บทที่ 279.3 วิกฤตสิบปีผ่านพ้นไปแล้ว ขยายอาณาเขต เขาวิญญาณ 1314 ลูก! (ฟรี)

“ยังคงเป็นไปตามธรรมเนียมเดิม ไปเจรจากันก่อน”

“ซื้อได้ก็ซื้อ หากไม่ขาย...”

หลินฝานถูมือ

ก็คงต้องใช้มาตรการที่รุนแรงขึ้นแล้ว

ก็อย่ามาโทษว่าข้าไม่ 'มีคุณธรรม' ในโลกใบนี้ การมีศีลธรรมสูงส่งเกินไปมันยากที่จะอยู่รอด

......

ทุกอย่าง ราบรื่นกว่าที่หลินฝานคิดไว้มาก

เมื่อเขาส่งคนไปเจรจากับนิกายที่อยู่ใกล้เคียง...

นิกายเหล่านั้น แทบจะไม่ต้องคิด ก็ตกลงในทันที!

รอบๆ บริเวณ มีนิกายทั้งหมด 37 แห่ง ไม่มีข้อยกเว้น

ทำเอาหลินฝานงงไปเลย

ราบรื่นขนาดนี้เลยหรือ?

ระหว่างการเจรจา หลินฝานถามอย่างสงสัย: “เหตุใดพวกท่านจึงตอบตกลงอย่างรวดเร็วเช่นนี้? หรือว่า... มีความเสี่ยงอะไรแอบแฝงอยู่?”

เขากล่าวติดตลก: “พวกท่านอย่าได้หลอกข้านะ”

“ความเสี่ยงมีอยู่จริง”

ประมุขนิกายและประมุขตระกูลเหล่านี้ต่างก็หัวเราะ

“แต่ไม่ใช่ความเสี่ยงสำหรับนิกายหล่านเยว่”

“ใช่แล้วประมุขนิกายหลิน ท่านไม่ต้องกังวล สำหรับพวกเราแล้วมีความเสี่ยงอยู่จริง และใหญ่หลวงนัก แต่นิกายหล่านเยว่ของท่านไม่ต้องกังวล”

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?” ยายาไม่เข้าใจ

“นี่...”

“แค่ก เอาเถอะ คิดว่าท่านประมุขนิกายหลินคงใจกว้าง ไม่ถือสาคำพูดไร้สาระของพวกเรา เช่นนั้นข้าจะพูดแล้ว” คนหนึ่งหัวเราะแล้วกล่าว: “เป็นเช่นนี้”

“นิกายหล่านเยว่ต้องการพัฒนา ศัตรูในอดีตและศัตรูใหม่ที่เพิ่มขึ้นระหว่างการพัฒนา ก็จะค่อยๆ ปรากฏตัวออกมา และมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ”

“หลายปีก่อน...”

“ทุกคนต่างก็รู้แก่ใจดี”

“และตอนนี้นิกายหล่านเยว่มีศัตรูที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ดั่งคำกล่าวที่ว่า เซียนสู้กัน คนธรรมดารับเคราะห์”

“พวกเราเป็นเพียงขุมกำลังชั้นสาม หรือแม้กระทั่งอยู่ในระดับกลางล่างหรือท้ายสุดของขุมกำลังชั้นสามเท่านั้น เมื่อเทียบกันแล้ว จะต่างอะไรกับคนธรรมดา?”

“หากยังอยู่ที่นี่ เกรงว่าไม่ช้าก็เร็วคงต้องเดือดร้อน”

“ใช่แล้ว อันที่จริงพวกเราอยากจะย้ายไปนานแล้ว”

เมื่อเปิดประเด็นแล้ว ทุกคนก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก

ต่างก็เริ่มพูด บอกเล่าความคิดในใจของตน

“ในเมื่อตอนนี้ ทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้แล้ว จะมีอะไรให้ลังเลอีกเล่า?”

“ใช่แล้ว!”

“พวกเรา ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าต่อประมุขนิกายหลินและนิกายหล่านเยว่ ขอให้ก้าวหน้ายิ่งๆ ขึ้นไป แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน!”

“เป็นเช่นนี้นี่เอง”

หลินฝานเข้าใจในทันที

เฮ้อ พูดไปพูดมา ก็ยังคงกลัวว่าจะโดนลูกหลงจากนิกายหล่านเยว่

เขาไม่ได้โกรธอีกฝ่ายด้วยเรื่องนี้

พูดอีกอย่างก็คือ...

สมมติว่า 'ยุค' ใหม่ได้เริ่มขึ้น เหล่ายอดฝีมือมักจะต่อสู้กัน แล้วคนอ่อนแอที่อยู่รอบๆ จะไม่กลัวหรือ?

เกรงว่าจะต้องกลัวจนฉี่ราด!

การที่อยากจะย้ายออกไปก็เป็นเรื่องปกติ

“แล้วพวกท่านจะย้ายไปที่ใด?”

“เมืองเซียนหงหวู่เช่นกันหรือ?”

“ประมุขนิกายหลินกล่าวได้ถูกต้อง” พวกเขาหัวเราะแล้วตอบ: “เป็นเช่นนั้น”

“กึ่งเซียนหงหวู่มีคุณธรรมอย่างยิ่ง ยินดีให้ที่พักพิงแก่พวกเราซึ่งเป็นนิกายเล็กๆ ก่อตั้งพันธมิตรเซียนหงหวู่ให้พวกเราเข้าร่วม ทั้งยังจัดหาที่ตั้งนิกาย นโยบายต่างๆ และอื่นๆ อีกมากมาย”

“แน่นอนว่าประมุขนิกายหลินและพวกท่านคงไม่เห็นอยู่ในสายตา แต่สำหรับนิกายเล็กๆ อย่างพวกเราแล้ว ผลประโยชน์เหล่านี้กลับดึงดูดใจอย่างยิ่ง”

“ใช่แล้ว!”

“อีกทั้งยังได้ยินมาว่าปีนี้พันธมิตรเซียนหงหวู่ยังมีความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ จะช่วยพวกเรารับสมัครศิษย์อัจฉริยะ ช่วยให้นิกายของพวกเราแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด!”

“การที่พวกเราไปในตอนนี้ ก็ถือว่าเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน”

“ยังต้องขอบคุณประมุขนิกายหลินที่ทำให้สำเร็จด้วย”

“โอ้?”

หลินฝานโอ้เสียงหนึ่ง

แต่ในใจกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทวีปเซียนหวู่...

ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนดี และก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเจ้าแม่

กึ่งเซียนหงหวู่ผู้นี้ หรือว่าจะเป็นหนึ่งในนั้น?

แต่ถึงแม้จะเป็นคนดี การกระทำเช่นนี้ก็ดูจะดีเกินไปหน่อยแล้วมิใช่หรือ?

“หรือว่า มีแผนการอะไรแอบแฝง?”

“...”

“ช่างเถิด คิดไม่ออก ต่อไปก็ระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน”

เขารู้สึกว่าพันธมิตรเซียนหงหวู่มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ส่วนนิกายและตระกูลทั้ง 37 แห่งนี้ หลินฝานก็ไม่ได้ต่อรองราคาด้วยเหตุนี้

ตอนนี้นิกายหล่านเยว่ไม่ได้ขาดเงิน!

ของวิเศษที่ได้มาจากตระกูลอันใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมด

ยาเม็ดเขาไม่อยากจะพูดถึงเลยด้วยซ้ำ ยังมีหอโอสถที่กำลังค่อยๆ ฟื้นตัว ด้วยความสัมพันธ์ของตนกับหอโอสถ เฮอะ

ยิ่งไปกว่านั้น สายยอดเขาหั่วเต๋อก็เปรียบเสมือนเครื่องพิมพ์เงิน

ยังต้องบวกกับนิกายฮ่าวเยว่และอีกหลายนิกายที่กำลังทำงานอย่างหนักให้ตน ในไม่ช้าก็จะมีรายได้พิเศษเข้ามาอีก ไม่จำเป็นต้องลดทอนส่วนนี้

หากเรื่องนี้แพร่ออกไปคงถูกคนหัวเราะเยาะ

ซื้อใน 'ราคาตลาด' ถือว่าเหมาะสมที่สุด

......

นิกายและขุมกำลัง 37 แห่ง

รวมกันแล้วขายเขาวิญญาณให้นิกายหล่านเยว่ไปทั้งหมด 794 ลูก

รวมกับ 520 ลูกก่อนหน้านี้ เป็นทั้งหมด 1314 ลูก

เป็นตัวเลขที่บังเอิญมาก

“บังเอิญขนาดนี้เลยหรือ?” หลินฝานก็ประหลาดใจเล็กน้อย

ให้ตายสิ 5201314 งั้นหรือ?

คืนนั้น!

เขาวิญญาณทั้ง 1314 ลูกตกอยู่ในมือนิกายหล่านเยว่ทั้งหมด

เหลียนป๋อและคนอื่นๆ รีบนำคนไปวางค่ายกลทันที

ศิษย์ชั้นในและศิษย์สายนอกของนิกายหล่านเยว่จำนวนมากก็เริ่มยุ่งกับการปรับปรุงเขาวิญญาณลูกใหม่

พยายามทำให้รูปแบบเป็นหนึ่งเดียวกัน และในขณะเดียวกัน ก็ต้องเพิ่มความเข้มข้นของปราณวิญญาณแรกเริ่มให้ทันกับ 'ก้าว' ของเขาวิญญาณเหล่านี้ของนิกายหล่านเยว่ที่มีอยู่ก่อนแล้ว

หลินฝานออกคำสั่งเด็ดขาด

ต้องทำให้ทุกคนได้เห็นนิกายหล่านเยว่โฉมใหม่ในวันเปิดประตูเขารับศิษย์ในอีกสองวันข้างหน้า!

(จบตอน)