ตอนที่ 330 เลส: ฉันเลือกผู้เข้าแข่งขันในศึกประลองเวทแล้ว

“ฉันคิดว่ารัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์คนต่อไปต้องเป็นคนเฉียบแหลมแน่ ๆ” คุณเฮนรี่พูดอย่างมั่นใจ

ดาฟนี่ยกมือปิดปากหาว เธอไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยว่าใครจะเป็นรัฐมนตรีอะไรนั่น

“คุณพ่อ มาได้ยังไงคะ?” อัสโทเรียเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ พอเห็นพ่อของเธอนั่งอยู่ข้างพี่สาวก็ตาโตด้วยความตกใจ “พี่ทำอะไรอีกเนี่ย ถึงให้คุณพ่อมาด้วยตัวเอง?”

“วันนี้พ่อมาทำธุระในโรงเรียน พอดีถึงเวลามื้อเที่ยงก็เลยแวะมากินข้าวด้วยนิดหน่อย” คุณเฮนรี่รีบอธิบายเหตุผลให้ลูกสาวฟัง

“ดีเลย คุณพ่อเก่งที่สุด!” อัสโทเรียยิ้มกว้าง พอรู้ว่าโรงเรียนจะไม่มีผู้คุมวิญญาณอยู่อีกต่อไป เธอก็ยิ่งดีใจ “ตอนพวกมันมาค้นรถไฟฮอกวอตส์เอ็กซ์เพรสน่ะ หนูเกลียดมันสุด ๆ ไปเลย”

ได้ยินลูกสาวชมต่อหน้าคนอื่น คุณเฮนรี่ก็ยิ้มไม่หุบ

“การค้นรถไฟนั่นแหละ เป็นเหมือนภาพซ้อมก่อนเรื่องที่เกิดเมื่อวาน” เลสพูดพลางคิดย้อนกลับไป ตอนนั้นเขาก็พอจะเห็นสัญญาณของปัญหาแล้ว

กระทรวงเวทมนตร์ไม่ส่งเจ้าหน้าที่มาพร้อมผู้คุมวิญญาณเลย ทำให้เห็นชัดว่าพวกเขาละเลยหน้าที่อย่างสิ้นเชิง ที่เหตุการณ์ไม่บานปลายก็เพราะเขากับเฮลก้าออกมือทันเวลา

“ตอนนั้นผู้คุมวิญญาณยังทำตามคำสั่งของกระทรวง แต่เมื่อวานพวกมันควบคุมตัวเองไม่ได้เลย” คุณเฮนรี่พูดอย่างหนักใจ

“ผมนึกว่าบทเรียนวันนั้นจะทำให้มันสงบลงได้เสียอีก เสียดายที่อารมณ์ของมันไม่เหมือนมนุษย์”

“บทเรียนอะไร?” คุณเฮนรี่ถามกลับทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เหมือนเพิ่งรู้ว่ามีเรื่องที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

เลสกระพริบตา เขาไม่รู้จริง ๆ หรือว่าผู้คุมวิญญาณที่ไปค้นรถไฟวันนั้นถูกเขากับเฮลก้าเก็บเรียบแล้ว?

เมื่อเลสเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง คุณเฮนรี่ถึงกับอ้าปากค้าง “มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? หมายความว่ามันปะทะกันไปแล้วตั้งแต่ตอนนั้นสินะ”

“ดูเหมือนพวกผู้คุมวิญญาณจะไม่รายงานเรื่องนี้ให้กระทรวงรู้เลย แปลว่ากระทรวงไม่มีอำนาจควบคุมพวกมันมาตั้งแต่ต้น การใช้มันก็เป็นการตัดสินใจผิดพลาดแต่แรก” เลสพูดเรียบ ๆ ราวกับแค่กล่าวข้อเท็จจริง

“เจ้าไวต์นั่น... น่าสนใจดีนะ” หลังจากจบเรื่องผู้คุมวิญญาณ คุณเฮนรี่ก็พูดถึงสมิธ ไวต์ต่อ

“เธอเก่งจริง ๆ” เลสมองเขาแวบหนึ่ง หวังว่าเขาจะไม่พูดแบบนี้ต่อหน้าเฮลก้า เพราะผู้หญิงคนนั้นหึงง่ายเหลือเกิน

“กระทรวงมีแผนจะซื้อหุ่นของเธอไปใช้เป็นผู้คุมในอัซคาบัน หลายคนก็อยากซื้อมาวางไว้ที่บ้านเหมือนกัน”

“งั้นเธอคงรวยเละ แล้วคุณก็น่าจะซื้อมาสักสองสามตัว วางไว้ที่บ้านก็คุ้มแน่”

คุณเฮนรี่พยักหน้า เมื่อเลสพูด เขาก็ไม่คิดจะปฏิเสธ

เลสคิดจะเตือนว่าแค่ซื้อรุ่นราคาถูกก็พอ แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรเพิ่ม ส่วนเรื่องตัวตนจริงของสมิธ ไวต์ เขาก็ไม่ได้เปิดเผย เพราะถ้าไม่มีคำอนุญาตจากเฮลก้า เขาจะไม่พูดแน่นอน

“ช่วงนี้กระทรวงกำลังจะปั่นป่วน หวังว่าจะไม่กระทบงานใหญ่ที่กำลังจะมาถึง” คุณเฮนรี่พูดเสียงเบา

“งานใหญ่?” เลสเริ่มสนใจ

“อย่างแรกคือการแข่งขันควิดดิชชิงแชมป์โลกในช่วงปิดเทอม ตามกำหนดปีนี้จะเป็นเจ้าภาพโดยกระทรวงอังกฤษ แผนงานเสร็จหมดแล้ว อีกไม่นานก็จะเริ่มสร้างสนาม เป็นงานใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา”

ดาฟนีกับอัสโทเรียหูผึ่งทันที แต่เลสกลับหมดความสนใจ เขาไม่คิดว่าควิดดิชจะสนุกไปกว่ากินไอศกรีมสักถ้วย

“เลส ปิดเทอมอยากไปดูควิดดิชกับบ้านเรามั้ย? คุณพ่อคงหาตั๋วที่นั่งดีที่สุดได้แน่” ดาฟนีวางน่องไก่ลง แล้วถามอย่างคาดหวัง

คุณเฮนรี่พอใจมาก ยกย่องลูกสาวในใจทันทีที่เธอพูดออกมาแทนเขา

“งานนี้คึกคักแน่นอน พ่อมดทั่วโลกจะมารวมตัวกัน”

คำพูดนั้นทำให้เลสเปลี่ยนใจ เขาอยากใช้โอกาสนี้พบพ่อมดจากต่างประเทศบ้าง

คุณเฮนรี่ดีใจจนแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ รีบรับปากทันทีว่าจะจัดหาตั๋วที่ดีที่สุดมาให้แน่นอน

“แล้วเรื่องต่อไปล่ะ?”

“ใช่ค่ะ คุณพ่อ เรื่องลับอีกเรื่องคืออะไร? งานควิดดิชนี่ทุกคนก็รู้กันอยู่แล้วนะ”

“ก่อนอื่นต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่บอกใคร” คุณเฮนรี่มองลูกสาวสองคนด้วยสายตาไม่ไว้ใจนัก

สองสาวรีบพยักหน้า สาบานว่าจะไม่พูดกับใคร ส่วนเลสก็ใช้เวทป้องกันเสียงไว้ รอบข้างได้ยินเพียงเสียงฮึมฮัมกลบเสียงพูด

“การแข่งขันไตรภาคีที่หยุดไปหลายร้อยปีกำลังจะกลับมาจัดอีกครั้ง” คุณเฮนรี่พูดเสียงเบาอย่างลึกลับ

แต่สามคนที่ฟังกลับไม่มีใครตกใจเลยแม้แต่น้อย ทำให้เขารู้สึกเหมือนพูดใส่กำแพง เพราะไม่มีใครรู้จักงานนี้มาก่อน

เลสฟังไปก็ตาเริ่มเป็นประกาย การส่ง “ผู้กล้า” ไปแข่งกับอีกสองโรงเรียนฟังดูน่าสนใจไม่น้อย เขาคิดว่าถึงเวลาที่ดาฟนีกับอัสโทเรียจะได้ออกไปเผชิญโลกภายนอกแล้ว

เขาตัดสินใจทันที ว่าผู้กล้าตัวแทนฮอกวอตส์จะเลือกจากสองคนนี้เท่านั้น

ส่วนทายาทของเฮลก้าและโรวีน่า... เลสมองว่าฝึกได้ไม่นานเกินไป คนหนึ่งเพิ่งเรียนปีแรก อีกคนยังเลือกไม่เสร็จ จะไปเทียบได้อย่างไร หน้าที่สร้างชื่อให้โรงเรียนต้องเป็นของศิษย์เขาแน่นอน

ดาฟนีกับอัสโทเรียพอได้ยินก็ยิ่งตื่นเต้น อยากเริ่มฝึกทันที

แต่พอคุณเฮนรี่พูดต่อว่า “ได้ยินมาว่าผู้กล้าต้องอายุไม่ต่ำกว่าสิบเจ็ดปีถึงจะเข้าร่วมได้” ทั้งสามก็ทำหน้าบึ้งพร้อมกัน

(จบบท)