา แม้จะเป็นแค่เงาแยก เธอก็ยังพอใจแล้ว

ตอนนี้เมื่อได้เข้าร่วมหมู่บ้านโคโนฮะ  และจะได้เจอตัวจริงทุกวัน เธอแทบอยากจะร้องไห้ด้วยความดีใจ

ฮินาตะเห็นคารินยิ้มอย่างมีความสุข ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร

“แค่ได้เข้าหมู่บ้าน ก็ถึงกับดีใจขนาดนี้เลยเหรอ…” เธอคิด “ที่ผ่านมาเธอต้องลำบากมากสินะ…”

เธอจึงตั้งใจแน่วแน่ว่า ต่อไปนี้จะปฏิบัติต่อคนในตระกูลของอิซาโยอิอย่างดี