บทที่ 10  ภายนอกอ่อนโยน ภายในแข็งแกร่ง จิตใจเปี่ยมล้นด้วยความภาคภูมิของอิซาโยอิ

บทที่ 10  ภายนอกอ่อนโยน ภายในแข็งแกร่ง จิตใจเปี่ยมล้นด้วยความภาคภูมิของอิซาโยอิ

วันที่ 21 เดือน 12 ปี 54 แห่งยุคโคโนฮะ

ไม่ทันรู้ตัว เทอมการศึกษาที่ 2 ก็ปิดฉากลงแล้ว

ในเทอมนี้ เหล่าเด็กปีหนึ่งต่างก็มีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด

หากเปรียบเทียบกับเทอมแรกที่มีเพียงบทเรียนภาคทฤษฎี และวิชาพละแล้ว พวกเขาก็แทบไม่ต่างอะไรกับคนที่ยังไม่เข้าเรียน

แต่พอเข้าสู่เทอมสอง ที่มีการเพิ่มวิชา ต่อสู้ด้วยทักษะกายภาพ เข้ามา ความเจ็บปวดจากการประลองกลับกลายเป็นครูที่ดีที่สุด ทำให้เด็ก ๆ ค่อย ๆ ลอกคราบความไร้เดียงสาไปทีละน้อย

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ก็มีผลข้างเคียง—

บางคนเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้กำลังแก้ปัญหา ไม่พอใจก็วางมือต่อยตีกันเสียแล้ว

เหตุการณ์ตบตี และกลั่นแกล้งเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ทว่าคุณครู และโรงเรียนกลับนิ่งเฉย

เพราะในสายตาของพวกเขา ผู้ที่อ่อนแอ ไม่สมควรเป็นนินจาเสียตั้งแต่ต้น หากจะถูกเขี่ยตกไปตั้งแต่ในรั้วโรงเรียน ยังดีกว่าให้ออกไปรับภารกิจแล้วต้องตายอนาถกลางสนามรบ

ด้วยเหตุนี้ เรื่องที่พวกเด็กเกเรหาเรื่องเด็กเก่งจึงเป็นเรื่องปกติ เช่นเดียวกับอดีตของ อุจิวะ อิทาจิ ฮิวงะ เนจิ  และ อุจิวะ ซาสึเกะ ทั้งหมดล้วนเป็นยอดคนหน้าตาดี มีพรสวรรค์สูง เป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั้งหลาย แต่กลับเลือกจะโดดเดี่ยวตนเอง ไม่ยอมเข้าสังคมทั้งกับชาย และหญิง

ท่าทีเย็นชาเช่นนี้ ทำให้เหล่าเด็กผู้ชายทั้งหลายหมั่นไส้ พากันคิดอยากสั่งสอนเสียให้เข็ด

ทว่า คนเหล่านั้นล้วนไม่ใช่คนที่จะยอมให้รังแกง่าย ๆ

ไม่เพียงการกลั่นแกล้งล้มเหลว แต่ยังต้องโดนซัดกลับจนยับเยิน ทั้งยังถูกสาว ๆ  และรุ่นพี่หัวก้าวหน้าคอยขับไล่ไสส่งอย่างน่าอับอาย ความเกลียดชังที่มีจึงยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น จนลามไปถึงพรรคพวก และเครือญาติของเป้าหมายด้วย

...

วันหนึ่ง ท่ามกลางหิมะขาวโพลน

หลังจากพายุหิมะสงบลง เด็กหญิงตัวน้อยนาม ฮิวงะ ฮินาตะ ก็กระโดดโลดเต้นออกจากเขตตระกูลทันที โดยไม่ต้องรอให้ใครมาเชื้อเชิญเหมือนแต่ก่อน

ฮินาตะในวันนี้ สวมชุดหิมะสีขาว ผูกผ้าพันคอสีแดงสด หุ่นอวบอิ่มน่าเอ็นดูยิ่งนัก

ผมยาวที่เคยสั้นเหนือบ่า บัดนี้ตามคำแนะนำของอิซาโยอิ ได้ปล่อยไว้จนยาวระระดับไหล่  และรวบเป็นหางม้าคู่ รอคอยวันที่จะยาวจรดเอว ก่อนจะเปลี่ยนทรงอีกครั้ง

ใบหน้ากลมป้อม อมชมพูเพราะอากาศหนาว น่าเอ็นดูจนอยากยื่นมือไปบีบแก้มเบา ๆ

เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นจุดเด่น ฮินาตะจึงไม่ไปเคาะประตูบ้านของอิซาโยอิ แต่ตรงไปยังลานว่างหน้าโรงเรียนนินจาตามสัญญาใจที่มีต่อกัน

แต่แล้ว—

เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นในหูของเธอ

"นั่น...ใช่คนของเนจิหรือเปล่า?"

"เนตรสีขาวนั่นแน่นอน ไม่มีผิด"

"ไป! ไปสั่งสอนหล่อนซะ!"

เมื่อหันไปตามเสียง ฮินาตะพบกับเด็กชาย3 คนที่ดูมีอายุมากกว่าเธอสักหนึ่งถึงสองปี กำลังวิ่งกรูเข้ามา ล้วนมีแววตาไม่เป็นมิตรอย่างเห็นได้ชัด

"เอ่อ...พวกพี่มีธุระอะไรหรือคะ?"

เสียงของฮินาตะอ่อนโยน แต่หากสังเกตดี ๆ จะพบว่า แม้จะสงสัย ทว่าเธอก็ยังเงยหน้าขึ้นมองโดยไม่หลบตาแม้แต่น้อย

"น่าขยะแขยงจริง ๆ เนตรแบบนั้น! เหมือนเจ้าเนจิไม่มีผิด!"

เด็กชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นด้วยท่าทีขุ่นเคือง

"เจ้าตัวประหลาดตาขาว! กล้าดียังไงมองข้าแบบนั้น?!"

"คารวะ" (คารวะ หมายถึง คุกเข่า)

"รีบคุกเข่าขอโทษข้าซะเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นจะโดนสั่งสอน!"

เด็กชายอีกคนเอื้อมมือจะคว้าไหล่ฮินาตะเพื่อบังคับให้เธอคุกเข่า

ทว่า—

ในเสี้ยวพริบตา เนตรของฮินาตะพลันเปลี่ยนไปอย่างเย็นเยียบ

ปลายนิ้วชี้ และกลางที่สวมถุงมือสีขาว ยื่นพุ่งออกมาอย่างรวดเร็วดุจสายลม ปักเข้ากลางอกของเด็กชายผู้นั้น

"อ๊ากกกก!"

แม้จะมีกลุ่มผ้า และเสื้อหนาวหนา ๆ ป้องกันอยู่ แต่การแทงด้วยชี่ (พลังภายใน) กลับทะลุเข้าไปถึงเส้นลมปราณ ทำให้เด็กชายกรีดร้องล้มลงกับพื้น

ยังไม่ทันตั้งตัว ฮินาตะก็เคลื่อนกายไวกว่าสายฟ้า ปักปลายนิ้วเข้าใส่หน้าอกของอีกสองคนอย่างแม่นยำ

ผลลัพธ์คือ—

"โอ๊ยย! เจ็บบบ!"

เด็กชายทั้งสามนั่งกุมอก ร้องไห้โฮ ราวกับเจ็บปวดไปถึงกระดูก

เมื่อสบตากับฮินาตะ พวกเขาราวกับเห็นเงาของ ฮิวงะ เนจิ

—แกร่งกล้า เย็นชา  และไม่อาจแตะต้อง

สุดท้าย ทั้ง3 คนร้องไห้โฮ พลางกลิ้งตัวหนีไปไม่คิดชีวิต

ฮินาตะเอียงคออย่างสงสัย

เธอเองก็ยังไม่ได้ใช้จักระแทงลึกเข้าไปเสียหน่อย...แค่แตะนิดเดียว ทำไมถึงร้องไห้เสียขนาดนี้นะ?

—คนพวกนี้ เป็นศัตรูของเนจิจริงหรือ?

แปะ แปะ แปะ...

เสียงปรบมือดังขึ้นในอากาศ

ฮินาตะหันไปตามเสียง ก่อนจะเผยรอยยิ้มดีใจ

"อิซาโยอิคุง!"

"เก่งมากเลยฮินาตะ!"

อิซาโยอิที่สวมชุดหิมะสีขาวเหมือนกัน เดินตรงเข้ามาพร้อมยกนิ้วโป้งชื่นชม

"เมื่อเจอกับคนที่ไม่หวังดี ต้องเด็ดขาดเช่นนี้ ไม่อย่างนั้น พวกเขาจะยิ่งได้ใจ  และทำร้ายคนอื่นมากขึ้น" เขากล่าวด้วยเสียงนุ่มนวล

"ค่ะ!"

ฮินาตะพยักหน้าแรง ๆ อย่างเชื่อฟัง

อิซาโยอิมองเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้า ในใจพลันเปี่ยมล้นด้วยความภาคภูมิใจ

หากเป็นในโลกเดิม ฮินาตะคงกลายเป็นเหยื่อการกลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่มีต้นกำเนิดสูงส่งจากตระกูลใหญ่แท้ ๆ

แต่วันนี้ เธอกลับกล้าลุกขึ้นสู้

ไม่เพียงไม่ยอมแพ้ แต่ยังตอบโต้ได้อย่างรวดเร็ว และแม่นยำ

เธอยังคงเปี่ยมด้วยความเมตตา แต่ไม่ใช่เมตตาจนยอมสละตัวเองเพื่อผู้อื่นอีกต่อไป

อ่อนนอก แข็งใน—

นี่แหละ ตัวตนของ ฮิวงะ ฮินาตะ ที่แท้จริง

หากไม่รีบปลูกฝังแต่เนิ่น ๆ เมื่อถูกพ่อ และเนจิทำลายจิตใจแล้ว คงยากจะกอบกู้กลับมาได้

ขอเพียงพัฒนาต่อไป วันหนึ่ง เธอจะสามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเอง

... และแน่นอนว่า ฮิวงะ ฮิซาชิ คงจะรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณอิซาโยอิไม่น้อยทีเดียว

การที่ฮินาตะได้รับ "สิทธิ์ออกจากบ้านได้ตามใจ" ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ที่ดีที่สุด

"ไปกันเถอะ ฮินาตะ ไปฝึกกันต่อ"

"ค่ะ!"

สองเด็กน้อยในชุดหิมะ สีขาวบริสุทธิ์ เดินเคียงคู่กัน มุ่งหน้าไปยังลานฝึกซ้อมที่รกร้างอย่างเงียบ ๆ