บทที่ 11 สัตว์อสูรชั้นยอด เก็บรวบในคราวเดียว!
บทที่ 11 สัตว์อสูรชั้นยอด เก็บรวบในคราวเดียว!
หลังจากที่ลู่หวงจัดการจางเหยาและหลิวซินเหยาเสร็จแล้ว เขาก็ควบคุมดาบบินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
การกำจัดผู้มีอาชีพสองคนที่อยู่ในขั้นที่หนึ่ง ระดับสมบูรณ์ สำหรับเขาแล้วไม่ได้ทำให้สูญเสียพลังมากนัก
เขาท่องไปในเขตหลักอย่างไร้ความกังวล สัตว์อสูรทุกตัวที่เขาพบไม่มีตัวไหนที่สู้เขาได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว
ดาบนับไม่ถ้วนลอยล่องไปรอบตัว เหมือนกับสายน้ำที่ไหลเอื่อย
ที่ใดก็ตามที่ปลายดาบชี้ไป สัตว์อสูรทั้งหมดถูกสังหารหมดสิ้น
คะแนนของลู่หวงก็พุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทะลุเก้าร้อยไปแล้ว
เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้ชมจำนวนไม่น้อยต่างตกใจ
"ทำไมผมรู้สึกว่าลู่หวงต่อสู้มานานขนาดนี้ แต่กลับไม่มีทีท่าเหนื่อยล้าเลย?"
"ใช่ ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ดูเขาสิ ท่าทางสบายๆ เหมือนกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้านตัวเอง ไม่เหมือนกำลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลย"
"พวกคุณว่าลู่หวงมีโอกาสที่จะทำคะแนนทะลุหนึ่งพันไหม?"
"คงเป็นไปไม่ได้มั้ง แม้แต่อัจฉริยะจากเมืองใหญ่ ก็ยังไม่แน่ว่าจะทำคะแนนทะลุหนึ่งพันได้ ลู่หวงถึงจะมีพลังขั้นที่สอง ระดับต้น แต่คะแนนเก้าร้อยกว่าๆ ก็คงถือว่าถึงขีดสุดแล้ว"
......
พื้นฐานแล้วผู้ชมทุกคนต่างจับจ้องไปที่หน้าจอภาพของลู่หวง
แม้ว่าเหตุผลจะบอกพวกเขาว่า ลู่หวงมีโอกาสน้อยมากที่จะทำคะแนนทะลุหนึ่งพัน
แต่ไม่รู้ทำไม หลายคนในใจกลับแอบคาดหวัง
บางทีลู่หวงอาจจะสร้างปาฏิหาริย์ก็ได้ใช่ไหม?
ทุกคนจ้องมองหน้าจอภาพอย่างตั้งใจ แม้จะไม่ได้ยินเสียง
แต่ด้วยความมุ่งมั่นจดจ่อ เมื่อพวกเขาเห็นลู่หวงสังหารสัตว์อสูรที่ขวางทางอย่างง่ายดายราวกับหั่นผักหั่นแตง พวกเขาก็จินตนาการเสียงดาบร้องกังวานออกมาเอง และยังจินตนาการเพิ่มเพลงประกอบแบบเร้าใจเข้าไปด้วย
สิ่งมีชีวิตอสูรในเขตหลัก ไม่ว่าจะเป็นความหนาแน่นหรือความแข็งแกร่งของผู้นำฝูง ล้วนเหนือกว่าพื้นที่อื่นๆ อย่างมาก
การที่ลู่หวงบินไปมาอย่างไร้ความกังวลเช่นนี้ เป็นการท้าทายผู้นำสัตว์อสูรเหล่านั้น
ไม่นานเขาก็ถูกโจมตีโดยฝูงสัตว์อสูรรอบแรก
ลู่หวงเรียกดาบแท้จริงระดับธรรมดาออกมานับร้อย ใช้พลังของตนเพียงผู้เดียวต่อสู้กับสัตว์อสูรนับร้อยตัว
แต่ฝูงสัตว์อสูรรอบแรกยังไม่ทันจัดการเสร็จ รอบที่สองก็มาถึงอีก
ลู่หวงพบความผิดปกติ
ฝูงสัตว์อสูรแต่ละกลุ่มย่อมมีการแบ่งอาณาเขตกัน แล้วทำไมถึงเจอฝูงสัตว์อสูรถึงสองกลุ่มที่ต่างกันในคราวเดียวกันได้?
แต่ความสงสัยของเขายังไม่ทันได้รับคำตอบ ฝูงสัตว์อสูรอีกสองกลุ่มก็บุกเข้ามาอีก
จำนวนฝูงสัตว์อสูรทะลุห้าร้อยตัว!
เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้ชมด้านนอกต่างเป็นกังวลอย่างหนักสำหรับลู่หวง หัวใจแทบจะหลุดออกมาจากลำคอ
ฝูงสัตว์อสูรขนาดนี้ ผู้มีอาชีพขั้นที่สอง ระดับต้น ปกติทั่วไป แม้จะอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด ก็ทำได้แค่หลบหนีจากพวกมัน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ลู่หวงผ่านการต่อสู้มาแล้วกว่าสองชั่วโมง สถานการณ์แบบนี้สำหรับเขา อันตรายเกินไปแล้ว!
แต่สิ่งที่อันตรายกว่ายังอยู่ข้างหน้า
จากมุมมองของกล้องตรวจการณ์ ตามเทือกเขาในระยะไกล ยังมีสัตว์อสูรอีกมากมายที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
จำนวนของพวกมันยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!
ผู้มีอาชีพที่มีประสบการณ์มากพอมองออกถึงสาเหตุ
"เป็นสัตว์อสูรชั้นยอด! ในสนามสอบมีสัตว์อสูรสายเลือดชั้นยอดปรากฏ พวกมันถึงสามารถข้ามขีดจำกัดของสายพันธุ์ เรียกสิ่งมีชีวิตอสูรอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงได้!"
"ใช่ น่าจะเป็นอย่างนั้น ทำไมสนามสอบของเมืองฉางหลิ่งถึงมีสัตว์อสูรชั้นยอดปรากฏได้ล่ะ นี่มันควรจะเป็นข้อสอบที่อยู่ในสนามสอบของเมืองใหญ่เท่านั้นนี่นา?"
ทุกคนรู้สึกสงสัยมาก
ในหมู่สิ่งมีชีวิตอสูร ก็มีการแบ่งสายเลือด
ธรรมดา ชั้นยอด ผู้นำ......
หากพูดถึงพลังการต่อสู้ สัตว์อสูรสายเลือดชั้นยอดมีพลังมากกว่าสัตว์อสูรธรรมดาหลายเท่า และยังมีพรสวรรค์พิเศษจากสายเลือดอีกด้วย
ถ้าเจอพวกมันล่ะก็ ยากมากที่จะรับมือ!
เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงในสนามสอบ กรรมการหลักหงเฟิงก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เขาจำได้ว่า ในสนามสอบนี้ไม่เคยปล่อยสัตว์อสูรสายเลือดชั้นยอดเลย
"น่าจะเป็นเพราะการวิวัฒนาการด้วยตัวเอง"
"เพราะว่านักเรียนในเมืองฉางหลิ่งมีความสามารถจำกัด ทุกปีพวกเขาไม่สามารถล่าสัตว์อสูรในนั้นได้หมด ย่อมมีบางตัวที่อยู่รอดมาตลอด"
"แม้ว่าทรัพยากรในนั้นจะถูกขุดไปเกือบหมดแล้ว พื้นที่ในการเติบโตจำกัดมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไป การเกิดสัตว์อสูรสายเลือดชั้นยอดก็ไม่ใช่เรื่องแปลก"
นอกจากหงเฟิงแล้ว ผู้มีอาชีพระดับสูงคนอื่นๆ ก็เข้าใจเหตุผลนี้
ทุกคนมีอารมณ์ที่แตกต่างกันไป
จางลี่ว่านและหลิวฉางชิ่งเดิมทีกำลังเตรียมกดดัน บังคับให้คนอื่นเข้าข้างพวกตน
แต่ตอนนี้เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงในสนามสอบ พวกเขาก็สบตากันทันที ต่างมองเห็นความยินดีในดวงตาของอีกฝ่าย
ดีมาก!
ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องคิดหาวิธีการแล้ว เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ ถึงลู่หวงจะอยู่ในขั้นที่สอง ระดับต้น แม้ว่าเขาจะมีดาบวิญญาณระดับหายากอีกหลายเล่ม ก็ต้องถูกคัดออกแน่!
นักควบคุมดาบที่ไม่สามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยได้ ไม่มีค่าพอให้พวกเขาต้องหวาดกลัว
ที่ลานกว้าง
จางเหยาและหลิวซินเหยาเมื่อเห็นภาพนี้ ต่างก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
จางเหยาด่าอยู่ในใจ
"ลู่หวงคนต่ำช้า แสดงตัวเก่งใช่ไหม ตอนนี้รับกรรมแล้วใช่ไหม?"
"ฮึ ถึงแกจะโชคดีเข้าสู่ขั้นที่สองแล้วจะเป็นไร ขอแค่เราอยู่ที่จุดเริ่มต้นเดียวกัน ข้าก็จะแซงหน้าแกได้อย่างรวดเร็ว!"
"ถึงตอนนั้น ความอับอายวันนี้ ข้าจะตอบแทนแกร้อยเท่า!"
หลิวซินเหยาตื่นเต้นจนบีบชายเสื้อแน่น ความหดหู่จากการถูกคัดออกก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น
"ลู่หวง แกต้องถูกคัดออกนะ แกเป็นแค่หมากตัวที่ฉันทิ้งไป แกไม่มีสิทธิ์ที่จะประสบความสำเร็จ แกไม่คู่ควร!"
คนภายนอกต่างมีความคิดซ่อนเร้น
ลู่หวงที่อยู่ข้างในไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก
เขาจ้องมองอย่างมุ่งมั่น ควบคุมดาบเหล็กทีละเล่มให้ล้อมรอบตัวอย่างสบายๆ ป้องกันการโจมตีจากฝูงสัตว์อสูร
ในขณะเดียวกัน เขาก็กำลังค้นหาร่องรอยของสัตว์อสูรชั้นยอดตัวนั้น
ลู่หวงไม่ได้สับสนกับสถานการณ์ และยังตอบสนองได้เร็วกว่าผู้สังเกตการณ์ด้านนอกเสียอีก
ก่อนที่จะตื่นพลังอาชีพ ทุกคนต้องเรียนรู้ความรู้ต่างๆ ในด้านนี้ลู่หวงมีผลการเรียนที่ยอดเยี่ยมมาก
เขารู้ว่าสถานการณ์ขณะนี้เกิดจากสัตว์อสูรชั้นยอด เขาต้องจับโจรให้ได้ก่อนจับหัวหน้าโจร!
สัตว์อสูรชั้นยอดมักจะมีพรสวรรค์จากสายเลือดที่สามารถเพิ่มพลังให้ทุกตัวได้ ถ้าสังหารมันก่อน จะช่วยประหยัดพลังไปได้มาก
แต่ลู่หวงไม่รู้ว่าสัตว์อสูรชั้นยอดตัวนี้เป็นสายพันธุ์อะไร และเขาก็ไม่ใช่ผู้มีอาชีพสายสอดแนม จึงไม่สามารถสำรวจมันได้ ทำให้ยากที่จะหาร่องรอยของมัน
เมื่อเห็นว่าสัตว์อสูรรอบตัวมีความหนาแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การสนับสนุนของพรสวรรค์จากสายเลือดของสัตว์อสูรชั้นยอด พลังงานพิเศษระหว่างสัตว์อสูรก็เกิดการตอบสนองต่อกัน
ที่ผิวกายของพวกมันปรากฏชั้นเกราะพลังงานหนาขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป การตอบสนองของพลังงานระหว่างสัตว์อสูรก็เกิดขึ้นบ่อยครั้งขึ้น เกราะก็หนาขึ้นเรื่อยๆ
แม้กระทั่งเหนือฝูงสัตว์อสูร ก็ค่อยๆ ก่อตัวเป็นคลื่นพลังงานบางเบา
การโจมตีใดๆ ที่ตกลงบนคลื่นพลังงานจะสูญเสียพลังไปบางส่วน
นี่คือรูปแบบเริ่มต้นของคลื่นสัตว์อสูร ยิ่งฝูงสัตว์อสูรมีขนาดใหญ่ อันตรายก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้น
เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้
ลู่หวงก็ไม่คิดจะค้นหาผู้นำของอีกฝ่ายอีกต่อไป
"ในเมื่อหาไม่เจอ ก็กวาดล้างทั้งหมดเลย!"
ดวงตาของลู่หวงเปล่งประกายเจิดจ้า เขาเร่งพลังคัมภีร์ดาบสายฟ้าฉางอย่างเต็มที่ ประกายสายฟ้าวาบวูบรอบตัว
จากนั้นเขาเปล่งเสียงต่ำ
"ดาบมา!"
ฉับ ฉับ ฉับ ฉับ ฉับ——
ดาบล้ำค่าระดับยอดเยี่ยมปรากฏขึ้นทีละเล่ม สุดท้ายมีถึงสามสิบเล่ม!
ด้วยพลังของลู่หวงในตอนนี้ เขาสามารถควบคุมดาบเหล็กระดับธรรมดาได้ 400 เล่มในเวลาเดียวกัน
ส่วนดาบล้ำค่าระดับยอดเยี่ยมซึ่งอยู่เหนือขึ้นไปอีกระดับ ต้องหารด้วยสิบ สามสิบเล่มนี้ไม่ใช่ขีดจำกัดของเขาในตอนนี้ แต่ก็เพียงพอสำหรับสถานการณ์ตรงหน้า
ฉึก ฉึก——
รอบๆ ดาบเหล่านี้ มีสายฟ้าพันอยู่ เมื่อลู่หวงเร่งพลังคัมภีร์ดาบสายฟ้าฉางเพื่อเพิ่มพลังให้กับดาบ สายฟ้าก็ยิ่งสว่างรุ่งโรจน์
สุดท้ายเมื่อดาบฟันออกไป คมดาบสายฟ้านับสายแหวกอากาศ ตกลงกลางฝูงสัตว์อสูร
นี่คือวิชาดาบขั้นสูงของมนุษย์ที่มาพร้อมกับคัมภีร์ดาบสายฟ้าฉางเล่มแรก—ดาบฟันสายฟ้าฉาง!
โครม โครม——
คมดาบสายฟ้านับสายฉีกคลื่นพลังงานเหนือฝูงสัตว์อสูร จากนั้นก็ถล่มลงมาท่ามกลางฝูงสัตว์อสูรอย่างรวดเร็ว ฉีกเกราะพลังงานบนตัวพวกมันในทันที
สัตว์อสูรขั้นที่หนึ่ง ระดับสมบูรณ์ หลายตัวไม่สามารถต้านได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว ถูกสับเป็นสองซีก บาดแผลไหม้เกรียม สายฟ้าเล็กๆ ยังกระโดดไปมาไม่หยุด
สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งคือรากฐานของคลื่นสัตว์อสูร เมื่อถูกสังหาร คลื่นพลังงานก็พังทลายลงทันที ภัยคุกคามจากคลื่นสัตว์อสูรลดลงอย่างมาก
ลู่หวงควบคุมดาบล้ำค่า ให้พวกมันแทรกซึมเข้าไปในฝูงสัตว์อสูรอย่างต่อเนื่อง เริ่มการสังหารอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้ชมด้านนอกต่างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
พวกเขาไม่มีทางคิดได้เลยว่า ลู่หวงจะสามารถแก้สถานการณ์ได้ง่ายดายขนาดนี้!
แต่ผู้มีอาชีพที่มีประสบการณ์ตอบสนองได้รวดเร็ว และเข้าใจสาเหตุในทันที
"คุณภาพของดาบบินเหล่านั้นล้วนเป็นระดับยอดเยี่ยม หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า... รวมแล้วมีดาบล้ำค่าระดับยอดเยี่ยมถึงสามสิบเล่ม พลังของลู่หวงคนนี้ ไม่ใช่แค่ขั้นที่สอง ระดับต้น แต่น่าจะถึงขั้นที่สอง ระดับกลางแล้ว!"
"ว้าว ขั้นที่สอง ระดับกลาง! ในเมืองฉางหลิ่งของเรา ตั้งแต่มีมา นักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังไม่มีใครมีระดับขนาดนี้เลยนะ!"
"ยอดมาก ยอดมาก นั่นหมายความว่า ลู่หวงมีโอกาสที่จะแข่งขันตำแหน่งยอดเยี่ยมระดับจังหวัดใช่ไหม?"
จังหวัดเยว่โจวมีเมืองฐานนับร้อย ทุกปีมีผู้เข้าสอบเกือบสิบล้านคน การจะแข่งขันตำแหน่งยอดเยี่ยมระดับจังหวัดนั้นยากเย็นแค่ไหน
แต่จากลู่หวง พวกเขากลับเห็นความหวัง!
ผู้ชมส่วนใหญ่ชอบที่จะเห็นคนแข็งแกร่งจากเมืองของตัวเอง ดังนั้นทุกคนจึงตื่นเต้นมาก
แต่สำหรับบางคน นี่เป็นการโจมตีเหมือนฝันร้าย
จางลี่ว่านมองดูดาบสามสิบเล่มที่ลอยวนรอบตัวลู่หวง ในทันใดนั้นเขารู้สึกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความหดหู่
"ลู่เหวี่ยนซาน แกหาทรัพยากรมากมายขนาดนี้ให้ลูกชายแกได้จากที่ไหนกัน? แกวางแผนมานานแค่ไหนแล้ว!"
"ทำไมแกไม่ตายไปซะทีล่ะ? ตายไปแล้วยังจะมาทำให้ข้ารำคาญอีก!"
จางลี่ว่านรับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก ดาบล้ำค่าระดับยอดเยี่ยมมากมายขนาดนี้ แค่ราคาก็ต้องนับร้อยล้านแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น จางลี่ว่านยังคาดเดาในใจว่า ลู่หวงต้องมีดาบวิญญาณระดับหายากที่ซ่อนเอาไว้อีกแน่ๆ!
สำหรับผู้มีอาชีพขั้นที่ห้า นี่ก็เป็นเงินจำนวนมหาศาล
จากเหตุการณ์นี้จะเห็นได้ว่าอาชีพนักควบคุมดาบนั้นต้องใช้เงินมากขนาดไหน
หากต้องการรักษาพลังการต่อสู้ ก็ต้องมีดาบแท้จริงที่มากพอและมีคุณภาพดีพอ
ถ้าไม่สามารถเหนือกว่าอาชีพอื่นในด้านนี้ ในสถานการณ์ที่เงื่อนไขอื่นๆ เท่ากัน นักควบคุมดาบก็มีแต่จะถูกเล่นงานอย่างหนัก
จางลี่ว่านซึ่งเป็นผู้มีฝีมือขั้นที่ห้ายังรู้สึกพ่ายแพ้ขนาดนี้ จางเหยาและหลิวซินเหยาที่ได้รับผลกระทบก็ยิ่งยากจะจินตนาการได้
ทั้งสองคนต่างมองด้วยสายตาเลื่อนลอย ในสมองมีแต่ความสับสนวุ่นวาย
หลิวซินเหยาพึมพำกับตัวเอง สภาพมีอาการคล้ายคนเสียสติ เหมือนสนมที่ถูกลืมในวังหลัง
"ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งขนาดนี้ เขาไม่ควรจะแข็งแกร่งขนาดนี้ เขามีสิทธิ์อะไรที่จะแข็งแกร่งขนาดนี้!"
"ลู่หวง นายนี่มันคนไร้ยางอาย ในเมื่อนายแข็งแกร่งขนาดนี้ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก!"
ในขณะที่เธอกำลังพูดพึมพำ ในสนามสอบก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันอีกครั้ง!
ทุกคนที่เห็นภาพนั้น หัวใจกระตุกเต้นอย่างรุนแรงอีกครั้ง!
(จบบท)