บทที่ 190 ริดเดิ้ล : ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไงถึงจะแพ้ได้

“ท่านราชาแห่งงู ในที่สุดท่านก็ตอบรับการเรียกของผมแล้ว!”

หลังจากล้มเหลวมาแล้วครั้งหนึ่ง ริดเดิ้ลก็เริ่มวางตัวใหม่ จากเดิมที่เขาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้านายของงูยักษ์ เรียกใช้มันตามใจ แต่พอถูกเมินไปครั้งหนึ่ง เขาก็เริ่มรู้จักวางท่าทีให้เคารพมากขึ้น

“หิว!!!”

งูยักษ์ไม่ค่อยอยากสนใจริดเดิ้ลนัก แต่คำสั่งของเลสก์มันไม่อาจฝืนได้ เลยพูดความจริงที่คิดในใจออกมาตรงๆ

ริดเดิ้ลก็เหมือนได้เปิดหูเปิดตา ที่แท้ก่อนหน้านี้เขาบังคับมันไม่ได้ ก็เพราะเขาไม่ได้ให้ผลประโยชน์ตอบแทนมันมากพอนี่เอง!

เมื่อคิดได้ ทุกอย่างก็ดูสมเหตุสมผลไปหมด

“ผมยินดีถวายเครื่องสังเวย โปรดอภัยต่อความหยาบคายของผมเถอะ”

ริดเดิ้ลเริ่มพูดหว่านล้อมทันที

จะว่าไป คำหว่านล้อมนี้ก็หอมหวานใช้ได้ งูยักษ์ได้ยินว่าจะมีของกินถวาย แม้ไม่มีคำสั่งของเลสก์ มันก็ยินดีจะคุยกับเด็กน้อยคนนี้สักหน่อย

มันจึงรีบตอบรับข้อเสนอของริดเดิ้ล บอกว่าจะคุยกันต่อในห้องแห่งความลับ

ริดเดิ้ลก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ แต่พอถึงเรื่องว่าจะสังเวยใคร เขาก็ยังลังเลเล็กน้อย เพราะยังกอบโกยพลังจากจินนี่ไม่หมด จะปล่อยให้งูยักษ์กลืนไปดื้อๆ มันก็ดูเสียของไปหน่อย แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการเอาใจงูยักษ์ ส่วนจินนี่แบบนี้หาใหม่เมื่อไรก็ได้

เขาจึงควบคุมให้จินนี่เดินไปยังห้องน้ำหญิงชั้นหนึ่งทันที

ขณะริดเดิ้ลกำลังคุยกับงูยักษ์ เลสก์ก็จับตำแหน่งของเขาได้ เห็นว่ากำลังมุ่งหน้าไปห้องน้ำหญิง เขาก็พลันนึกขึ้นได้ถึงเรื่องเล็กๆ เรื่องหนึ่ง…

ริดเดิ้ลเดินเข้ามาในห้องน้ำหญิงชั้นหนึ่งของปราสาท

เมื่อหลายสิบปีก่อน เขาเคยเปิดประตูห้องแห่งความลับที่นี่ แล้วพลาดฆ่าเด็กผู้หญิงโง่ๆ ไปหนึ่งคน โชคดีที่เขาฉลาดพอป้ายความผิดไปให้คนอื่น ทั้งยังทำให้เหล่าอาจารย์ (ยกเว้นดัมเบิลดอร์) เชื่อเขาได้

แต่ก็นั่นแหละ…มีแต่ดัมเบิลดอร์คนนั้น ที่ไม่ยอมเชื่อเขา!

ทำไม? ทำไมกัน?!

แม้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ริดเดิ้ลก็ยังขุ่นข้องใจอยู่ดี คนหนึ่งฉลาดปราดเปรื่อง กำพร้าแต่เปี่ยมด้วยความกล้า เป็นหัวหน้านักเรียนผู้สมบูรณ์แบบ ส่วนอีกคนโง่เง่า ซุ่มซ่าม ก่อเรื่องไม่หยุด เลี้ยงสัตว์อันตรายสารพัด ทำไมดัมเบิลดอร์ถึงเลือกเชื่อฝ่ายหลัง?

ก็จริงอยู่ ที่จะบอกว่าแฮกริดคือตัวตายตัวแทนสลิธีรินมันดูฝืนไปหน่อย แต่ก็นับว่าเป็นคำอธิบายที่ดูสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว!

เพราะเหตุการณ์นั้นทำให้ดัมเบิลดอร์คอยจับตาดูเขาใกล้ชิด ริดเดิ้ลจึงจำใจยุติแผนเปิดห้องแห่งความลับ หันมาทำตัวเป็นนักเรียนตัวอย่างเพื่อหลอกล่อดัมเบิลดอร์แทน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า ในสองปีต่อมา เขาได้สร้างสมุดบันทึกให้กลายเป็นฮอร์ครักซ์ เก็บบันทึกของตัวเองในวัยสิบหกไว้ เผื่อว่าวันใดวันหนึ่ง จะสามารถชี้นำให้ใครบางคนเดินตามรอยเขาแล้วสานต่อภารกิจที่ยังไม่เสร็จ

ริดเดิ้ลสลัดความคิดถ่วงเหล่านั้นออกไป แล้วเปล่งถ้อยคำภาษางูเพื่อเปิดทางเข้าสู่ห้องแห่งความลับ

“เปิดออก!”

แต่ในห้องน้ำยังคงเงียบสงัด ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ริดเดิ้ลขมวดคิ้ว พูดคำสั่งซ้ำอีกครั้ง

แต่ก็ยังคงไร้ปฏิกิริยาใดๆ

ในดวงตาของริดเดิ้ลฉายแววสับสน ทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไป?

ด้านนอก งูยักษ์ที่ติดตามมาได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นก็พลันนึกขึ้นได้ ว่าเจ้านายมันเคยปิดผนึกทางเข้าเดิมไว้ ถึงแม้มันจะยังเข้าออกได้ แต่คนธรรมดาไม่อาจผ่านได้อีกแล้ว

มันลืมบอกเจ้าหนูคนนั้นไปเสียสนิท

แน่นอนว่ามันไม่ผิด เพราะเรื่องนี้แทบไม่เกี่ยวอะไรกับมันเลย

งูยักษ์จึงนึกถึงทางเข้าอื่นๆ ที่เจ้านายเคยทิ้งไว้ แล้วส่งตำแหน่งให้ริดเดิ้ล

ริดเดิ้ลถึงกับงงเงิบ

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”

งูยักษ์ไม่สนใจคำถาม แค่เลื้อยกลับเข้าไปในห้องแห่งความลับ บอกให้ริดเดิ้ลรีบตามมา มันจะรออยู่ข้างใน

ตอนนี้ริดเดิ้ลก็จนปัญญา ได้แต่หันหลังเตรียมไปยังทางเข้าที่งูบอกไว้

แต่ทันทีที่ก้าวออกจากห้องน้ำ ริดเดิ้ลก็เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินมาทางเขา!

เขาจำได้ทันที นั่นคือเลสก์ คนที่เคยทำแผนเขาพังไปก่อนหน้านี้!

เยี่ยมจริง!

ริดเดิ้ลถึงกับดีใจ นี่มันของขวัญสองชั้นเลยนี่นา ทั้งได้เหยื่อไปบูชา ทั้งเป็นคนที่เคยขัดขวางเขามาก่อน

คิดได้ดังนั้น เขาก็ชักไม้กายสิทธิ์ของจินนี่ออกมา แล้วร่ายคาถาปลดอาวุธใส่เลสก์

ผลลัพธ์ก็เป็นไปตามคาด ไม้กายสิทธิ์ของเลสก์หมุนกลางอากาศแล้วลอยไปไกล

เมื่อเห็นว่าได้ผล ริดเดิ้ลก็หัวเราะอย่างถูมิใจ

“แล้วนายคิดว่าจะทำอะไรได้อีกล่ะ?” เลสก์กลับไม่แสดงอาการตื่นตระหนก เขายืนสงบอยู่ตรงนั้น มองริดเดิ้ลราวกับกำลังมองเด็กเล่นซน

สายตาแบบนั้นทำให้ริดเดิ้ลไม่สบอารมณ์ แต่พอนึกได้ว่าตอนนี้เขากำลังใช้ร่างของจินนี่คุยกับอีกฝ่าย ก็คลายใจลง เด็กหญิงวัยนี้มักหลอกล่อผู้ใหญ่ได้ง่ายอยู่แล้ว

แต่เขา ริดเดิ้ล ลินเดอร์ จะสอนบทเรียนให้! “อย่าเชื่อใครง่ายๆ” นี่คือบทเรียนแรกที่รุ่นพี่จะมอบให้รุ่นน้อง และค่าเล่าเรียนก็คือชีวิตของเจ้า!

แม้จะปลดอาวุธได้แล้ว แต่ริดเดิ้ลก็ไม่ประมาท เขาเสกเชือกมัดแขนเลสก์ไว้ด้วย

“อยากรู้ฉันจะทำอะไร? งั้นก็ตามมาสิ” เขาใช้ไม้กายสิทธิ์จี้บังคับให้เลสก์เดินตาม

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ ตลอดทางเลสก์กลับให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่ขัดขืน ไม่ถามอะไรสักคำ

“นี่เขากำลังเสแสร้งทำใจเย็น หรือคิดว่าเล่นสนุกกับเด็กอยู่กันแน่?” ริดเดิ้ลแอบงงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใส่ใจ

ในความคิดของเขา ตอนนี้เลสก์เสียทั้งไม้กายสิทธิ์ แถมถูกมัดมืออีก เขาเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพลาดจนแพ้ได้ยังไง! ขอแค่รักษาระยะ ไม่ให้เลสก์เข้าถึงตัวได้ ก็ไม่มีทางพ่ายแพ้

ว่าดังนั้น ริดเดิ้ลที่ควบคุมร่างจินนี่ก็นำเลสก์ไปตามทางที่งูบอกไว้

แม้วิธีเข้าจะเปลี่ยนไป แต่ริดเดิ้ลก็ต้องยอมรับว่า ทางใหม่นี้ดูสมเกียรติกว่าของเดิมหลายเท่า

เมื่อกลับเข้าสู่ห้องแห่งความลับอีกครั้ง หัวใจของริดเดิ้ลก็พลันเต้นแรง เขารู้สึกว่าความฝันของเขาและสลิธีรินกำลังจะเป็นจริง!

ความตื่นเต้นนี้ทำให้เขามองข้ามรายละเอียดเล็กๆ ในห้อง เช่นว่าแสงสว่างในห้องดีขึ้นกว่าก่อนมาก หรือว่าความสะอาดภายในก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด…

ส่วนเลสก์ที่ตามเข้ามายังคงไม่แสดงสีหน้าใดๆ ในสายตาริดเดิ้ล เขาคิดว่าเด็กคนนี้คงตกตะลึงไปแล้วกับความยิ่งใหญ่ของห้องแห่งความลับ

จบบท