บทที่ 27: หอมจริงๆ

บทที่ 27: หอมจริงๆ

"โครก คราก..."

เมื่อเห็นเด็ก 'เลว' กำลังกินไก่ย่างอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับคนนิสัยเสียต่อหน้าเธอ ท้องของชิโนบุเองก็มักจะส่งเสียงดังผิดปกติเสมอ

และทุกครั้งที่มีเสียงในท้อง อสูรจะหันมาจ้องมองเธอด้วยสีหน้าทึ่ง

ความรู้สึกนี้

ข้ากำลังถูกอสูรดูถูก

มันน่าอายจริงๆ

เมื่อเธอโตขึ้นแล้ว ชิโนบุไม่เคยอยู่ในสถานการณ์ที่น่าขายหน้าขนาดนี้มาก่อน

ในขณะเดียวกันอสูรตัวนี้ก็น่าหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ

เพราะพวกเขายังคงกินไก่ย่างและกินต่อไปเรื่อยๆต่อหน้าเธอ พวกเขาทำตัวเหมือนไม่มีอะไรตกถึงท้องมาชาติเศษแล้ว

และนอกจากนี้ยังมี

อสูรกินไก่ย่างได้ยังไง

เจ้าไม่กินเนื้อมนุษย์และดื่มเลือดมนุษย์เหรอ?

ทำไหมอสูรถึงหันมากินไก่ย่างได้?

สิ่งที่น่าหงุดที่สุดคือ

พวกเขายังคงกินไก่ต่อหน้าชิโนบุต่อไป

...

ซู่มู่และคานาโอะกินไก่ย่างจนหมดอย่างรวดเร็ว ชิโนบุอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ไก่ย่างตัวสุดท้ายบนตะแกรงและกลืนนํ้าลายโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าไก่ย่างตัวนี้ถูกอสูรกินไป มันก็จะไม่เหลือแล้วข้าควรจะ...”

ความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นในใจ

โดยทันที

ชิโนบุส่ายหัวของเธอเพื่อไล่ความคิดนี้ออกจากสมอง

เธอไม่สนใจที่จะกินไก่ย่างนั่น ไก่ย่างของอีกฝ่ายต้องห่วยมาก ใช่แล้ว มันต้องห่วยมาก ห่วยมาก

ชิโนบุเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จากนั้นจมูกเล็ก ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะสูดกลิ่นไก่ย่างที่ลอยมาถึงปลายจมูกอีกครั้ง

มันมีกลิ่นที่ดีจริงๆ

ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง

คนชั่วยื่นน่องไก่มาตรงหน้าเธออีกครั้ง

"เจ้า... นี่มัน... อสูร... จริง... จริงๆเลย... น่ารำคาญจริงๆ"

"เจ้าคิดว่าข้าโคโจ ชิโนบุเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่สามารถอดอาหารได้ยังงั้นเหรอ?"

"เจ้าประเมินท่านชิโมบุคนนี้ต่ำเกินไปแล้วจริงๆ"

เธอจ้องไปที่อสูรด้วยความโกรธ

"กิน?"

เสียงของอสูรดังเข้ามาในหูของเธออย่างราบเรียบ

อสูรตัวนี้กำลังล่อลวงเธออีกครั้ง

หันหัวดื้อไม่กินอาหารของอสูร

เมื่อมองไปที่หญิงสาวที่ดื้อรั้นคนนี้ ซู่มู่ยิ้ม: "ข้ารู้สึกเศร้าแทนเจ้าจริงๆ"

ชิโนบุหันศีรษะของเธอแล้วจ้องมองไปที่อสูรด้วยความโกรธอีกครั้ง

สมควรแล้วที่เธอรู้สึกเศร้าโศกเพราะอสูรเธอจึงกลายเป็นเหมือนสัตว์ตัวเล็กๆที่น่าสงสารในเงื้อมมืออสูร

ซู่มู่ยิ้ม และนำน่องไก่ยัดใส่ปากโคโจ ชิโนบุอีกครั้ง: "กินซะ เจ้าจะได้หายไวๆ เมื่อเจ้าอิ่ม แล้วเจ้าค่อยหาทางหนี มิฉะนั้นเจ้าอาจจะอดตายก่อนที่จะคิดหาทางออกได้ ให้ตายสิเจ้านี้มันยุ่งยากจริงๆ”

ดวงตาสีม่วงสวยของชิโนบุจ้องมองไปที่อสูร

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าสิ่งที่อสูรพูดมีเหตุผล

แต่ทันใดนั้นหัวเล็ก ๆ ก็สั่นอีกครั้ง เธอมีความคิดเช่นนี้ได้ยังไง เธอคิดได้ยังไงว่าคำพูดของอสูรนั้นสมเหตุสมผล

ซู่มู่ไม่สนใจว่าชิโนบุกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ในขณะนี้ เพียงแค่วางขาไก่ไว้ข้างหน้าชิโนบุแล้วหันกลับไปกอดคานาโอะผู้น่ารักต่อไป และเริ่มแผนการให้อาหารของเขาแก่คู่หมั้นของตนเองต่อไป

คานาโอะผอมเกินไป เธอต้องกินให้ดีเพื่อที่จะเติบโตได้ดี

จากนั้นเธอก็จะกลายเป็นสาวสวย

กลายเป็นภรรยาที่สมบรูณ์แบบ

เรื่องนี้ต้องปลูกฝังตั้งแต่อายุยังน้อย

...

ชิโนบุจ้องมองที่ขาไก่บนพื้นและกลืนนํ้าลายโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้เธออ่อนแอจริงๆ

ประกอบกับบาดแผลกระสุนปืนก็ยิ่งทำให้เธออ่อนแรง

ในฐานะแพทย์ เธอเข้าใจดีว่าตอนนี้เธอต้องการสารอาหารอย่างมาก

แต่เธอสาบานในใจเหมือนผู้ชายแท้ๆไปแล้วว่าจะไม่กินอะไรที่มาจากเขา

แต่ในทันที

ชิโนบุคิดอีกครั้ง

เธอไม่ใช่ผู้ชาย

เธอเป็นผู้หญิง

ผู้หญิงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผู้ชาย

นอกจากนี้ เพื่อรักษาพละกำลังของเธอและเตรียมพร้อมสำหรับการหลบหนี เธอควรกินอาหารนี้ให้มากขึ้น

มิฉะนั้นการอดตายจะเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุด

แม้ว่านี่อาจเป็นแผนการของอสูรตัวนี้ที่ต้องการทำให้ตัวเองอ้วนก่อนที่จะฆ่าเธอ

แต่ถ้าเธเอ้วนขึ้นและแข็งแรงกว่านี้ เธออาจจะเอาชนะอสูรตัวนี้ได้

ด้วยแนวคิดดังกล่าวชิโนบุก็เอาชนะอุปสรรคภายในใจของเธอได้แล้วเรียบร้อย

หยิบขาไก่บนพื้น

ก่อนหน้านี้เธอจินตนาการในใจนับครั้งไม่ถ้วนว่าน่องไก่นี้ต้องรสชาติแย่มาก ห่วยมาก

แต่เมื่อกินจริงๆ

ดวงตาสีม่วงที่สวยงามของชิโนบุก็ต้องหรี่ลงโดยไม่รู้ตัว

"มันอร่อย!"