Chapter 95 Evolution

进化

ซูเห่าล๊อกเป้าคนธรรมดาห้าคน,เขาต้องการดูว่าคนเหล่านี้จะเป็นอย่างไรต่อไป.

บางทีคืนนี้อาจจะไม่ได้รับคำตอบ,ทว่าเขามีเป้าสำรวจแล้ว,วันถัดมาอาจจะพบผลลัพธ์ที่เขาต้องการในวันอื่นก็ได้.

ซูเห่าติดตามคนตัวสูงไปยังพื้นที่รกร้างเต็มไปด้วยต้นหญ้า,ชายคนนี้กินเนื้อของคนชุดดำเป็นจำนวนมาก,เหมาะที่จะสังเกตการณ์.

จูเห่าเหรินคนดังกล่าวนอนอยู่ในหลุมที่ปกคลุมด้วยหญ้าหนา,เขาตรวจสอบรอบ ๆ,คล้ายกับมั่นใจแล้วว่าที่นี่ไม่มีใครซ่อนอยู่อีก.

ทว่าทักษะการซ่อนตัวของซูเห่านั้นต้องบอกเลยว่าสมบูรณ์แบบมาก.

เพราะพื้นที่รอบ ๆ เต็มไปด้วยวัชพืชหนา,ทำให้ซูเห่ามองเห็นไม่ค่อยชัดนัก,ทว่าไม่ว่าอย่างไร,เขาก็ยังคงรอคอยอย่างอดทน,ไม่ว่าอย่างไรก็ยังสามารถจับการเคลื่อนไหวของจิงซีจากในจอเรดาร์ได้.

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง,จิงซีของจูเห่าเหรินเริ่มเปลี่ยนไป,มันกำลังถูกใช้อย่างรวดเร็วรุนแรงจนถึงขั้นอันตราย,จากนั้นก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนกลับมา.

ในเวลานั้น,ภายในพงหญ้าที่อีกฝ่ายซ่อนอยู่กำลังสั่นไปมา,พร้อมกับเสียงครางเบา ๆ ด้วยความเจ็บปวดทรมาน.

จูเห่าเหรินคนดังกล่าวกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก.

ซูเห่ายังคงเฝ้ามองอย่างตั้งใจ,จับจ้องมองไปยังพงหญ้า,เขารู้สึกว่ากำลังได้รับคำตอบที่เขาต้องการแล้ว.

ท้ายที่สุดกองหญ้าที่สั่นไปมาอย่างรุนแรงก็กลับมาสงบ.

หลังจากนั้นจูเห่าเหรินคนดังกล่าวก็ฟื้นฟูความแข็งแกร่งขึ้นมาเล็กน้อย,ก่อนจะเปิดพงหญ้าและคลานออกมา.

ทว่าเวลานั้น,ซูเห่าพบกับสถานการณ์บางอย่างที่ต่างออกไป.

จูเห่าเหรินที่เป็นคนธรรมดาก่อนหน้านี้ชัดเจน,เวลานี้กลับมีกลิ่นอายเช่นคนชุดดำก่อนหน้านี้.

แม้นว่าจะดูอ่อนแอมาก,นอกจากนี้ยังไม่อาจควบคุมร่างกายได้ดีนัก,ทว่าสัมผัสของชายชุดดำที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว,ราวกับภูตผีนั่นเขาจดจำได้อย่างแน่นอน.

พริบตานั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล,ซูเห่าเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในทันที.

เขาหันหลังกลับจากไป,ไปดูจูเห่าเหรินคนอื่น ๆ ที่กินเนื้อคนเข้าไปอีก,เขาต้องการยืนยันให้มั่นใจ

ทว่าเวลานี้คนอื่น ดูเหมือนว่าจะอยู่ในขั้นเปลี่ยนแปลงโดยสมบูรณ์แล้ว.

ใช่แล้วเป็นคนที่เขาล๊อกเป้าเอาไว้ก่อนหน้านี้นั่นเอง!

ซูเห่าที่จ้องมองสตรีผู้หนึ่งที่กินเนื้อของมนุษย์ตั๊กแตนตำข้าว,เฝ้าสังเกตอีกฝ่ายลับ ๆ.

สตรีคนดังกล่าวที่เพิ่งออกจากที่ซ่อน,ก่อนที่จะตรงกลับบ้านของตัวเอง.

สตรีผู้นี้ยังคงเดินเหมือนเดิม,ทว่าเล็บของเธอนั้นดูโค้งยาวแหลมคม,ใบหูที่มีขนาดใหญ่กลายเป็นเล็กลง,ผมสีขาวก่อนหน้านี้ได้จางลงจนหายไปแล้ว.

ซูเห่าที่ดวงตาหรี่เล็ก,เป็นความจริง,สตรีผู้นี้กินเนื้อของมนุษย์ตั๊กแตนตำข้าว,ได้รับพลังในการกลายร่างเป็นมนุษย์ตั๊กแตนตำข้าวแล้วจริง ๆ.

ซูเห่าจากไปอย่างรวดเร็ว,และไปสังเกตจูเห่าเหรินคนอื่น ๆ,เขาไม่คิดว่าทุกคนที่กินเนื้อทั้งหมด,จะได้รับความสามารถมาทุกคน.

เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ดูเหมือนกระบวนการเปลี่ยนแปลงจะมีความเสี่ยงเป็นอย่างมาก,ห้าคนที่เขาเฝ้าสังเกต,คาดไม่ถึงว่ามีสองคนที่ไม่อาจทนรับการเปลี่ยนแปลงได้,และตกตายไป,จิงซีของอีกฝ่ายกำลังเลือนหายไปช้า ๆ.

ซูเห่าที่ค่อย ๆ ถอยคืนกลับ,วันกลับไปยังที่ซ่อนของเขา,หลับนอนรอเวลาเช้า.

ข้อมูลที่เขาได้รับคืนนี้,เพียงพอแล้ว,ไม่ต้องรีบร้อนทำอะไรเพิ่มอีก,ในเมืองแห่งนี้,ดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้แทบทุกคืน.

เขาจำเป็นต้องเตรียมใจให้มากกว่านี้,พร้อมกับวางแผนในการสำรวจใหม่ให้รัดกุมยิ่งกว่าเดิม.

หลังจากลับถึงที่พัก,ซูเห่าก็หลับตาลง,พร้อมกับนอนครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน.

เขาที่กำลังนึกถึงคำบางคำที่มาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น“วิวัฒนาการ!”

ใช่แล้ว,ระหว่างการสังเกต,จูเห่าเหรินกินเนื้อของมนุษย์ประหลาดเพื่อรับการวิวัฒนาการ.

ทว่าจูเห่าเหรินทั่วไปนั้นไม่มีความสามารถพิเศษอะไร,ดังนั้นจึงมีแค่บางคนโจมตีจูเห่าเหรินธรรมดา,เพราะการสังหารจูเห่าเหรินทั่วไปไม่มีความหมายอะไร.

ทุกคนเป็นนักล่า,สังหารคนแปลกหน้าก็เพื่อกลืนกินและรับพลังพิเศษมา.

อย่างไรการวิวัฒนาการนั้นโหดร้ายมาก,จำเป็นต้องกินเนื้อฝ่ายตรงข้ามจำนวนมาก,ถึงจะวิวัฒนาการสำเร็จ,นอกจากนี้ยังมีความเป็นไปได้ที่จะวิวัฒนาการล้มเหลว

จากที่เห็นไม่ใช่ทุกคนในเผ่าพันธุ์จูเห่าเหรินที่ต้องการวิวัฒนาการเพื่อรับความสามารถพิเศษ,มีเพียงแค่บางคนซึ่งคนธรรมดาทั่วไปเหล่านี้จะออกมาซุ่มซ่อนในเวลากลางคืน,เพื่อฉวยโอกาสกินเลือดจากเศษเหลือของนักล่าที่สังหารเหยื่อแล้วกินไม่หมด.

ความดึงดูดของวิวัฒนาการนั้น,เพียงพอทำให้ผู้คนบ้าคลั่ง,ยินดีเสี่ยงชีวิต,ในการวิวัฒนาการเพื่อรับพลังที่แข็งแกร่งที่มีโอกาสสำเร็จอยู่ที่ราว ๆ 20 เปอเซ็น.

ส่วนหลักการวิวัฒนาการนั้น,ซูเห่าได้แต่คาดเดา,อาจจะเป็นโครงสร้างลักษณะพิเศษของผู้คนในโลกใบนี้ก็ได้.

บางทีในอดีตที่เนิ่นนาน,จูเห่าเหรินไม่ได้กินกันและกันเพื่อวิวัฒนาการ,ทว่าเพียงแค่ล่าสังหารสัตว์กลายพันธ์อื่นเพื่อกินเนื้อเป็นอาหารดำรงเผ่าพันธ์,ทว่าหลังจากินเนื้อของสัตว์กลายพันธ์กับเกิดการวิวัฒนาการขึ้น.

และเมื่อสัตว์กลายพันธ์หมดสิ้นไป,จูเห่าเหรินก็เริ่มสังหารกันและกัน เพื่อรับพลังแทน.

นี่เป็นเพียงการคาดเดาของซูเห่า,ส่วนเรื่องจริงจะเป็นเช่นไรก็ไม่อาจบอกได้.

กล่าวอีกอย่างหนึ่งเมืองซือหลิน(วิหารป่า) แห่งนี้นั้นมีเหล่าตัวตนวิวัฒนาการที่ซ่อนอยู่มามกาย,พวกเขาปกปิดตัวตนไล่ล่ากันและกัน,สังหารอีกฝ่ายเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งของตัวเอง.

เป็นไปได้ว่าเนื้อคือสิ่งจำเป็นในการวิวัฒนาการ,ทว่าหากวิวัฒนาการล้มเหลวก็จะตาย,หากวิวัฒนาการสำเร็จก็จะได้รับพลังมา.

ยิ่งคิดมากเท่าไหร่,ก็ยิ่งน่าหวาดกลัวเท่านั้น,เป็นไปได้ว่าเมืองนี้มีองค์กรพิเศษที่ล่าสังหารผู้คนชิงเนื้อเก็บเกี่ยวนำมาวิวัฒนาการหรือไม่? องค์กรที่เก็บเกี่ยวเนื้อเพื่อนำมาวิวัฒนาการคนของตัวเอง.

ไม่! ไม่น่าจะเป็นไปได้,ไม่ควรจะมีอย่างแน่นอน.

ที่เขาคิดว่าไม่มี เพราะเขาไม่เห็นองค์กรที่เป็นทางการของเมืองนี้เลย,เมืองนี้น่าจะควบคุมด้วยกลุ่มแก๊งส่วนตัวเท่านั้น.

อย่างไรก็ตามจิตใจของซูเห่ายิ่งรับรู้ข้อมูลก็ยิ่งรู้สึกขัดแย้งขึ้นเรื่อย ๆ.

ถึงไม่มีองค์กรวิวัฒนาการ,ทว่าเหล่าตัวตนที่น่าเกรงขามซ่อนอยู่ในคนธรรมดา,หนำซ้ำยังจับตาดูผู้คนที่ผ่านไปมาเพื่อออกล่าเวลากลางคืนด้วย.

หากมีองค์กรวิวัฒนาการ,การต่อสู้คงจะรุนแรงยิ่งกว่านี้.

อย่างไรก็ตามผู้คนที่ซ่อนอยู่ก็ว่อนตัวได้ดีมาก,หากไม่ถึงเวลากลางคืน,แทบไม่เผยสถานะของตัวเองที่แท้จริงออกมาเลย.

ที่เป็นเช่นนี้คง เพราะการเผยสถานะตัวตนของตัวเองออกมาเวลากลางวันจะทำให้ชีวิตสั้นลง.

เป็นความจริงไม่ว่าจะแข็งแกร่งอย่างไร,ก็ยังมีคนที่แข็งแกร่งมากกว่าอยู่เสมอ.

“ดังนั้น...”ซูเห่าที่ตั้งกฎเพื่อให้ตัวเองอยู่รอดขึ้นมาทันที.

ข้อแรก,ในเวลากลางวันจะไม่ยอมเผยพลังของตัวเอง,ใช้ชีวิตดั่งคนธรรมดา.

ข้อที่สอง,เวลากลางคนจะต้องสวมหน้ากาก,ไม่เผยให้ใครได้เห็นหน้าโดยเด็ดขาด.

ข้อที่สาม,ก่อนที่จะเข้าใจเกี่ยวกับระบบพลังวิวัฒนาการ,จะไม่เข้าไปที่ใจกลางเมืองเด็ดขาด.

อย่างที่สี่,หาเงินด้วยวิธีที่ถูกต้อง,ไม่ออกไปทำเรื่องไม่ถูกต้องที่อาจจะนำมาซึ่งปัญหา.

ซูเห่าที่จดข้อความเหล่านี้,พร้อมกับครุ่นคิดถึงทิศทางของตัวเองในวันข้างหน้าทันที“ข้าจะต้องต้องค้นหาความลับของโลกนี้ให้เร็วที่สุด,ยิ่งเร็วได้เท่าไหร่ยิ่งดี,ยิ่งค้นพบความลับได้มากเท่าไหร่,โอกาสที่จะรอดชีวิตก็ยิ่งมีมากเท่านั้น!”

“เวลาทุกนาทีล้วนล้ำค่า,จะต้องใช้ความสามารถทั้งหมดสะสมความรู้,ถึงจะต้องตาย,อย่างน้อยก็ไขความลับโลกนี้ให้ได้ก่อนตาย!”

เขาวางแผนสำรวจพลังของโลกนี้เอาไว้ทันที “ทุก ๆ คืนจะต้องเก็บข้อมูลการวิวัฒนาการ,เริ่มต้นจากขอบเขตจอมยุทธ์,เก็บชิ้นเนื้อตัวอย่าง,ศึกษาวิจัย,ค้นหาโอกาสในการวิวัฒนาการ,สิ่งสำคัญที่สุด,จะต้องหากลไกของการวิวัฒนาการให้ได้.”

ทำไมถึงทำได้แค่กินเนื้อแล้วรับพลัง?

กุญแจสำคัญเรื่องนี้คืออะไร?

ซูเห่ากำลังคิดถึงวิธีการ กลไกของเรื่องนี้,บางทีอาจจะไม่ต้องใช้เนื้อ,แล้วสามารถวิวัฒนาการก็เป็นได้.