บทที่ 510 - ประลองฝีมือ
บทที่ 510 - ประลองฝีมือ
บทที่ 510 - ประลองฝีมือ
ครู่ต่อมา เจ้าของร้านก็ลงมาจากห้องส่วนตัวด้านบน เดินมาหาผู้ชายคนนั้น แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด
"ต้องขอโทษด้วยนะ เมื่อกี้ที่ทำกับเมียกับลูกของแกแบบนั้น"
"คุณจ้าว ที่ผมยังยืนรออยู่ตรงนี้ ก็เพื่อที่จะมาขอโทษคุณต่างหาก วันนี้เป็นเพราะพวกเราเองที่มาสร้างความเดือดร้อนให้กับร้านของคุณ!"
ผู้ชายคนนั้นรีบส่ายหัว กล่าวขอโทษขอโพยเจ้าของร้านเป็นการใหญ่
"เอาล่ะ งั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรกันอีกแล้ว หวังว่าเรื่องนี้ จะไม่กระทบกับความสัมพันธ์ของพวกเราก็แล้วกัน!"
เจ้าของร้านพยักหน้า พลางตบไหล่ของผู้ชายคนนั้นเบาๆ
"วางใจได้เลยคุณจ้าว เรื่องนี้ผมยังแยกแยะได้อยู่ งั้น ผมขอตัวก่อนนะ พอดียังมีธุระต้องไปจัดการต่อ!"
"อืม งั้นไว้พวกเราค่อยมาเจอกันวันหลัง!"
พูดจบ ทั้งสองคนก็กล่าวลากัน ผู้ชายคนนั้นรีบเดินออกจากร้านหม้อไฟไปอย่างรวดเร็ว สองแม่ลูกที่อยู่ในสภาพทุลักทุเลยังคงยืนรอเขาอยู่ข้างนอก!
"ป๊ะป๋า ผม"
เด็กผู้ชายคนนั้นมองพ่อของตัวเอง กำลังจะอ้าปากพูด แต่ก็โดนผู้เป็นพ่อตวาดขัดขึ้นมาซะก่อน!
"หุบปาก! นี่มันที่สาธารณะ พอกลับถึงบ้านเมื่อไหร่ พ่อจะอัดแกอีก!"
พูดจบ ผู้ชายคนนั้นก็พาสองแม่ลูกเรียกแท็กซี่ ไม่เหลืออารมณ์ที่จะกินข้าวอะไรอีกต่อไปแล้ว!
เด็กผู้ชายคนนั้นนั่งตัวสั่นอยู่ในรถ ทั่วทั้งตัวยังคงเจ็บระบม เพราะเมื่อกี้ก็เพิ่งจะโดนจัดหนักไปชุดใหญ่!
พอมานึกขึ้นได้ว่าพอกลับถึงบ้านแล้วยังต้องโดนอัดอีกรอบ สีหน้าของเขาก็ยิ่งซีดเผือด ความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้งไหลทะลักออกมาพร้อมกับน้ำตาที่หยดแหมะๆ
ในขณะเดียวกัน ภายในห้องส่วนตัวของร้านหม้อไฟ หม้อไฟที่หลงซือและเด็กๆ รอคอยกันมานาน ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ยกมาเสิร์ฟ!
ข้างๆ ยังมีเครื่องเคียงสดใหม่และเครื่องดื่มอีกมากมาย ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เป็นเจ้าของร้านที่เป็นคนยกขึ้นมาเสิร์ฟให้ด้วยตัวเอง!
"เฮ้อ ในที่สุดก็ได้กินข้าวดีๆ สักที!"
หลงซือลูบท้องตัวเอง เมื่อกี้ยังไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้ท้องก็เริ่มจะร้องจ๊อกๆ ขึ้นมาแล้ว!
"คิกๆ วันนี้พี่หลงซือเท่สุดๆ ไปเลย! เหมือนซูเปอร์ฮีโร่หญิงที่คอยปราบปรามคนชั่วเลย!"
"พี่คือไอดอลของหนู! ต่อไปนี้หนูจะต้องเอาอย่างพี่ให้ได้!"
"หวังว่าคุณป้ากับน้องผู้ชายคนนั้น ต่อไปจะปรับปรุงตัวได้บ้างนะคะ วันนี้พวกเขาทำเกินไปจริงๆ!"
ในตอนนี้ เด็กๆ ทั้งห้าต่างก็ยิ่งนับถือในตัวหลงซือมากขึ้นไปอีก แต่ก็ยังอดที่จะหวังลึกๆ ไม่ได้ว่า สองแม่ลูกคู่นั้นจะสามารถปรับปรุงนิสัยของตัวเองได้บ้าง!
"พวกเธอนี่นะ เรื่องนี้มันก็จบไปแล้ว พวกเราตั้งใจกินข้าวกันดีกว่า!"
หลงซือยิ้มพลางโบกมือ ตักผ้าขี้ริ้วที่แดงก่ำหอมฉุยสองสามชิ้นใส่ลงในถ้วยของเด็กๆ!
"เมื่อกี้พวกเธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่ากินเผ็ดเก่งกันน่ะ? ลองชิมดูสิว่า จะทนความเผ็ดชาของซุปนี้ไหวหรือเปล่า!"
"คิกๆๆ พวกเราทนไหวอยู่แล้ว!"
เด็กๆ พยักหน้ารับอย่างมั่นอกมั่นใจ คีบอาหารเข้าปากทันที!
"ไม่เห็นจะเผ็ดเลย อร่อยจะตาย!"
"พี่หลงซือก็รีบชิมสิคะ อร่อยจริงๆ นะ!"
"อื้ม ตอนเพิ่งเข้าปากมันก็ไม่เผ็ดหรอก แต่ว่า เหมือนมันจะมาเผ็ดทีหลังแฮะ"
เด็กๆ พอเพิ่งกินเข้าไปก็ยังรู้สึกเฉยๆ แต่พอผ่านไปสักพัก ใบหน้าเล็กๆ ก็เริ่มจะแดงก่ำขึ้นมา!
แต่ก็ยังโชคดี ที่มันยังอยู่ในระดับที่พอทนไหว โดยรวมแล้วก็ยังถือว่าไม่เลว!
"ฮ่าๆ ดูท่าทางพวกเธอสิ หน้าแดงยังกับตูดลิงเลย!"
หลงซือเห็นดังนั้นก็หัวเราะลั่น เด็กๆ ทั้งห้ากลับไม่ยอมแพ้ คีบอาหารใส่ถ้วยของหลงซือกลับบ้าง!
" พี่หลงซือห้ามหัวเราะเยาะพวกเรานะ! กินเผ็ดมันก็ต้องหน้าแดงเป็นธรรมดาอยู่แล้วนี่"
"งั้นพี่ก็ลองชิมดูบ้างสิ ไม่แน่ว่าอาจจะกินเผ็ดสู้พวกเราไม่ได้ก็ได้นะ!"
"ใช่ๆ! พี่หลงซือยังไม่ได้ลองชิมเลยนี่นา!"
เมื่อมองดูเจ้าตัวเล็กที่ทำปากจู๋แก้มป่อง หลงซือก็รู้สึกว่ามันน่ารักดี เธอยิ้มกว้างพยักหน้า
"ก็ได้ๆ พี่กินก็ได้ พอใจหรือยัง!"
พูดจบ เธอก็คีบเนื้อแกะม้วนชิ้นหนึ่งเข้าปาก สีหน้ายังคงดูสบายๆ!
"เห็นไหม! ไม่เห็นจะเผ็ดเลย! แค่นี้มันจิ๊บๆ!"
"พี่หลงซือคะ พ พี่หน้าแดงแล้วค่ะ!"
เย่ซีเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เริ่มจะแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ ของหลงซือ ก็กระซิบเตือนขึ้นมาเบาๆ!
"พรวด!"
หลงซือได้ยินดังนั้นก็ถึงกับหลุดขำออกมา ต้องยอมรับเลยว่าซุปนี้มันก็เผ็ดเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน อย่างที่เจ้าตัวเล็กพวกนั้นว่าจริงๆ ด้วย มันมาเผ็ดทีหลังนี่เอง!
"โอเค พี่ยอมรับก็ได้ ว่ามันก็แอบเผ็ดอยู่เหมือนกัน!"
หลงซือไอออกมาเล็กน้อย พยายามจะรักษามาดเอาไว้ พลางรีบคว้าแก้วน้ำส้มที่อยู่ข้างๆ มาดื่มดับเผ็ด!
"คิกๆ! แต่ก็ยังอร่อยอยู่ดี! พี่หลงซือคะ พวกเราเอาปลาไหลใส่ลงไปในหม้อด้วยเถอะค่ะ อันนี้อร่อยที่สุดเลย!"
เด็กๆ ทั้งห้าเมื่ออยู่ต่อหน้าอาหารเลิศรสมากมายขนาดนี้ ก็ไม่ได้คิดที่จะมาแข่งกันกินเผ็ดอะไรอีกต่อไปแล้ว ขอแค่เป็นของที่อยากกิน ก็พากันจับใส่ลงไปในหม้อทองเหลืองที่กำลังเดือดปุดๆ
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง หลงซือและเด็กๆ ทั้งห้าก็กินกันจนอิ่มหนำสำราญ เก็บข้าวของ ก่อนจะเดินออกจากร้านหม้อไฟ!
จากนั้น เด็กๆ ก็โทรหาถังหาว ไม่นานถังหาวก็ขับรถมาถึงที่หน้าร้านหม้อไฟ รับพวกเธอขึ้นรถกลับบ้าน!
พอกลับถึงบ้าน หลงซือก็ยังรู้สึกว่าท้องมันแน่นๆ อยู่เลย วันนี้พูดได้เลยว่า เป็นมื้อที่ตามใจปากสุดๆ!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุปทานไปเองหรือเปล่า ตอนนี้เธอมองเจ้าตัวเล็กทั้งห้า ก็ยังรู้สึกว่าพวกเธอดูอ้วนกลมขึ้นมาไม่น้อย!
"จิ้งจิ้ง ในบ้านพักนี่มีที่ให้ออกกำลังกายบ้างไหม? พวกเราไปออกกำลังกายกันหน่อยเถอะ!"
ทันใดนั้น หลงซือก็หันไปถามเย่จิ้งว่าที่นี่มีสนามกีฬาหรืออะไรทำนองนั้นบ้างไหม เจ้าตัวเล็กทั้งห้าพอได้ยินดังนั้นก็พากันตื่นเต้นขึ้นมาทันที!
"มีค่ะพี่หลงซือ! อยู่ด้านหลังนี่เอง ป๊ะป๋ายังเตรียมยิมไว้ให้ด้วยนะคะ!"
"พี่อยากจะออกกำลังกายเหรอคะ? งั้นพวกเราก็ไปด้วยกันเลยสิ!"
"คิกๆ! วันนี้กินไปเยอะเลย พวกเราก็ต้องไปออกกำลังกาย ย่อยอาหารสักหน่อยเหมือนกัน!"
จากนั้น เด็กๆ ทั้งห้าก็พาหลงซือเดินมายังยิม ข้างในเต็มไปด้วยเครื่องออกกำลังกายละลานตา แถมยังมีพื้นที่สำหรับออกกำลังกายที่กว้างขวาง ดึงดูดความสนใจของหลงซือได้ในทันที!
"ว้าว! ฉันรักที่นี่จัง! สุดยอดไปเลย!"
หลงซือที่เปลี่ยนไปอยู่ในชุดออกกำลังกายเรียบร้อยแล้ว ก็วอร์มอัพร่างกายง่ายๆ ก่อนจะไปเล่นเครื่องออกกำลังกายที่เน้นการสร้างกล้ามเนื้อ ส่วนเด็กๆ ก็พากันไปเดินช้าๆ บนลู่วิ่ง!
ผ่านไปสักพัก เย่เซวียนที่ไม่เห็นหลงซือและเด็กๆ อยู่ในวิลล่า ก็เดินมาดูที่ยิม
พอเห็นว่าพวกเธอกำลังออกกำลังกายกันอย่างขะมักเขม้น เย่เซวียนก็ยิ้มออกมา เดินเข้าไปหาหลงซือ
"อาจารย์ มาแล้วเหรอคะ!"
ในตอนนี้ หลงซือกำลังยืดเส้นยืดสายอยู่บนเสื่อโยคะ พอเห็นเย่เซวียนเดินเข้ามา เธอก็โบกมือทักทายยิ้มๆ
"อืม เธอก็ดูแลเจ้าตัวเล็กพวกนี้ได้ดีเหมือนกันนะ ก็ต้องพาพวกเธอมาออกกำลังกายบ่อยๆ แบบนี้แหละ!"
เย่เซวียนพูดยิ้มๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโหมดจริงจังแล้วถามขึ้น
"จริงสิหลงซือ ช่วงเวลาที่ผ่านมา ฝีมือของเธอคงไม่ตกไปใช่ไหม?"
"คิกๆ แน่นอนอยู่แล้วค่ะอาจารย์ ไม่งั้น พวกเรามาลองกันหน่อยไหมล่ะคะ?"
พูดจบ หลงซือก็ลุกขึ้นยืนจากเสื่อโยคะ มองเย่เซวียนด้วยสายตาที่ตื่นเต้น!
"ได้สิ! งั้นพวกเราออกไปลองกันข้างนอกเถอะ!"
เย่เซวียนเองก็อยากจะยืดเส้นยืดสายอยู่เหมือนกัน หลักๆ ก็คืออยากจะทดสอบดูว่า ระดับฝีมือของหลงซือในตอนนี้ อยู่ในระดับไหนแล้ว!
พูดจบ ทั้งสองคนก็กำลังจะเดินออกไปข้างนอก พอดีกับที่หวังซินเหยาเดินเข้ามา!