บทที่ 18: ปล่อยน้องสาวของข้า

บทที่ 18: ปล่อยน้องสาวของข้า

ตั้งแต่แรกเริ่ม ซู่มู่พร้อมที่จะถูกฆ่าจริงๆ

แต่เขาไม่ละทิ้งโอกาสในการเอาชีวิตรอด

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา เขามีโอกาศห้าสิบกับห้าสิบกับชิโนบุแต่เมื่อเทียบกับคานาเอะซึ่งกลายเป็น "เสาหลัก" แล้ว เขาก็ไม่มีที่จะเปรียบเทียบได้เลย

หากคานาเอะให้ความสนใจเขาอย่างจริงจังตั้งแต่แรก เขาจะถูกฟันด้วยดาบนิจิริน เขาจะทนอยู่ได้ไม่ถึงสามกระบวนท่า และเขาจะไม่มีโอกาสเลย

แต่ตอนนี้

เขามองเห็นโอกาสอันริบหรี่

และโอกาสนี้คือชิโนบุน้องสาวของคานาเอะ

อันที่จริง สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชิโนบุตั้งแต่แรก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อชิโนบุเริ่มโจมตีเขาอย่างหุนหันพลันแล่นในตอนแรก

ในนั้นตอนนั้นเขาต้องการจะเริ่มแผนการในทันที

แผนการของเขามาจากอูปนิสัยของคานาเอะที่ห่วงใยน้องสาวของเธออย่างสุดซึ้ง และเมื่อชิโนบุต่อสู้กับเขา ฝ่ามือของเธอไม่เคยละจากด้ามดาบเลย

ในเวลานั้น มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะทำอะไรกับชิโนบุที่ถือดาบอยู่

แต่

ตอนนี้มันต่างออกไปคานาเอะที่ได้เตะเขาอย่างรุนแรงจนลอยไปไกลในทิศทางที่เขาต้องการและทำให้เขาเข้าใกล้ชิโนบุมากพอ

ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากทั้งสองอยู่ใกล้กันเกินในตอนเริ่มต้น เขาจึงจงใจย้ายไปที่ที่ไกลออกไป ตอนนี้คานาเอะอยู่ไกลจากชิโนบุ

ยิ่งไปกว่านั้นชิโนบุคนปัจจุบันไม่ได้ถือดาบนิจิรินอีกต่อไป

ดังนั้นเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองไปที่คานาเอะด้วยดวงตาสีทองคู่หนึ่ง เตรียมพร้อมที่จะโจมตี และพูดว่า: เจ้าควรระวังตัวให้มากกว่านี้เมื่อต้องรับมือกับอสูร คานาเอะ เจ้าประมาทเกินไปและอ่อนโยนเกินไป"

เมื่อคานาเอะคอยคุมเชิงเขาอย่างลับๆ และมุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่เขาเพื่อป้องกันไม่ให้เขาใช้วิธีการโจมตีพิเศษใดๆ แต่ในตอนนั้นทั้งตัวของก็เขาพุ่งเข้าหาชิโนบุราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

"แย่แล้ว"

เมื่อเห็นอสูรพุ่งเข้ามาหาเธอและใช้พี่สาวเป็นเหยื่อล่อ ชิโนบุก็ไม่เสียสติในขณะที่กำลังโกรธ และคนทั้งร่างก็ลอยไปข้างหลังพยายามเข้าใกล้คานาเอะ

ดวงตาสีม่วงของเธอจ้องมองไปที่อสูรที่กำลังจะเข้ามาด้วยความโกรธและความร้อนรนในดวงตาของเธอ

เดิมทีความแข็งแกร่งของเธออยู่ระหว่างห้ากับห้ากับคู่ต่อสู้ แต่เนื่องจากการเป็นมนุษย์ เธอจึงอ่อนแอกว่ามากบวกกับความบ้าคลั่งเป็นพิเศษของอสูร

ดังนั้นในการเผชิญหน้าครั้งก่อน ฝ่ายตรงข้ามจับจุดอ่อนนี้และพยายามใช้มันกับเธอ

และถ้าเธอได้รับโอกาสให้ต่อสู้อีกครั้งทำอีกครั้ง ชิโนบุรู้สึกว่าเธอมีความมั่นใจว่าจะเอาชนะคู่ต่อสู้ได้

ท้ายที่สุด ความเร็วของเธอเร็วกว่าของคู่ต่อสู้

แต่ตอนนี้ อสูรน้อยตัวนี้ใช้เธอเป็นจุดอ่อนจริงๆ เขาไม่รู้จริงๆว่าจะอยู่หรือตาย เมื่อพี่สาวของเธอมาถึง เธอจะสามารถฆ่าอสูรที่น่ารังเกียจนี้ได้ทันที

แต่ในทันที

ชิโนบูต้องจ่ายราคาให้กับความประมาทของเธอทันที

"ปัง"

พร้อมกับเสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันสามนัด

บน กลาง ล่าง กระสุนสามนัด แต่ละนัดเล็งไปที่ศีรษะ หน้าอก และข้อมือที่ขา ทำให้ใบหน้าของชิโนบุเปลี่ยนไปอย่างมาก

ด้วยความเร็วที่ไม่ธรรมดาของเธอ ชิโนบุหลบกระสุนตะกั่วที่จุดอันตรายอย่างที่ศีรษะและหน้าอก แต่ไม่สามารถหลบกระสุนที่ข้อเท้าได้

เมื่อเสียงปืนจบลงชิโนบุซึ่งเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเกือบจะเซและล้มลงกับพื้น

แม้ว่าชิโนบุจะยังไม่สูญเสียความสามารถในการต้านทานอย่างสมบูรณ์ในขณะนี้ แต่เงาของอสูรก็เข้ามาใกล้เธอในทันที

การเปลี่ยนแปลงนี้เองที่ทำให้สีหน้าของคานาเอะเปลี่ยนไปอย่างมาก

แม้ว่าเธอจะตอบสนองทันทีและวิ่งไปหาน้องสาวของเธอ แต่เธอทำได้เพียงเฝ้าดูอย่างช่วยไม่ได้เมื่อน้องสาวของเธอถูกยิงและล้มลงกับพื้น

เป็นครั้งแรกที่จิตสังหารแผ่ซ่านไปทั่วตัวเด็กสาวคนนี้ เธอจ่ายราคาสำหรับความสงสารของเธอแก่อสูรตนนี้ เธอควรฟังน้องสาวของเธอ มิฉะนั้น น้องสาวของเธอจะไม่...

เธอต้องไปหาน้องสาวของเธอก่อนที่อสูรจะทำอะไรกับเธอ

"ปัง ปัง ปัง..."

ชายหนุ่มคาบด้ามดาบนิจิรินไว้ในปากของเขา และดึงปืนขึ้นมาจากเอวของเขาอีกครั้ง เขาถือปืนคาบศิลาสองกระบอกที่บรรจุอยู่ในฝ่ามือแล้ว

ปลายนิ้วดึงทริกเกอร์

เพียงการเคลื่อนไหวง่ายๆ

กระสุนที่เร็วกว่าและอันตรายยิ่งกว่าลูกธนูพุ่งเข้าหาคานาเอะ

ปืนอาจมีประสิทธิภาพด้อยกว่าในการจัดการกับอสูร แต่พวกมันเป็นนักฆ่าที่ยอดเยี่ยมในแง่ของการจัดการกับมนุษย์ พวกมันแข็งแกร่งกว่า "เสาหลัก" อย่างคานาเอะและมนุษย์ธรรมดาจะไม่กล้าปล่อยให้กระสุนตะกั่วโดนร่างกายง่ายๆ

ท้ายที่สุดแล้วผู้คนไม่มีความเป็นอมตะเหมือนอสูร หากพวกเขาถูกโจมตีเข้าที่ส่วนร้ายแรงจริง ๆ พวกเขาจะตายจริง ๆ

“กริ๊ง กริ๊ง...”

มีการระเบิดของกระสุนคล้ายกับลูกปลายเป็นเศษโลหะในอากาศ

คานาเอะควงดาบนิจิรินของน้องสาวจนเกิดประกายสีขาวเงิน

"ดิง ดิง ดิง..."

กระสุนถูกเธอปัดป้องด้วยดาบนิจิรินอย่างสมบรูณ์แบบ

อย่างไรก็ตาม ซู่มู่ไม่เคยฝากความหวังไว้ที่อาวุธปืนตั้งแต่แรก และไม่คิดว่าอาวุธปืนจะทำอะไรปรมาจารย์อย่าง "เสาหลัก" อย่างโคโจ คานาเอะได้อยู่แล้ว เขาเพียงแค่ถ่วงเวลา

เขาเร่งความอย่างเต็มที่และเขาก็เข้าใกล้ชิโนบุที่ถูกยิงจนล้มลงกับพื้นในเวลาไม่นาน

มืออสูรสีทองคว้าโคโจ ชิโนบุโดยไม่ลังเล

ชิโนบุที่ถูกยิงที่ขาและข้อเท้าไม่ได้สูญเสียความสามารถในการต้านทานและรีบเหวี่ยงหมัดของเธอ

อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของชิโนบุนั้นอ่อนแอเกินไป และมันไม่มีประโยชน์เลยที่จะชกร่างอสูรของเธอด้วยกำปั้น ในเวลาเพียงชั่วลมหายใจ มือทั้งสองข้างของชิโนบุก็ถูกเขาจับเอาไว้

ในเวลาเดียวกัน ทันทีที่เขาจับมือทั้งสองข้างของชิโนบุได้เธอก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้ว

ชิโนบุดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง แต่มือของซู่มู่ก็เหมือนที่คีบเหล็ก และชิโนบุที่อ่อนแอก็ไม่อาจหลุดพ้นได้เลย

"ไอ้ขี้ขลาด"

ชิโนบุรู้สึกอับอายและโกรธเมื่อเธอรู้สึกว่าอสูรกำลังกอดเธอจากด้านหลัง และมือทั้งสองข้างของเธอก็ถูกมือของอสูรจับและกอดหน้าอกของเธอเอาไว้ และเธอไม่สามารถขยับได้เลย

ในเวลานี้คานาเอะก็พุ่งเข้ามาเช่นกัน

แต่ในตอนนี้ เมื่อเธอเห็นหลุมดำของปากกระบอกปืนคาบศิลากดทาบไปกับศีรษะน้องสาวของเธออาคาเนะก็ต้องหยุดอย่างแข็งทื่อ

“ปล่อยน้องสาวข้านะ”